Featured Story of the Week

సేల్స్ గర్ల్

అధ్యాయం 1 – కష్టాల్లో ఉన్న "సౌమ్య సిల్క్స్" ఉదయం పది గంటలు. హైదరాబాద్‌లోని కూకట్‌పల్లిలో ఉన్న "సౌమ్య సిల్క్స్" షాప్ షట్టర్ మెల్లగా పైకి లేచింది. ఒకప్పుడు ఈ షాప్ ముందు కార్లు ఆగడానికి కూడా స్థలం దొరకేది కాదు. పండగల సమయంలో అయితే టోకెన్లు ఇచ్చి కస్టమర్లను లోపలికి పంపేవారు. కానీ ఇప్పుడు... షాప్ ముందు రోడ్డే ఎక్కువ బిజీగా …

Read Now

By Meghana

Editor's Choice

Telugu · Family today

I am An ACE నేను వర్షవరను

I am an Ace నేను వర్షవరను నా పేరు ఆనంద్. నా భార్య పేరు సునంద. మా పెళ్లయి పదిహేనేళ్లు అయ్యింది. మొదటి మూడేళ్లలోనే మాకు ఇద్దరు పిల్లలు పుట్టారు. ఆ ఇద్దరూ మా జీవితంలోకి వచ్చిన తర్వాత, బయటికి చూస్తే మేము ఒక సాధారణ కుటుంబమే. నేను ఉద్యోగం, సునంద ఇల్లు, పిల్లలు చదువులు—ఇలా జీవితం తన పద్దతిలో ముందుకు నడుస్తున్నట్టే కనిపించింది. కానీ మనిషి జీవితం బయట నడిచేంత సులభంగా లోపల నడవదు. కొన్ని సంఘటనలు శరీరాన్ని తాకవు; కానీ మనసులో ఎముకల దాకా దిగిపోతాయి. నాలో దాంపత్య సమాగమం పట్ల వైముఖ్యం ఒక్కరోజులో రాలేదు. అది నాలో నెమ్మదిగా పెరిగింది. మొదట సంకోచంలా వచ్చింది. తర్వాత భయంలా నిలిచింది. చివరికి అది నా స్వభావంలో భాగమైపోయింది. దానికి మూలం సునంద ప్రసవాలు. మొదటి కాన్పుకీ, రెండో కాన్పుకీ మేము సునంద పుట్టింటికి వెళ్లాం. వాళ్ల ఊరు ఒక చిన్న గ్రామం. రవాణా సౌకర్యం అంతగా ఉండదు. దగ్గర పట్టణానికి తీసుకెళ్లాలంటే బండి దొరకాలి, సమయం కలవాలి, రహదారి అనుకూలించాలి. ప్రసవం దగ్గర పడిన రోజుల్లో ఆ ఏర్పాట్లు అన్నీ మాటల్లోనే సాధ్యమయ్యాయి; ఆ క్షణాల్లో కాదు. మంత్రసానే పురుడు పోసింది. ఇప్పటికీ ఆ రాత్రులు నాకు స్పష్టంగా గుర్తున్నాయి. ఇల్లు వెలుతురు తక్కువగా ఉంది. గాలి కూడా ఆగి నిల్చున్నట్టుంది. గదిలో ఆడవాళ్ల గొంతులు, నీళ్లు వేడి చేసే పాత్రల చప్పుళ్లు, మధ్య మధ్యలో సునంద గొంతు—అన్నీ కలసి ఒక భయంకరమైన సంగీతంలా వినిపించాయి. నేను మగవాడిని. భర్తను. కానీ ఆ రాత్రి నేను ఎంత అసహాయుడినో అప్పుడు తెలిసింది. సునంద పురిటి నొప్పులతో వంగిపోయింది. ఆమె నొప్పి శరీరానికే పరిమితం కాలేదు; ఆ నొప్పి గోడల మీద పడింది, నా గుండెలో పడింది, నా పురుషత్వంపై పడింది. ఆమె చేయి నేను పట్టుకున్నాను. కానీ ఆమె నొప్పిలో నా చేయి ఏమీ చేయలేకపోయింది. ఆమె కొన్నిసార్లు ఒక్కసారిగా భయంతో అరవేది. “నన్ను వదులు బావా… నన్ను వదులు బావా…” మొదట నాకు అర్థం కాలేదు. ప్రసవ నొప్పిలో మనసు ఎటో తికమక పడుతుందని అనుకున్నాను. కానీ అదే అరుపు మళ్లీ మళ్లీ వినిపించింది. ఆ అరుపులో నొప్పి మాత్రమే లేదు. ఏదో పాత భయం కూడా ఉంది. మరుసటి రోజు మా అత్తగారిని అడిగాను. “అమ్మా, సునంద ఎందుకు అలా ‘నన్ను వదులు బావా’ అంటోంది? ఏదైనా జరిగిందా?” ఆమె మొదట మౌనంగా నిలిచింది. తర్వాత నెమ్మదిగా చెప్పింది. “చిన్నప్పుడు దీనిని భయపెట్టడానికి వాళ్ల మేనత్త కొడుకు, ఇంకొంతమంది పిల్లలు క్రైం నాటకం ఆడారు. అందులో బలవంతం చేసే సన్నివేశం ఉందట. పిల్లల ఆట అనుకున్నారు వాళ్లు. కానీ దీని మనసులో అది ఆటగా మిగలలేదు. ఆ బావ బెదిరించిన తీరు దీని అంతరంగంలో గుచ్చుకుపోయింది. అప్పటినుంచి పురుషస్పర్శ మీద దీని లోపల ఎక్కడో ఒక భయం మిగిలిపోయింది.” ఆ మాట విన్నప్పుడు నా లోపల ఏదో విరిగిపోయింది. సునంద నా భార్య. కానీ అంతకంటే ముందు ఆమె తన శరీరాన్ని భయపడిన ఒక ఆడపిల్ల. పెళ్లి ఆమెకు సంసారం ఇచ్చింది; కానీ బాల్యంలో మిగిలిన భయం అంత తొందరగా పోయలేదు. పిల్లల తల్లిగా మారుతున్న క్షణంలో కూడా, ఆమె నొప్పి మధ్య నుంచి ఆ పాత భయం మళ్లీ వచ్చి ఆమె గొంతులో అరుస్తోంది. ఆ రోజు నేను నా మనసులో ఒక మాట పెట్టుకున్నాను. ఇక ఆమెను కష్టపెట్టి నేను దాంపత్య సుఖం పొందకూడదు. ఆ నిర్ణయం ఎవరూ నాపై బలవంతంగా పెట్టలేదు. సునంద నన్ను దూరం పెట్టలేదు. ఆమె భార్యగా తన కర్తవ్యాన్ని తప్పించుకునే ప్రయత్నం కూడా చేయలేదు. కానీ నాకు మాత్రం ఆ తర్వాత ఆమె దగ్గరకు భర్తగా వెళ్లడం అంత సులభంగా అనిపించలేదు. ఆమె శరీరాన్ని చూసినప్పుడు నాకు ఆకర్షణకన్నా ముందుగా ఆమె బాధ గుర్తొచ్చేది. ఆమె చేతిని పట్టుకున్నప్పుడు, ఆ పురిటిగదిలో ఆమె నా చేతిని నొప్పితో బిగించిన వేళ్లు గుర్తొచ్చేవి. సంవత్సరాలు గడిచాయి. మా మధ్య అనురాగం తగ్గలేదు. మాటలు తగ్గలేదు. కలసి తినడం, పిల్లల గురించి ఆలోచించడం, ఇంటి ఖర్చులు చూసుకోవడం, పండుగలు చేసుకోవడం—ఇవి అన్నీ అలాగే ఉన్నాయి. కానీ దాంపత్య సమాగమం అనే తలుపు మాత్రం నాలో నెమ్మదిగా మూసుకుపోయింది. నాకు పరస్త్రీ వ్యామోహం లేదు. అది అసలు నా మనసులోకి రాలేదు. స్త్రీని కోరికగా చూడటం కంటే, ఆమె బాధను గమనించడం నాకు సహజమైపోయింది. ఆశ్చర్యం ఏమిటంటే, కాలం గడిచేకొద్దీ నాలో సంభోగేచ్ఛ కూడా క్రమంగా శాంతించింది. మొదట అది నియంత్రణ అనిపించింది. తర్వాత అది అవసరం లేకపోవడంలా మారింది. చివరికి అది నా నిజ స్వభావమే అయి ఉండొచ్చేమో అన్న అనుమానం నాలో మొదలైంది. అదే సమయంలో ఇంకో మార్పు వచ్చింది. నా నడవడికలో స్త్రీత్వం పెరిగింది. మొదట ఇంటి పనుల్లో ఎక్కువగా పాల్గొనడం. తర్వాత సునంద చీర మడతలు గమనించడం. ఆమె జడ వేయించుకుంటే చూస్తూ ఉండటం. పండుగరోజు ఆమె అలంకారంలో శరీరాన్ని కాదు, ఒక సౌందర్య