MY HUSBAND BECAME WOMEN BECAUSE OF MY ARROGANCE

My Husband... Became a Woman Because of My Arrogance! (PART 9)

✍️ **సంధ్య శ్రీ**

> **గమనిక (Disclaimer):** ఈ కథ కేవలం పాఠకుల వినోదం మరియు కల్పిత కథాంశం కొరకు మాత్రమే వ్రాయబడినది. ఇందులోని పాత్రలు, సంఘటనలు కేవలం రచయిత ఊహ జనితం. ఏ ఒక్కరి నమ్మకాలను, భావాలను గానీ, ఏ రకమైన జెండర్ ఐడెంటిటీని గానీ తక్కువ చేయాలనే ఉద్దేశం రచయితకు లేదు. (మునుపటి భాగాల కంటిన్యూషన్...)

---

మావయ్య గారు, బంధువులు ఊరికి వెళ్ళిపోయిన తర్వాత మా ఇంట్లో మళ్లీ అదే నిశ్శబ్దం, అదే శూన్యత ఆవరించాయి. వాళ్లు ఉన్నన్ని రోజులు సందీప్ పడిన నరకం అంతా ఇంతా కాదు. ప్రతి రోజూ ఉదయం లేవగానే ఆ చీర కట్టుకుని, తలపై ముసుగు వేసుకుని, వాళ్ల నాన్నగారి ముందు ఒక పరాయి అమ్మాయి 'సంయుక్త'లా తిరగడం అతని ఆత్మను ముక్కలు చేసింది. స్వంత తండ్రి కళ్లెదుటే ఉన్నా... "నాన్నా, నేనే నీ కొడుకు సందీప్‌ని!" అని గొంతు ఎత్తి అరిచి చెప్పలేని ఆ నిస్సహాయత అతన్ని లోపలికల్లా కుంగదీసేసింది.

వాళ్లు వెళ్లిన మరుసటి రోజు నుండి సందీప్ అసలు బెడ్‌రూమ్ దాటి బయటకు రావడం మానేశాడు. రూమ్ తలుపులు, కిటికీలు అన్నీ మూసేసి చీకట్లోనే మంచం మీద ముడుచుకుని పడుకుంటున్నాడు.

రోజులు వారాలుగా మారుతున్నాయి. కాలం ఎవరి కోసమో ఆగనట్టు... నా ప్రెగ్నెన్సీ రోజులు కూడా వేగంగా గడిచిపోతున్నాయి. నాకు తొమ్మిదో నెల సగం పూర్తి కావచ్చింది. డాక్టర్లు ఏ క్షణమైనా కాన్పు నొప్పులు రావచ్చు అని డేట్ ఇచ్చారు. నా కడుపులో పెరుగుతున్న బిడ్డ ఒకవైపు మాకు సంతోషాన్ని ఇవ్వాల్సింది పోయి, మా జీవితాలను శాశ్వతంగా చీకట్లోకి నెట్టేసే ఒక టైమ్ బాంబులా మారిపోయింది. మాతాజీ చెప్పిన ఆ భయంకరమైన మాటలు నా గుండెల్లో రోజుకు వెయ్యి సార్లు మారుమోగుతున్నాయి—"లావణ్య... నువ్వు ఏ క్షణంలోనైతే బిడ్డకు జన్మనిస్తావో, సరిగ్గా అదే సెకండ్ సందీప్ శరీరంలోని ఈ స్త్రీత్వం శాశ్వతంగా లాక్ అయిపోతుంది!"

ఒకవైపు నా డెలివరీ టైమ్ దగ్గరపడుతుంటే... మరోవైపు సందీప్ శరీరంలో మార్పుల వేగం ఊహించని స్థాయికి చేరుకుంది.

ఆ రోజు ఉదయం నేను సందీప్ కోసం పాలు తీసుకుని గదిలోకి వెళ్లాను. రూమ్ అంతా చీకటిగా ఉంది. బెడ్ ల్యాంప్ వెలుతురులో సందీప్ మంచం మీద పడుకుని ఉన్నాడు. నేను నెమ్మదిగా అతని పక్కన కూర్చుని, దుప్పటి పక్కకు జరిపి అతని తలపై చేయి వేశాను. జ్వరం లేదు కానీ అతని శరీరం విపరీతంగా అలసిపోయినట్టు ఉంది.

"సందీప్... లే, ఈ పాలు తాగు..." అన్నాను మెల్లగా.

సందీప్ నెమ్మదిగా కళ్లు తెరిచి చూశాడు. అతని కళ్లు ఇప్పుడు పూర్తిగా మారిపోయాయి. ఒక మగాడి కళ్లల్లో ఉండే ఆ తీవ్రత లేదు... ఒక స్త్రీ కళ్లల్లో ఉండే మార్దవం, ఒక రకమైన కాంతి ఆ కళ్లల్లో స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. తను మంచం మీద నుండి లేచి కూర్చునే క్రమంలో... దుప్పటి జారిపోయింది.

