MY HUSBAND BECAME WOMEN BECAUSE OF MY ARROGANCE

My Husband... Became a Woman Because of My Arrogance! (PART 7)
✍️ సంధ్య శ్రీ
గమనిక (Disclaimer): ఈ కథ కేవలం పాఠకుల వినోదం మరియు కల్పిత కథాంశం కొరకు మాత్రమే వ్రాయబడినది. ఇందులోని పాత్రలు, సంఘటనలు కేవలం రచయిత ఊహ జనితం. ఏ ఒక్కరి నమ్మకాలను, భావాలను గానీ, ఏ రకమైన జెండర్ ఐడెంటిటీని గానీ తక్కువ చేయాలనే ఉద్దేశం రచయితకు లేదు. (మునుపటి భాగాల కంటిన్యూషన్...)
ఆశ్రమం నుండి తిరిగి ఇంటికి వచ్చే ప్రయాణమంతా ఒక నిశ్శబ్ద శ్మశానంలా సాగింది. సందీప్ కార్ వెనక సీట్లో కూర్చుని ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడలేదు. కనీసం నా వైపు కళ్లుెత్తి చూడలేదు. కిటికీ వైపు తల తిప్పుకుని, శూన్యంలోకి చూస్తూ నిశ్శబ్దంగా కన్నీళ్లు కార్చాడు. కారు స్పీడ్‌గా వెళ్తున్నా... అతని మనసులో అంతకంటే వేగంగా ఏదో అలజడి సాగుతోందని అతని ముఖం చూస్తేనే తెలిసింది. తన ఎడమ చేతి వేళ్లతో చీర కొంగును పట్టుకుని, దానికి చిన్న చిన్న ముడులు వేస్తూ, మళ్లీ విప్పుతూ... పూర్తిగా ఆలోచనల్లో మునిగిపోయిన ఒక ఇల్లాలు లాగా కనిపిస్తున్నాడు. ఒక మగాడి రూపాన్ని, హుందాతనాన్ని కోల్పోతున్న నిస్సహాయత అతని ప్రతి కదలికలోనూ స్పష్టంగా శపించబడినట్లు కనిపిస్తోంది.
ఇల్లు చేరగానే సందీప్ ఎవరి వైపూ చూడకుండా నేరుగా మా బెడ్‌రూమ్‌లోకి వెళ్లిపోయి తలుపు గట్టిగా వేసుకున్నాడు. ఆ తర్వాత హాల్‌లో ఒక భారమైన నిశ్శబ్దం ఆవరించింది.
నేను, అమ్మ సోఫాలో అలాగే చలనం లేకుండా కూర్చుండిపోయాం. నా చేతిని మెల్లగా నా కడుపుపై పెట్టుకున్నాను. లోపల పెరుగుతున్న ప్రాణం ఇప్పుడు నాకెంతో భయాన్ని కలిగిస్తోంది. నా ప్రెగ్నెన్సీ రోజులు గడుస్తున్న కొద్దీ నా భర్త నా కళ్లముందే కరిగిపోతున్నాడు. నా చిన్న అహంకారం, ఒక చిన్న గర్వం... మా నవ్వుల సంసారాన్ని ముక్కలు ముక్కలు చేసి, ఇలాంటి ఒక ఊహించని నరకంలో పడేస్తుందని నేను ఎప్పుడూ అనుకోలేదు. అమ్మ పక్కన కూర్చుని ఏడుస్తూ తన కన్నీళ్లను తుడుచుకుంటోంది.
మధ్యాహ్నం రెండు గంటలవుతున్నా సందీప్ గది నుండి బయటకు రాలేదు. "లావణ్య... సందీప్ పొద్దుటి నుండి కడుపులో ఏమీ దాచుకోలేదు, విపరీతమైన వాంతులు చేసుకున్నాడు. శరీరం మొత్తం డీహైడ్రేట్ అయిపోతుంది. కాస్త నిమ్మరసం కలిపి తీసుకువెళ్లు తల్లీ..." అంది అమ్మ దీనంగా. నేను కిచెన్‌లోకి వెళ్లి నిమ్మరసం తయారు చేసి, గ్లాస్ పట్టుకుని బెడ్‌రూమ్ వైపు వెళ్లాను. తలుపు మీద చేయి వేసి నెమ్మదిగా తోశాను, అది లాక్ చేసి లేదు. సన్నటి శబ్దంతో తలుపు తెరుచుకుంది.