నియమాన్ని చూడటం. ఇవన్నీ మొదట నాకు ఆసక్తిగా అనిపించాయి. తర్వాత వాటిలో నేను నన్ను చూసుకున్నాను. ఒక రాత్రి అందరూ నిద్రపోయాక, సునంద పాత చీరను భుజానికి వేసుకుని అద్దం ముందు నిలబడ్డాను. అది ఏదో సరదాగా మొదలైంది. కానీ అద్దంలో కనిపించిన రూపం నన్ను సరదాగా చూడలేదు. అది చాలా కాలంగా లోపలే ఎదురు చూస్తున్న నిశ్శబ్దాన్ని బయటికి తెచ్చినట్టుంది. అలా రాత్రిపూట స్త్రీ వస్త్రాలు ధరించడం మొదలైంది. తరువాత కొద్దిగా అలంకారం. ఆపై ఇంట్లో ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడు స్త్రీలా కదలడం. ఈ మార్పులను మొదట నేను నాకే దాచుకున్నాను. తర్వాత ఒకరోజు సునంద చూసింది. ఆమె భయపడలేదు. నవ్వలేదు. అవమానించలేదు. కేవలం అడిగింది. “ఆనంద్, ఇది నీకు సాంత్వన ఇస్తుందా?” నేను చాలా సేపు మాట్లాడలేకపోయాను. చివరికి తల ఊపాను. ఆమె నాతో గొడవపడలేదు. నా మీద ఆపాదించలేదు. కానీ ఆమె కళ్లలో బాధ ఉంది. తన భర్తను కోల్పోతున్న బాధ కాదు; తన భర్త చాలా కాలంగా ఒంటరిగా మోస్తున్న ఒక రహస్యాన్ని ఇప్పుడే చూసిన బాధ. “నువ్వు నన్ను వదిలిపెట్టాలనుకుంటున్నావా?” అని అడిగింది. “లేదు సునంద. నిన్ను వదిలి ఎక్కడికి వెళ్తాను? నేను నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను. కానీ ఆ ప్రేమ ఇప్పుడు శరీరంతో మాట్లాడటం లేదు.” ఆమె కన్నీళ్లు పెట్టుకుంది. నేను కూడా ఏడ్చాను. ఆ రాత్రి మేమిద్దరం భార్యాభర్తల్లా కాక, ఒకరినొకరు అర్థం చేసుకోవడానికి భయపడుతున్న ఇద్దరు మనుషుల్లా కూర్చున్నాం. ఆ తర్వాత మేము వైద్యులను కలిసాం. మాకు తెలిసిన ఒక ఆయుర్వేద వైద్యుడు చాలా శ్రద్ధగా విన్నాడు. నా మాటల్లో కామవాంఛ లేకపోవడం, పురుషుల పట్ల ఆకర్షణ లేకపోవడం, స్త్రీల పట్ల కూడా శారీరక కోరిక లేకపోవడం, కానీ స్త్రీత్వంతో జీవించాలని ఉండే అంతరంగ ఆకర్షణ—ఇవన్నీ వినాక ఆయన పాత గ్రంథాల్లో ఉన్న ఒక పదం చెప్పాడు. “వర్షవర.” నేను ఆశ్చర్యంగా చూశాను. “కొన్ని తృతీయ ప్రకృతి భేదాల్లో ఒకటి,” అన్నాడు. “కొంతకాలం పురుషునిగా జీవించి, ఒకరిద్దరు పిల్లలు పుట్టిన తర్వాత స్త్రీ లక్షణాలు పెరిగి, స్త్రీగా జీవించాలనుకునే స్వభావం. ఇందులో పురుషులపై మోహం ఉండాల్సిన అవసరం లేదు. స్త్రీలపై కోరిక ఉండాల్సిన అవసరం లేదు. ఇది మీలోని ప్రకృతి మార్పు అయి ఉండొచ్చు.” తరువాత ఆంగ్ల వైద్యుడిని కూడా కలిశాం. ఆయన ఎన్నో ప్రశ్నలు అడిగాడు. నా జీవితం, నా శరీర స్పందనలు, నా కోరికల లేమి, నా లింగానుభూతి—అన్నీ పరిశీలించాడు. చివరికి నవ్వుతూ చెప్పాడు. “You are an asexual. Or simply, you are an ace.” ఆ మాట నాకు వింతగా తాకింది. ఏస్. అది ఓటమిపేరు