MY HUSBAND BECAME WOMEN BECAUSE OF MY ARROGANCE

My Husband... Became a Woman Because of My Arrogance! (PART 8)

✍️ సంధ్య శ్రీ

గమనిక (Disclaimer): ఈ కథ కేవలం పాఠకుల వినోదం మరియు కల్పిత కథాంశం కొరకు మాత్రమే వ్రాయబడినది. ఇందులోని పాత్రలు, సంఘటనలు కేవలం రచయిత ఊహ జనితం. ఏ ఒక్కరి నమ్మకాలను, భావాలను గానీ, ఏ రకమైన జెండర్ ఐడెంటిటీని గానీ తక్కువ చేయాలనే ఉద్దేశం రచయితకు లేదు. (మునుపటి భాగాల కంటిన్యూషన్...)

ఆ రాత్రంతా మాకు కంటిమీద కునుకు లేదు. బెడ్‌రూమ్‌లో నిశ్శబ్దం మమ్మల్ని నిలువునా దహించేస్తోంది. తెల్లవారితే సందీప్ ఆఫీస్ వీడియో కాల్ మీటింగ్ ఉంది. అద్దంలో చూస్తే... అక్కడ ఒకప్పటి ఆరు అడుగుల గంభీరమైన మగవాడు లేడు, కేవలం 'సంయుక్త' అనే ఒక సుకుమారమైన, నిస్సహాయురాలైన పడతి మాత్రమే కనిపిస్తోంది. అతని గొంతు పూర్తిగా మారిపోయి, ఒక కోకిల స్వరంలా శ్రావ్యంగా వినబడుతోంది. ఆ గొంతు వింటుంటేనే మా గుండెల్లో ఆందోళన రేగుతోంది.

ఉదయం 9 గంటలవుతోంది. మీటింగ్‌కి ఇంకా అరగంట మాత్రమే టైమ్ ఉంది. ల్యాప్‌టాప్ టేబుల్ మీదుంది, కానీ మాలో వణుకు తగ్గడం లేదు.

"లావణ్య... నాకు చాలా భయంగా ఉంది. నేను ఈ మీటింగ్‌కి అటెండ్ అవ్వలేను. నా వల్ల కాదు," అని సందీప్ బెడ్‌రూమ్ మూలలో కూర్చుని ఏడవడం మొదలుపెట్టాడు. తను ఏడుస్తున్నప్పుడు ఎడమ చేతి వేళ్లతో తను కట్టుకున్న ఆ కాటన్ చీర కొంగును గట్టిగా పట్టుకుని, కుడిచేత్తో కళ్లు తుడుచుకుంటున్న తీరు... కచ్చితంగా ఒక భయపడిపోయిన ఆడపిల్లలా ఉంది. అతని ప్రతి కదలికలోనూ స్త్రీత్వమే కనిపిస్తోంది.

"తప్పదు సందీప్... కెమెరా ఆన్ చేయకపోయినా పర్వాలేదు, కానీ నువ్వు ప్రెజెంటేషన్ ఇవ్వాలి. నువ్వు మాట్లాడకపోతే ఉద్యోగం పోతుంది. ఆల్రెడీ నా ప్రెగ్నెన్సీ వల్ల నా ఉద్యోగానికి సెలవులు పెట్టాల్సి వస్తోంది. ఇప్పుడు నీ ఉద్యోగం కూడా పోతే మనం రోడ్డున పడతాం, ఈ సిటీలో బ్రతకలేం," అన్నాను దీనంగా, నా కడుపుపై చేయి వేసుకుంటూ.

అంతలో అమ్మ వంటగదిలో నుండి కంగారుగా వచ్చి, "బాబూ... ధైర్యం తెచ్చుకో. ఒక ఉపాయం తోస్తోంది. నీ గొంతు ఇప్పుడు ఎలాగో ఆడదానిలా ఉంది కాబట్టి... సందీప్‌కి ఆరోగ్యం అస్సలు బాలేదు, మాట్లాడలేని పరిస్థితి, అందుకే అతని తరఫున అతని సిస్టర్ 'సంయుక్త' ప్రెజెంటేషన్ ఇస్తుందని మీ మేనేజర్‌కి అబద్ధం చెప్దాం," అని ఒక ఐడియా ఇచ్చింది.