కానీ లోపల నేను చూసిన దృశ్యం నా కాళ్లను అక్కడే స్తంభించిపోయేలా చేసింది. నా గుండె ఒక్క క్షణం ఆగిపోయింది.
గదిలోకి కిటికీ గుండా మధ్యాహ్నం ఎండ వెలుతురు పడుతోంది. సందీప్ అక్కడ ఉన్న పెద్ద అద్దం ముందు నిలబడి ఉన్నాడు. అతను బాహ్య ప్రపంచాన్ని పూర్తిగా మర్చిపోయినట్టు, తన చుట్టూ ఎవరున్నారనే స్పృహ కూడా లేనట్టు అద్దంలో తన రూపాన్ని చూసుకుంటున్నాడు. తన రెండు చేతులతో తన పొడవాటి, సిల్కీ జుట్టును పైకి లేపి... ఎంతో నైపుణ్యంగా, ఒక పద్ధతైన ఆడదానిలా తల వెనుక ముడి (కొప్పు) వేసుకుంటున్నాడు. ఆ ముడి వేసేటప్పుడు అతని చేతులు కదిలిన తీరు, నడుము వంచిన భంగిమ... అంతా ఒక అందమైన స్త్రీ రూపాన్ని తలపించింది. అక్కడ ఒక మగాడు నిలబడ్డాడంటే ఈ ప్రపంచంలో ఎవ్వరూ నమ్మరు.
హఠాత్తుగా అద్దంలో నా ప్రతిబింబాన్ని చూసి సందీప్ ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడ్డాడు. కంగారుగా చేతులు కిందకు దించేయడంతో ఆ పొడవాటి జుట్టు భుజాలపైకి జారిపోయింది. తను కట్టుకున్న కాటన్ చీర కొంగును రెండు చేతులతో గట్టిగా పట్టుకుని, ఒక తప్పు చేస్తూ దొరికిపోయిన దొంగలా తల దించుకుని నిలబడ్డాడు. అతని ముఖం మొత్తం సిగ్గుతో, అవమానంతో ఎర్రగా మారిపోయింది.
"సందీప్... ఇదిగో, ఈ నిమ్మరసం తాగు. నీరసం తగ్గుతుంది..." అన్నాను నా గొంతులో వస్తున్న ఏడుపును బలవంతంగా ఆపుకుంటూ.
తను మెల్లగా నా దగ్గరకు వచ్చి నా చేతిలోని గ్లాస్ తీసుకున్నాడు. అతని వేళ్లు నా వేళ్లకు తగిలాయి. అవి ఎంత మెత్తగా ఉన్నాయో చెప్పలేను. ఒకప్పుడు బైక్ నడపడం వల్ల, ఆఫీస్ వర్క్ వల్ల కొంచెం గరుకుగా ఉండే అతని అరచేతులు... ఇప్పుడు పూర్తిగా వెల్వెట్ క్లాత్‌లా మారిపోయాయి. తను ఆ గ్లాస్ పట్టుకున్న తీరు, పెదవులకు ఆనించి రసం తాగుతున్న పద్ధతి... ప్రతిదీ ఒక స్త్రీత్వపు లాలిత్యాన్ని చూపిస్తోంది.
"లావణ్య..." అన్నాడు గ్లాస్ పక్కన టేబుల్ మీద పెడుతూ. ఆ గొంతులో పాత సందీప్ లేడు. ఒక సన్నని, శ్రావ్యమైన ఆడపిల్ల గొంతు మాత్రమే వినిపించింది.
"చెప్పు సందీప్..." అన్నాను అతని కళ్లల్లోకి చూస్తూ.
"నాకు నా మీద నాకే అసహ్యం వేస్తోంది లావణ్య. నా బుర్ర నేను మగాడిని అని గట్టిగా చెప్తున్నా... నా మనసు, నా శరీరం మాత్రం నా మాట వినడం లేదు. ఈ అలవాట్లను నేను ఆపుకోలేకపోతున్నాను," అంటూ మంచం అంచున కూర్చుని రెండు చేతుల్లో ముఖం దాచుకుని ఏడ్చాడు. తను కూర్చునేటప్పుడు కూడా తన కాటన్ చీర కుచ్చుళ్లు నలగకుండా, ఎడమ చేత్తో వాటిని కాస్త పైకి సర్దుకుని కూర్చున్నాడు. ఆ చిన్న అలవాటు నా గుండెను పిండేసింది.