కాదు. వ్యాధిపేరు కాదు. తప్పుపేరు కాదు. నేను ఒంటరిగా అనుకున్న ఒక శూన్యానికి పేరు దొరికినట్టు అనిపించింది. నేను సునందను చూశాను. ఆమె నా చేతిని పట్టుకుంది. ఆ పట్టులో సానుభూతి లేదు; సహచర్యం ఉంది. కానీ ఒక ప్రశ్న మాత్రం మా ముందుంది. ఇలా మేమిద్దరం జీవిస్తే పిల్లలపై ప్రభావం పడుతుందా? సునందకు దాంపత్య సుఖం అవసరం లేకపోయిందా? లేదా ఆమె తనలోని భయాలను మించి కోరికను అనుభవించలేకపోయిందా? నాకు తెలియదు. నేను ఆమెను దాని గురించి బలవంతంగా అడగలేదు. ఆమె నాకు ఒకసారి మాత్రమే చెప్పింది— “నాకు నీతో భయం లేదు ఆనంద్. కానీ శరీరం అనే విషయం వచ్చినప్పుడు నా లోపల ఏదో మూసుకుపోతుంది. నువ్వు దాన్ని బలవంతంగా తెరవాలని ప్రయత్నించలేదు. అందుకే నిన్ను గౌరవిస్తాను.” ఆ రోజు నా నిర్ణయం స్పష్టమైంది. మేమిద్దరం ఒకరినొకరు ప్రేమించాం. కానీ మా ప్రేమకు శరీరపు సాధారణ నిర్వచనాలు సరిపోలేదు. అది మాకు సరిపోవచ్చు. కానీ పిల్లలు పెరుగుతున్న వయసులో ఉన్నారు. వాళ్లు మమ్మల్ని చూసి గందరగోళంలో పడకూడదు. వాళ్లకు తమ తమ జీవితాలు, తమ తమ ప్రేమలు, తమ తమ శరీరాలపై స్వతంత్ర అవగాహన ఉండాలి. నా ప్రయాణం వాళ్ల మీద నీడలా పడకూడదు. నేను కొన్నాళ్లు ఆలోచించాను. తర్వాత నా ఆస్తులన్నీ సునంద పేర మీద, పిల్లల పేర మీద రాసేశాను. ఇంటి పత్రాలు, బ్యాంక్ ఖాతాలు, ఇన్సూరెన్స్, భూమి—ఏది నా పేర ఉండకూడదని నిర్ణయించుకున్నాను. ఇది పరారీతనం కాదు. బాధ్యత పూర్తిచేసిన తర్వాత తీసుకున్న దూరం. సునందకు చెప్పిన రాత్రి ఆమె చాలా సేపు మాట్లాడలేదు. “నువ్వు ఎక్కడికి వెళ్తావు?” అని అడిగింది. “హిమాలయాల దగ్గర ఒక ఆశ్రమం ఉంది. అక్కడ సేవ చేసుకునే మహిళల వర్గం ఉంది. నేను అక్కడ సేవికగా ఉండాలనుకుంటున్నాను.” “నువ్వు తిరిగి రావా?” నేను సమాధానం చెప్పలేకపోయాను. ఆమె అడిగింది, “ఆనంద్‌గా వెళ్తావా? లేక…” “వర్షవరగా,” అన్నాను. ఆమె కళ్లలో కన్నీళ్లు వచ్చాయి. “నీ పేరు?” “అక్కడ నేను ఆనంది.” ఆమె నెమ్మదిగా తల ఊపింది. “నీకు శాంతి దొరకాలి.” ఆమె ఆశీర్వాదం భార్యది కాదు. తల్లిదీ కాదు. అది నన్ను అర్థం చేసుకున్న ఒక సహచరి ఆశీర్వాదం. పిల్లలకు నేను పూర్తిగా చెప్పలేదు. వాళ్లు అప్పుడు అంత అర్థం చేసుకునే వయసులో లేరు. “నాన్న కొంతకాలం ఆశ్రమ సేవకు వెళ్తున్నారు” అన్నాను. వాళ్లు ఏడ్చారు. నేనూ ఏడ్చాను. కానీ వాళ్ల ముందు నేను బలంగా ఉన్నట్టు నటించాను. మనిషి తీసుకునే కొన్ని నిర్ణయాలు సరైనవే అయినా, అవి గుండెను కోయకుండా ఉండవు. ప్రయాణం చేసే రోజు తెల్లవారుజామున సునంద నా సంచిలో ఒక తెల్లని చీర పెట్టింది. “అక్కడ చలి ఎక్కువ. ఇది పలుచగా ఉంటుంది. కానీ నీకు