అతని శరీరాన్ని చూసి నా చేతిలోని పాల గ్లాస్ ఒక్కసారిగా కింద పడిపోయింది. గ్లాస్ పగిలిన శబ్దానికి అమ్మ కూడా కంగారుగా గదిలోకి వచ్చింది.

అక్కడ మంచం మీద కూర్చుని ఉన్న వ్యక్తిని చూస్తే ఎవ్వరైనా సరే ఒక పరిపూర్ణమైన స్త్రీ అనే అనుకుంటారు. సందీప్ వేసుకున్న లూజ్ టీషర్ట్ లోపల అతని శారీరక నిర్మాణం పూర్తిగా ఒక స్త్రీ రూపంలోకి ఒదిగిపోయింది. అతని భుజాలు సన్నబడి, నడుము వంపు తిరిగి, చర్మం ఒక కాటన్ ముక్కలా ఎంతో సుకుమారంగా మారిపోయింది. అంతకంటే భయంకరమైన మార్పు... అతని ముఖంలో గడ్డం, మీసాల తాలూకు ఆనవాళ్లు పూర్తిగా మాయమైపోయాయి. లేత గులాబీ రంగు పెదవులు, ఒత్తైన రెప్పలతో అతని ముఖం ఇప్పుడు 'సంయుక్త' రూపాన్ని పరిపూర్ణంగా సంతరించుకుంది.

"లావణ్య... ఏమైంది? ఎందుకు అలా చూస్తున్నావు?" అని సందీప్ అడిగాడు. ఆ గొంతు ఇప్పుడు కేవలం సన్నగా మాత్రమే లేదు... ఒక ఆడదాని సహజమైన బేస్, లాలిత్యం ఆ స్వరంలో పూర్తిగా ఇంకిపోయాయి.

నేను ఏడుస్తూ అద్దం తెచ్చి అతని చేతికి ఇచ్చాను. సందీప్ అద్దంలో తన ముఖాన్ని చూసుకున్నాడు. తన చేతులతో తన సాఫ్ట్ చర్మాన్ని, తన భుజాలపై పడుతున్న పొడవాటి జుట్టును తాకి చూసుకున్నాడు. కానీ ఈసారి అతని కళ్లల్లో మునుపటిలా భయం గానీ, అసహ్యం గానీ కనిపించలేదు. దానికి బదులు ఒక వింతైన శాంతం, ఒక రకమైన అంగీకారం అతని ముఖంలో కనిపించాయి.

"చూశావా లావణ్య... లోపల జరుగుతున్న మార్పులన్నీ ఇప్పుడు బయటకు వచ్చేసాయి. మాతాజీ చెప్పింది నిజమే. నా లోపల ఉన్న సందీప్ దాదాపు చనిపోయాడు. ఇప్పుడు నా రక్తంలో, నా ఆలోచనల్లో కేవలం సంయుక్త మాత్రమే ప్రవహిస్తోంది. నాకు ఇప్పుడు మగ బట్టలు వేసుకోవాలనే ఆలోచనే రావడం లేదు. ఈ చీర కట్టులోనే నా మనసు, శరీరం పూర్తిగా లీనమైపోయాయి," అన్నాడు ఎంతో సహజంగా, తన చీర కొంగును సరిచేసుకుంటూ.

"లేదు సందీప్! అలా అనకు! నువ్వు నా భర్తవు... సందీప్ వి! నన్ను ఇలా ఒంటరి దాన్ని చేయకు. మన బిడ్డ పుట్టేలోపు నిన్ను నేను కాపాడుకోవాలి. మనకు ఇంకా కొద్ది రోజులు మాత్రమే టైమ్ ఉంది," అని అతని చేతులు పట్టుకుని గుండెలవిసేలా ఏడ్చాను.

కానీ సందీప్ నా వైపు జాలిగా చూశాడు. "మార్చలేం లావణ్య... ప్రకృతి తీర్పును మనం మార్చలేం. ఇందాక వంటగదిలో నుండి తిరగమాత వాసన వస్తే... నాకు విపరీతంగా వాంతులు వచ్చేలా అనిపించింది. ఒక ప్రెగ్నెంట్ స్త్రీకి వచ్చే మార్పులన్నీ నా శరీరంలో వస్తున్నాయి. నా హార్మోన్లు, నా ఆలోచనలు పూర్తిగా ఒక ఆడదానిగా మారిపోయాయి. నేను మానసికంగా కూడా సంయుక్తను అయిపోయాను," అన్నాడు ఆ సన్నని గొంతుతో.

అమ్మ పక్కన నిలబడి ఏడుస్తూ... "లావణ్య... డాక్టర్ రేపు చెకప్‌కి రమ్మన్నారు కదా. నీకు నొప్పులు ఎప్పుడైనా రావచ్చు. మనం ఆలస్యం చేయకుండా మళ్లీ ఆశ్రమానికి వెళ్దాం. ఆ మాతాజీ కాళ్లు పట్టుకుందాం. ఏదో ఒక మార్గం చూపించమని బ్రతిమాలుకుందాం," అంది.