"ఏమవుతోంది సందీప్? లోపల నీకు ఎలాంటి ఫీలింగ్స్ వస్తున్నాయి? దయచేసి నాతో నిజం చెప్పు," అని అతని పక్కనే కూర్చుని, అతని మెత్తటి చేతులను నా చేతుల్లోకి తీసుకున్నాను.
"నాకేం అర్థం కావడం లేదు లావణ్య... ఈ పొద్దున నేను అద్దంలో చూసుకున్నప్పుడు నా ముఖం మీద ఒక్క గడ్డం గీత కూడా లేకుండా, చర్మం అంతా ఎంతో సాఫ్ట్‌గా, గ్లోయింగ్‌గా మారడం చూసి... నా మనసులో నాకే తెలియకుండా ఒక వింతైన సంతోషం కలిగింది. జుట్టు ముఖం మీద పడుతుంటే మగాడిలా వెనక్కి నెట్టాలనిపించడం లేదు, ఇలా ముడి వేసుకోవాలనిపిస్తోంది. ఇందాక నేను తల సర్దుకుంటున్నప్పుడు నా మనసుకు ఎంతో ప్రశాంతత లభించింది. నా లోపల ఉన్న సందీప్ చనిపోతున్నాడు లావణ్య... ఈ చీర కట్టులో నా శరీరం ఒక వింతైన కంఫర్ట్‌ను వెతుక్కుంటోంది!" అని నా భుజం మీద తల పెట్టి వెక్కి వెక్కి ఏడ్చాడు.
అతని తల నా భుజం మీద ఉన్నప్పుడు నాకు ఒళ్లు గగుర్పొడిచింది. ఒకప్పుడు నేను అతని బలమైన భుజాలపై తల పెట్టి ధైర్యాన్ని వెతుక్కునేదాన్ని. కానీ ఇప్పుడు నా భుజం మీద ఏడుస్తున్న వ్యక్తి నా భర్తలా లేడు... ఒక నిస్సహాయురాలైన స్త్రీ తన బాధను నాతో పంచుకుంటున్నట్టు అనిపించింది. నేను సందీప్‌ని కాదు, సంయుక్తను ఓదారుస్తున్నట్టు అనిపించింది.
హఠాత్తుగా సందీప్‌కి మళ్లీ వాంఛ వచ్చేలా అనిపించి, నోటికి చేయి అడ్డు పెట్టుకుని బాత్‌రూమ్ వైపు పరిగెత్తాడు. అలా వెళ్తున్నప్పుడు ఆ చీర కాళ్లకు అడ్డం పడకుండా, తన రెండు చేతులతో చీర అంచులను కాస్త పైకి లేపి పట్టుకుని పరిగెత్తాడు. అది చూసాక నాకు పూర్తిగా అర్థమైపోయింది... తను చీర కట్టడం ప్రాక్టీస్ చేయడం లేదు, ఆ చీర కట్టు అతని శరీరంలో ఒక భాగమైపోయింది.
సాయంత్రానికి సందీప్ విపరీతమైన నీరసంతో మంచం మీద పడుకున్నాడు. ఒక మగాడిలా కాకుండా... మెల్లగా ఒక పక్కకు ఒదిగి, కాళ్లు కాస్త ముడుచుకుని, చీర కొంగును ఒంటిపై పద్ధతిగా కప్పుకుని పడుకున్నాడు. అతని ముఖంలో మగతనం తాలూకు ఆనవాళ్లు అస్సలు లేవు.
రాత్రి ఎనిమిది గంటలవుతుండగా... నేను హాల్‌లో కూర్చుని ఆలోచిస్తుంటే నా ఫోన్ మోగింది. స్క్రీన్ చూస్తే నా గుండె ఆగిపోయినంత పనైంది—అది సందీప్ ఆఫీస్ ప్రాజెక్ట్ మేనేజర్ రాఘవ్ గారి నుండి వచ్చిన కాల్.