నచ్చేలా ఉంటుంది,” అంది. నేను ఆ చీరను చేతిలోకి తీసుకున్నాను. అది బట్ట కాదు. మా పదిహేనేళ్ల సంసారానికి గుర్తుగా మిగిలిన మృదువైన వస్త్రం. “నన్ను క్షమించు సునంద,” అన్నాను. “ఎందుకు?” “భర్తగా సఫలం కాలేకపోయాను.” ఆమె కళ్లలో ఏదో గట్టిగా మెరిసింది. “నన్ను కష్టపెట్టని మనిషి సఫలం కాలేదా? నా భయాన్ని గౌరవించిన మనిషి తక్కువా? నువ్వు ఏ రూపంలో ఉన్నా, నా జీవితంలో నీ స్థానం తగ్గదు ఆనంద్.” ఆ మాటలు నాకు చివరి ఇంటివెలుగు. నేను వెళ్లిపోయాను. హిమాలయాలకు వెళ్లిన తర్వాత మొదటి కొన్ని రోజులు నా లోపల ఒక వింత ఖాళీ ఉంది. కొండల మధ్య గాలి చాలా స్వచ్ఛంగా ఉంటుంది. కానీ మనసు మసకగా ఉంటే ఆ స్వచ్ఛత కూడా గుచ్చుతుంది. ఆశ్రమంలో నేను చిన్నచిన్న పనులు చేసాను. పూలు ఏరడం, వంటగదిలో కూరగాయలు కోయడం, వృద్ధ సాధ్వులకు ఔషధ కషాయాలు ఇవ్వడం, మందిరం ముందు దీపాలు సిద్ధం చేయడం. అక్కడ ఎవరూ నా గతాన్ని అడగలేదు. ఎవరూ నా శరీరాన్ని తీర్పు చెప్పలేదు. ఒకరోజు ఆశ్రమంలోని వృద్ధ సాధ్వి నన్ను చూసి అడిగింది— “నీకు ఇక్కడ ఏం కావాలి?” నేను చెప్పాను, “శాంతి.” ఆమె నవ్వింది. “శాంతి కొండల దగ్గర ఉండదు. నువ్వు నీతో యుద్ధం ఆపినచోట మొదలవుతుంది.” ఆ మాట విన్నాక చాలా సేపు నేను నిశ్శబ్దంగా కూర్చున్నాను. ఇప్పుడు నేను ఆనంద్ కాదా? అవును, నేను ఆనందిగా మారిన ఆనంద్‌నే. నేను సునంద భర్త కాదా? ఆ బంధం నా జీవితంలో చెరగదు. నేను పిల్లల తండ్రి కాదా? ఆ ప్రేమకు రూపం మారినా, మూలం మారదు. నేను స్త్రీనా? నా జీవితం ఆ ప్రశ్నకు ఒకే పదంలో జవాబు చెప్పదు. నేను పురుషుడిని కాదా? నా గతం దానికి సాక్ష్యం. నేను ఏస్‌నా? అవును. నేను వర్షవరనా? బహుశా అవును. కానీ ఇవన్నింటికంటే ముందు నేను ఒక మనిషిని—మరొక మనిషి బాధను చూసి తన కోరికల్ని ప్రశ్నించిన మనిషిని. సునంద నొప్పిని చూసి తన పురుషత్వాన్ని విడిచిపెట్టిన మనిషిని. కోరిక లేకపోవడాన్ని లోపం అనుకోకుండా, దానికి ఒక నిశ్శబ్ద స్థానం వెతికిన మనిషిని. ప్రతి ఉదయం హిమాలయాలపై వెలుగు పడుతుంది. మంచు కొండల మీద ఆ వెలుగు మొదట గులాబీగా, తర్వాత బంగారంలా మారుతుంది. ఆ క్షణాల్లో నేను నా తెల్లని చీర అంచు సరిచేసుకుని మందిరం ముందు దీపం వెలిగిస్తాను. ఆ దీపం ముందు నేను ఒక ప్రార్థన మాత్రమే చేస్తాను. సునందకు శాంతి కలగాలి. నా పిల్లలకు స్వేచ్ఛ కలగాలి. నాలోని ఆనంద్‌కు క్షమ లభించాలి. నాలోని ఆనందికి స్థానం దొరకాలి. నేను పరారైనదానిని కాదు. నేను పాపాత్మురాలిని కాదు. నేను అసంపూర్ణురాలిని కాదు. నేను ఒక ఏస్. నేను వర్షవరను. నేను నాకు లభించిన సత్యంలో జీవించడానికి హిమాలయాల ఒడిలోకి వచ్చిన ఒక సేవికను.