వేరే దారి లేక నేను వెంటనే వణుకుతున్న చేతులతో మేనేజర్ రాఘవ్‌కి ఫోన్ చేసి, అమ్మ చెప్పినట్టే అబద్ధం చెప్పాను. రాఘవ్ మొదట చాలా ఆశ్చర్యపోయినా, యుఎస్ క్లయింట్స్ మీటింగ్‌కి సమయం లేకపోవడంతో... "సరే, ప్రెజెంటేషన్ ఇస్తే చాలు, ప్రాజెక్ట్ ముఖ్యం," అని ఒప్పుకున్నాడు.

సందీప్ ల్యాప్‌టాప్ ముందు కూర్చున్నాడు. తను టేబుల్ ముందు కూర్చున్న విధానం చూసి నా కళ్లల్లో నీళ్లు తిరిగాయి. తన రెండు చేతులూ ఒడిలో ఎంతో పద్ధతిగా పెట్టుకుని, ఒక ఆఫీస్‌కి వెళ్లే హుందా అయిన స్త్రీలా ఎంతో ఒద్దికగా కూర్చున్నాడు. మీటింగ్ స్టార్ట్ అయింది. యుఎస్ క్లయింట్స్ అందరూ వీడియో కాల్ లో కనెక్ట్ అయ్యారు. సందీప్ స్క్రీన్ షేర్ చేశాడు.

సందీప్ ప్రెజెంటేషన్ స్క్రీన్ షేర్ చేసి మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు. అతని నోటి నుండి ఆ గొంతు వినగానే క్లయింట్స్, రాఘవ్ ఒక్క క్షణం సైలెంట్ అయ్యారు. కానీ సందీప్ తన సబ్జెక్ట్‌ని, కోడింగ్‌ని ఎంతో అద్భుతంగా, చాలా మృదువైన మరియు స్పష్టమైన స్త్రీ గొంతుతో వివరించాడు. ఆ గొంతులో ఎక్కడా మగతనం తాలూకు బేస్ గానీ, తడబాటు గానీ లేదు. పూర్తిగా ఒక ప్రొఫెషనల్ ఉమెన్ మాట్లాడుతున్నట్టే ఉంది.

మీటింగ్ విజయవంతంగా ముగిసింది. రాఘవ్ వెంటనే చాట్‌లో... "మీ సిస్టర్ సంయుక్త గారు చాలా బాగా ఎక్స్ ప్లెయిన్ చేశారు. థాంక్స్ టు హర్. సందీప్‌కి బాగా రెస్ట్ తీసుకోమనండి," అని మెసేజ్ పెట్టాడు.

ల్యాప్‌టాప్ క్లోజ్ చేయగానే సందీప్ ఒక్కసారిగా సుదీర్ఘమైన ఊపిరి పీల్చుకున్నాడు. కానీ అతని ముఖంలో ఆఫీస్ గండం గట్టెక్కిందనే ఆనందం లేదు, దానికి బదులు ఒక రకమైన భయంకరమైన శూన్యత ఆవరించింది. అతను అద్దంలో తన ముఖాన్ని చూసుకుంటూ ఉండిపోయాడు.

"లావణ్య..." అన్నాడు మెల్లగా నా వైపు చూస్తూ. ఆ గొంతులో వింతైన ఆర్తి ఉంది.

"ఏమైంది సందీప్?" అన్నాను అతని దగ్గరకు వెళ్తూ.