నా చేతులు వణకడం మొదలుపెట్టాయి, గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది. సందీప్ ఒక సాఫ్ట్‌వేర్ ఇంజనీర్. గత రెండు రోజులుగా వర్క్ ఫ్రమ్ హోమ్ కాబట్టి సిక్ లీవ్ పెట్టాడు. కానీ రేపటి నుండి అతను ఖచ్చితంగా లాగిన్ అవ్వాల్సి ఉంది.
నేను వణుకుతున్న చేతులతో ఫోన్ లిఫ్ట్ చేశాను. "హలో రాఘవ్ గారు... నేను లావణ్యను, సందీప్ వైఫ్ ని..." అన్నాను గొంతు మార్చడానికి ప్రయత్నిస్తూ.
"ఆ... హలో లావణ్య గారు. సందీప్ హెల్త్ ఎలా ఉంది ఇప్పుడు? రేపు ఉదయం యుఎస్ క్లయింట్స్‌తో చాలా ఇంపార్టెంట్ మీటింగ్ ఉంది. సందీప్ ఈ ప్రాజెక్ట్ హెడ్, తనే ప్రెజెంటేషన్ ఇవ్వాలి. పైగా క్లయింట్స్ అందరినీ కెమెరాలు ఆన్ చేయమన్నారు. దయచేసి సందీప్‌కి ఇన్ఫార్మ్ చేయండి," అన్నారు రాఘవ్ గారు చాలా సీరియస్‌గా.
"అది... రాఘవ్ గారు... సందీప్‌కి విపరీతంగా త్రోట్ ఇన్‌ఫెక్షన్ వచ్చింది, అస్సలు గొంతు పెగలడం లేదు. మాట్లాడలేకపోతున్నారు, జ్వరం కూడా తగ్గలేదు..." అని అబద్ధం చెప్పాను కంగారుగా.
"లావణ్య గారు, నా పరిస్థితి కూడా అర్థం చేసుకోండి. ఈ మీటింగ్ కంపెనీకి చాలా ముఖ్యం. సందీప్ లాగిన్ అవ్వకపోతే ప్రాజెక్ట్ క్యాన్సిల్ అవుతుంది. తనే ప్రెజెంటేషన్ ఇవ్వాలి. రేపు ఉదయం ఒక అరగంట అయినా అతన్ని లాగిన్ అవ్వమనండి," అని రాఘవ్ గారు ఖచ్చితంగా చెప్పి ఫోన్ పెట్టేశారు.
నేను షాక్‌తో ఫోన్ పట్టుకుని బెడ్‌రూమ్‌లోకి వెళ్లాను. సందీప్ మంచం మీద కూర్చుని ఉన్నాడు. అతని కళ్లల్లో విపరీతమైన భయం, ఆందోళన కనిపిస్తున్నాయి. అతను ఫోన్ సంభాషణ అంతా విన్నాడు.
"ఇప్పుడు ఏం చేద్దాం లావణ్య? రేపు ఉదయం నేను లాప్‌టాప్ ముందు కూర్చుని కెమెరా ఆన్ చేస్తే... వాళ్లకు 'సందీప్' కనిపించడు... చీర కట్టుకుని, ముడి వేసుకున్న 'సంయుక్త' కనిపిస్తుంది. పైగా నేను నోరు తెరిస్తే ఈ ఆడ గొంతు వస్తుంది. నా ఆఫీస్ లైఫ్ నాశనమైపోతుంది, మన పరువు బజార్న పడుతుంది..." అంటూ సందీప్ సన్నని గొంతుతో వెక్కి వెక్కి ఏడ్చాడు.
అతను చెప్పింది అక్షరాలా నిజం. ఆఫీస్ వాళ్లకు ఏం సమాధానం చెప్పాలి? చుట్టుపక్కల వాళ్లకు, బంధువులకు నా భర్త ఇలా మారిపోయాడని ఎలా చెప్పగలం? రోజులు గడుస్తున్న కొద్దీ సందీప్ పూర్తిగా స్త్రీగా మారిపోతున్నాడు, నా ప్రెగ్నెన్సీ టైమ్ దగ్గర పడుతోంది. ఈ నరకం నుండి మాకు విముక్తి లేదా? మా జీవితాలు ఇలాగే నాశనమైపోవాలా?
(PART 7 ముగిసింది)