gvgarima

44 views

Telugu · Family yesterday

లైఫ్ ఆఫ్ జానకి (Life of Jhanaki)

అందరికీ నమస్కారం. ఇది నేను ఇక్కడ పోస్ట్ చేస్తున్న నా ఫస్ట్ స్టోరీ. ఈ స్టోరీ చాలా మూవీస్ & స్టోరీస్ నుండి ఇన్స్పైర్ అయ్యి రాశాను. మీకు నచ్చుతుందని అనుకుంటున్నాను. కొంచెం బోల్డ్ గా కూడా ఉంటుంది ఈ స్టోరీ. చాప్టర్ 1 : ది విలేజ్ దివా ఇంకా కథలోకి వెళ్తే... నా ఫుల్ నేమ్ కొత్తపల్లి జానకి రామ్. మా ఊరు గోదావరి జిల్లాలో ఒక మారుమూల చిన్న గ్రామం, పేరు నాట్యపురం. పేరులోనే నాట్యం ఉంది. ఒకప్పుడు ఇక్కడ ఎక్కువ క్లాసికల్ డాన్స్ & భరతనాట్యం చేసే వాళ్లు ఉండడం వల్ల ఆ పేరు వచ్చింది. మెల్లిగా ఆ గ్రామంలో మా ఒక్క ఫ్యామిలీయే ఉంటుంది నాట్యం చేసే వాళ్లలో. ఎన్నో ఇయర్స్ గా మా తాతల నుండి వస్తుంది. కచ్చితంగా నాట్యం ఉండాలి, రావాలి అని ప్రతి వారికీ ఇంట్లో, అలా నాకు, మా తమ్ముడికి నేర్పారు మా నాన్న గారు. ప్రజెంట్ ఇయర్ వచ్చేసి 2005, నా ఏజ్ 24. చిన్నప్పటి నుండి పెద్దగా చదువు అవ్వలేదు, దానితో 10th ఒకటే పాస్ అయ్యాను. నేను తర్వాత మా నాన్న గారితో నాట్య రంగంలోకి వెళ్లిపోయాను. మా చిన్న తమ్ముడు వాడి పేరు రఘు రామ్, ఇప్పుడు 15 ఇయర్స్, 8th క్లాస్ చదువుతుండు. ఇంకా మా అమ్మ లక్ష్మీకళ, నాన్న గారు శంకర శాస్త్రి బాగా ఎక్స్పీరియన్స్ ఉన్న కళా నిపుణుడు. ఎన్నో అవార్డ్స్ పొందారు భరతనాట్యంలో మేల్ డాన్స్ ఆర్టిస్ట్ గా. కొన్నిసార్లు కొన్ని ఫీమేల్ వేషాలు కూడా వేసి డాన్స్ చేసేవారు రకరకాలుగా. ఒక్కసారి అయినా మా జీవితంలో ఫీమేల్ డాన్స్ ఆర్టిస్ట్ గా అన్న చేయాలి, కళకి జెండర్ లేదు అని అంటారు కదా అదే. నాకు ఏజ్ వచ్చాక పెద్దగా గడ్డం, మీసాలు రాలేదు. ఇంకా నాన్న గారి గ్రూప్ లో ఉండడం వల్ల నాట్యం కోసం రకరకాలుగా గెటప్స్ ఉండేవి నాకు. అలా లాంగ్ హెయిర్ కూడా పెంచాను, నా నడుము వరకు ఉంది ప్రజెంట్. ఇంకా టైమ్ ఎప్పుడూ ఒకేలా ఉండదు అన్నట్టు మా కళ కూడా చెడిపోతూ వచ్చింది. దాని వల్ల గ్రూప్ అంతా వేరే వేరే వర్క్స్ చేసుకుంటాం అని వెళ్లిపోయారు. మేం