"నాకు... నాకు ఇందాక మీటింగ్‌లో మాట్లాడుతుంటే చాలా విచిత్రంగా అనిపించింది లావణ్య. నా గొంతు వింటుంటే నాకే అసహ్యం వేయాల్సింది పోయి... మనసులో చాలా హ్యాపీగా, ప్రశాంతంగా అనిపించింది. నేను 'సంయుక్త'గా మారడాన్ని నా మనసు లోపల ఎక్కడో పూర్తిగా అంగీకరిస్తున్నట్టు ఉంది," అని తన కాటన్ చీర కొంగును చేత్తో మెల్లగా నిమురుకుంటూ అన్నాడు. అతని మాటలు నన్ను భయపెట్టాయి. అతని లోపల ఉన్న మగాడు నిజంగానే కరిగిపోతున్నాడా?

తను అలా అంటుండగానే... హఠాత్తుగా ఇంటి కాలింగ్ బెల్ గట్టిగా మోగింది.

ఆ శబ్దానికి మా ముగ్గురి గుండెలు ఒక్కసారిగా ఆగిపోయినంత పనైంది. ఈ సమయంలో, ఈ పరిస్థితుల్లో ఇంటికి ఎవరు వస్తారు? నేను మెల్లగా భయపడుతూ వెళ్లి తలుపు తీశాను. బయట నిలబడిన వ్యక్తులను చూసి నా ఒంట్లో రక్తం గడ్డకట్టుకుపోయింది. నోట మాట రాలేదు.

అక్కడ నిలబడింది మరెవరో కాదు... సందీప్ వాళ్ల నాన్నగారు (మా మావయ్య), మరికొంతమంది ఊరి బంధువులు నిలబడి ఉన్నారు! నా ప్రెగ్నెన్సీ విషయం తెలిసి, తొమ్మిదో నెల కదా అని నన్ను చూడటానికి ఊరి నుండి హఠాత్తుగా ఎలాంటి ఇన్ఫర్మేషన్ లేకుండా వచ్చారు.

"అమ్మా లావణ్య... ఎలా ఉన్నావ్? సందీప్ గాడికి ఫోన్ చేస్తే సరిగ్గా మాట్లాడటం లేదు, బిజీగా ఉన్నాడేమో అనుకున్నాం. అందుకే నిన్ను చూడటానికి మేమే ఇలా వచ్చాం," అంటూ మావయ్య లోపలికి నడిచారు. బంధువులంతా హాల్‌లోకి వచ్చారు.

నేను షాక్‌లో అలాగే ఉండిపోయాను, నా చేతులు వణకుతున్నాయి. బెడ్‌రూమ్‌లో ఉన్న సందీప్‌కి ఏం చేయాలో పాలుపోలేదు. తను చీరలో ఉన్నాడు, పొడవాటి జుట్టు ముడితో ఉన్నాడు! ఇప్పుడు వాళ్ల నాన్నగారి ముందుకు, ఊరి బంధువుల ముందుకు ఈ రూపంలో ఎలా వస్తాడు? ఒకవేళ దాక్కుంటే అనుమానం వస్తుంది.

కానీ అంతలోనే... అందరినీ ఆశ్చర్యపరుస్తూ బెడ్‌రూమ్ డోర్ నెమ్మదిగా తెరుచుకుంది.

సందీప్ మెల్లగా హాల్‌లోకి వచ్చాడు. తల పూర్తిగా దించుకుని, కట్టుకున్న చీర కొంగుతో తల మీద ముసుగు లాగా కొంచెం కప్పుకుని, ఒక పద్ధతైన పల్లెటూరి పడతిలా వణుకుతున్న అడుగులతో నడుచుకుంటూ వచ్చాడు.

మావయ్య హఠాత్తుగా ఎదురుగా వచ్చిన సందీప్‌ని చూసి ఆశ్చర్యపోయారు. ఆరు అడుగుల పొడవున్నా, ఆ చీర కట్టులో అతను పూర్తిగా ఒదిగిపోయి ఉన్నాడు. "ఎవరమ్మా ఈ అమ్మాయి? ఇంట్లో ఉంది?" అని మావయ్య నన్ను అడిగారు.