అమ్మ చెప్పింది నిజమే. మాకున్న ఒకే ఒక్క ఆశ ఆ ఆశ్రమం, ఆ మాతాజీ మాత్రమే.

మరుసటి రోజు ఉదయం మేము మళ్లీ ఆశ్రమానికి బయలుదేరడానికి సిద్ధమయ్యాం. సందీప్ ఇప్పుడు బయటకు రావడానికి అస్సలు సంకోచించలేదు. ఎంతో ఇష్టంగా ఒక డీప్ ఫారెస్ట్ గ్రీన్ కలర్ జార్జెట్ చీరను కట్టుకున్నాడు. తల వెనుక అందమైన ముడి వేసుకుని, నుదుటున ఎర్రటి బొట్టు పెట్టుకున్నాడు. కార్ ఎక్కుతుంటే అతని నడకలో, ఆ చీరను సర్దుకునే విధానంలో ఒక పరిపూర్ణమైన ఇల్లాలు కనిపించింది తప్ప... ఎక్కడా సందీప్ కనిపించలేదు.

కార్ ఆశ్రమం వైపు వేగంగా దూసుకుపోతోంది. నా కడుపులో మెల్లగా ఒక వింతైన నొప్పి (సన్నటి నొప్పులు) మొదలవడం నేను గమనించాను. నా ఒంటికి చెమటలు పట్టాయి.

"అమ్మా... నాకు కడుపులో కొంచెం నొప్పిగా ఉందమ్మా..." అన్నాను సీట్ గట్టిగా పట్టుకుంటూ.

కార్ వెనక సీట్లో కూర్చున్న సందీప్ ఆ మాట వినగానే ఒక్కసారిగా కంగారుపడ్డాడు. "లావణ్య! నొప్పులు వస్తున్నాయా? డెలివరీ టైమ్ అయిపోయిందా?" అని అడిగాడు. ఆ గొంతులో ఉన్న భయం... తన భర్త తనం కోల్పోతాడనే భయం కాదు... ఒక స్త్రీగా తను శాశ్వతంగా ఉండిపోతాననే ప్రకృతి భయం!

కార్ ఆశ్రమం గేటు ముందుకు వచ్చి ఆగింది. నేను నొప్పులు భరిస్తూనే కార్ దిగాను. సందీప్ కంగారుగా వచ్చి నా చెయ్యి పట్టుకున్నాడు. అతని చేతులు వణుకుతున్నాయి. మేము ముగ్గురం హాల్‌లోకి పరిగెత్తాం.

అక్కడ హోమగుండం ముందు మాతాజీ కళ్లు తెరిచే కూర్చుని ఉన్నారు. మేము రావడం చూసి ఆవిడ ముఖంలో ఎలాంటి చలనం లేదు.

నేను మాతాజీ ముందు మోకాళ్ల మీద కూలబడి... "మాతాజీ... నా కడుపులో నొప్పులు మొదలయ్యాయి! నా బిడ్డ పుట్టే క్షణం దగ్గర పడింది. దయచేసి నా భర్తను నాకు ఇచ్చేయండి. ఈ శాపాన్ని విరమించండి..." అని గట్టిగా అరిచి ఏడ్చాను.

మాతాజీ మెల్లగా లేచి, గ్రీన్ కలర్ చీరలో, జుట్టు ముడితో, ఒక పరిపూర్ణ స్త్రీ రూపంలో నిలబడిన సందీప్ వైపు చూశారు. ఆవిడ కళ్లల్లో ఒక వింతైన గంభీరత ఆవరించింది.

"కాలం ముగిసిపోతోంది లావణ్య... ప్రకృతి తన పనిని పూర్తి చేస్తోంది. చూసావా... సందీప్ లోపల, బయట ఇప్పుడు కేవలం 'సంయుక్త' మాత్రమే ఉంది. నీ కాన్పు నొప్పులు తీవ్రమవుతున్నాయి... నీ బిడ్డ బయటకు వచ్చే ఆ ఒక్క సెకండ్... ఈ రూపం శాశ్వతం అయిపోతుంది. దీన్ని ఆపడం నా వల్ల కాదు... కానీ, ఈ శాపానికి ఒకే ఒక్క విరుగుడు మార్గం ఉంది. అది అత్యంత భయంకరమైనది!" అన్నారు మాతాజీ గంభీరంగా.

ఆ మాట వినగానే నా కళ్లల్లో, సందీప్ కళ్లల్లో ఒకేసారి ఆశ, భయం కలగలిసి ప్రవహించాయి.

"ఏమిటా మార్గం మాతాజీ? నా భర్త కోసం నేను ఏ త్యాగానికైనా సిద్ధం... దయచేసి చెప్పండి!" అని ఏడుస్తూ అడిగాను.

మాతాజీ మా వైపు చూస్తూ ఆ చివరి భయంకరమైన నిజాన్ని, ఆ విరుగుడు మార్గాన్ని చెప్పడానికి నోరు తెరిచారు...

---

*(PART 9 ముగిసింది)*