స్టేజ్ షో ఇవ్వాలన్నా కూడా ఎవరూ ముందుకు రావడం మానేశారు, ఈవెన్ గుడి, బడిలో కూడా. మెల్లిగా డబ్బు కొరత కూడా వచ్చింది. దాని వల్ల మొత్తం నాట్య మండలి మూసేశాం. ఎన్నో ఇయర్స్ గా నాన్న మేకప్ వేసుకొని డాన్స్ చేయడం వల్ల లెగ్స్ కి & మేకప్ వల్ల క్యాన్సర్ కూడా వచ్చింది. డబ్బు కూడా పుట్టలేదు సరిగ్గా ట్రీట్మెంట్ కి, ఉన్న పొలం అమ్మేశాం, అయినా నాన్నని కాపాడుకోలేకపోయాం. మంత్స్ అవుతుంది ఎక్కడా పని లేదు ఇంట్లో. ఎక్కడ ప్రదర్శన ఇద్దాం అన్నా కూడా ఎవరూ చూడరు అని చెప్పడం, మొత్తం ఐటెమ్ సాంగ్స్, గర్ల్స్, జాతర, తిరునాళ్ళలో ఆడే అమ్మాయిలు అవే ఉన్నాయి. మా కళకి ఆదరణ తగ్గిపోయింది అని అర్థం అయింది. ఫైనాన్షియల్ గా కూడా కష్టం అవుతుంది. అప్పుడే చిన్ననాటి ఫ్రెండ్ ఊరికి వచ్చాడు, కలిశాం. అలా అలా మాట్లాడుకున్నాం, ఎలా చేస్తే బాగుంటది అనుకున్నాం. ఏదీ అయ్యేలా లేదు అనుకున్న టైమ్ కి వాడు ఒక ఐడియా ఇచ్చాడు. వాడికి తెలిసిన ఒక ఐటెమ్ డాన్స్ గ్రూప్ తెలుసు, దాంట్లో నిన్ను చేర్పిస్తా అని చెప్పాడు. నాకు కోపం వచ్చింది, నేను ఎలా, అక్కడ అంతా అమ్మాయిలే, అవ్వదు అని చెప్పేసాను. బట్ నాకు ఉన్న లాంగ్ హెయిర్, ఫేషియల్ ఎక్స్ప్రెషన్స్ బాగా ఇస్తాను భరతనాట్యం చేయడం వల్ల ఇవి, నేను స్లిమ్ గా ఉండడం వల్ల అమ్మాయిగా చేస్తే ఎవడూ గుర్తుపట్టరు, నువ్వు చేస్తే చాలా మనీ వస్తాయి, ఫైనాన్షియల్ గా కొన్ని డేస్ కోసం అని నన్ను కన్విన్స్ చేశాడు వాడు. కానీ ఇది ఇంట్లో ఉన్న అమ్మకి చెప్తే అస్సలు ఒప్పుకోదు, ఊరిలో మాకు మా నాన్నకి ఉన్న పరువు, ఎన్ని ఇయర్స్ గా వచ్చిన గౌరవం, నాట్యం నుండి.. కానీ అన్నీ ఆలోచిస్తే బుర్ర బద్దలవుతుంది ఒక పక్క. ఇంకా ఇలా కాదు, ఏదో ఒకటి, కానీ నేర్చుకున్నది ఏదైనా కళే అనుకున్నా. నేను కళాకారుడిని, ఏది ఐతే ఏమి అని ముందుకు అడుగు వేశాను. ఇంట్లో అమ్మకి పక్క ఊరిలో పని కోసం అని చెప్పి నేను మా ఫ్రెండ్ వెళ్ళాం. ఆ ఐటెమ్ డాన్స్ గ్రూప్ నేమ్ వచ్చేసి 'రంభ ఐటెమ్స్ డాన్స్ గ్రూప్' అని. దాంట్లో ఒక 5 అమ్మాయిలు ఉన్నారు, ఒక 2 నాలాగే