నా నోట మాట రాలేదు, గుండె ఆగిపోయినంత పనైంది. అంతలోనే అమ్మే పరిస్థితిని మేనేజ్ చేస్తూ ముందుకు వచ్చి... "అది... మా చుట్టాల అమ్మాయి సంయుక్త అండి. లావణ్య ప్రెగ్నెంట్ కదా, డెలివరీ టైమ్ దగ్గర పడింది... తోడుగా ఉంటుందని కొన్ని రోజులు ఇక్కడే ఉండటానికి వచ్చింది," అంది అబద్ధం చెప్తూ.

మావయ్య ఆ మాటలను పూర్తిగా నమ్మేసి, "అవునా... చాలా మంచిదమ్మా. ఈ రోజుల్లో ఇలాంటి సాయం చేసేవాళ్లు ఎవరున్నారు?" అని సందీప్ వైపు ఎంతో ఆప్యాయంగా చూసి... "అమ్మా సంయుక్తా... మా కోడలిని జాగ్రత్తగా చూసుకో తల్లి. నీ పుణ్యం ఉంటుంది," అన్నారు.

సందీప్ తన కళ్లల్లో ఉబికి వస్తున్న నీళ్లను దాచుకుంటూ... ఒకవేళ నోరు విప్పితే తన అసలు గొంతు గుర్తుపట్టేస్తారనే భయంతో, కేవలం రెండు చేతులు జోడించి ఎంతో వినయంగా, తల వంచి నమస్కారం చేశాడు. ఒక కన్నతండ్రి తన స్వంత కొడుకుని చూసి 'తల్లి' అని పిలుస్తుంటే... ఆ కొడుకు ఏమీ చేయలేక, తనే కొడుకునని చెప్పుకోలేక ఒక అపరిచిత స్త్రీలా తల వంచుకుని నిలబడటం... ఆ దృశ్యం చూసి నా గుండె వేయి ముక్కలైపోయింది.

మావయ్యతో పాటు వచ్చిన బంధువులు హాల్‌లోనే కూర్చుని మాట్లాడుకుంటున్నారు. సందీప్ ఆ బాధను భరించలేక మెల్లగా కిచేన్‌లోకి వెళ్లాడు. నేను కూడా కంగారుగా అతని వెనకాలే కిచెన్‌లోకి వెళ్లాను.

కిచెన్‌లోకి వెళ్లగానే సందీప్ గోడకి ఆనుకుని, గట్టిగా ఏడిస్తే బయట వినబడుతుందేమో అని నోరు నొక్కుకుని వెక్కి వెక్కి ఏడ్చాడు. అతని కళ్ల నుండి కన్నీళ్లు నదిలా కారుతున్నాయి.

"మా నాన్న లావణ్య... నా కళ్ల ముందే ఉన్నారు... నా తలపై చేయి వేసి దీవించే నాన్న... కానీ నేను ఆయన కొడుకునని చెప్పుకోలేకపోతున్నాను. ఒక అపరిచిత స్త్రీలా నమస్కారం చేయాల్సి వచ్చింది," అని ఏడ్చాడు. ఏడుస్తున్నప్పుడు అతని చేతులు తెలియకుండానే ఒక ఇల్లాలు లాగా నడుముపైకి వెళ్లాయి, అతని కన్నీళ్లు ఆ పింక్ కలర్ చీర కొంగును తడిపేశాయి. ఆ దృశ్యం నా తప్పును నాకు చూపిస్తూ నన్ను నిలువునా చంపేస్తోంది.

రోజులు గడుస్తున్నాయి... మావయ్య వాళ్లు మమ్మల్ని దీవించి ఊరికి వెళ్లిపోయారు. కానీ మా జీవితంలో చీకటి, ఆ శాపపు భయం అలాగే ఉండిపోయాయి. నా డెలివరీ రోజులు దగ్గరపడుతున్నాయి... మా టైమ్ బాంబ్ రన్ అవుతోంది! translate in english

(PART 8 ముగిసింది)