అమ్మాయి గెటప్ వేసి చేసేలాగా మా ఫ్రెండ్ అప్పుడే ఆ గ్రూప్ మేనేజర్ అయిన సుభాష్ కి మాట్లాడాడు. నాతో కూడా మొత్తం చెప్పాడు, ఎలా అయినా వేయాలి, టైమ్ ఆర్ సిట్యువేషన్ ఎలా ఉన్నా కానీ దిగొద్దు అని ప్రతిదీ ఎక్స్ప్లనేషన్ ఇచ్చాడు నాకు. ఇంకా 2 డేస్ లో ఇక్కడ జాతర ఉంటది, దానికి నన్ను రెడీ చేయండి అన్నాడు. 2 అబ్బాయిలని తీసుకొచ్చాడు, నాలాగే వాళ్ళు అమ్మాయిలా రెడీ అయ్యి చేసే వాళ్ళు. వాళ్ళ పేర్లు వచ్చేసి సురేష్ (ఫీమేల్ నేమ్ ఇక్కడ మళ్ళీ కాబట్టి సుధ అని), ఇంకో అబ్బాయి పేరు రాకేష్ (రమ్య అని). వాళ్ళు నాతో చాలా ఫాస్ట్ గా కలిసిపోయారు. బ్యాక్ స్టేజ్ రూమ్ లోకి వెళ్లిపోయాం. పక్కనే ఇంకా 5 అమ్మాయిలు ఉన్నారు అదే గ్రూప్ లో. నన్ను చూసి "వీడు ఎవడు కొత్త కొజ్జా నా" అని వెటకారంగా అన్నారు. నాకు ఎలానో అనిపించింది. రమ్య నా వైపు చూసి ఏం అనుకోకు వాళ్ళు అంతే అంది. నాకు మెల్లిగా మనం వేయబోయే సాంగ్స్ ప్రాక్టీస్ చేస్తున్నాం. నేను కూడా చేస్తున్నా, నాకు నాట్యంలో బాగా ఎక్స్పీరియన్స్ ఉంది, చాలా ఫ్లెక్సిబిలిటీతో చేస్తున్నా. వాళ్ళు షాక్ లో ఉన్నారు ఇంకా. ఫస్ట్ టైమ్ ఒక చిన్న కలర్ ఫుల్ లంగా వేశారు, నా ప్యాంట్ తీశాను ఫస్ట్ టైమ్ అలా. అంతకు ముందు టీ-షర్ట్ మీదానే ఉన్నా. అలా ఒక రోజు అంతా అలా అయిపోయింది. నెక్స్ట్ డే అందరూ చాలా హర్రీ హర్రీగా ఉన్నారు, అన్నిటికీ సిద్ధం చేయాలి జాతరకి అని. ఎవరికి వాళ్ళు ఎలా ఏ బట్టలు వేయాలి అని. నేను ఒక సైడ్ నుండి అంతా గమనిస్తున్నా. బాగా స్వెట్టీగా ఉండే అక్కడే. అప్పుడు నా కొప్పుగా ఉన్న హెయిర్ ని లూజ్ చేశా, నడుము వరకు ఒత్తుగా వచ్చింది. అందరూ నా వైపే, ఆ 5 లేడీస్ కూడా షాక్ లో, అంత హెయిర్ అని. నేను ఇంకా జరిగింది చెప్పా నా సిట్యువేషన్. వాళ్ళు అర్థం చేసుకున్నారు. నాకు హెల్ప్ చేస్తా, టెన్షన్ పడకు అని, సుధ అండ్ రమ్య కూడా సపోర్ట్ గా ఉంటాం ఏం కాదు అని చెప్పారు. అండ్ ద జాతర డే నైట్ 8 కి స్టార్ట్. మేం స్టేజ్ వెనకాల మేకప్ రూమ్ లో రెడీ అవ్వడం స్టార్ట్ చేశాం. ముందుగా నా ఒంటి మీద ఉన్న హెయిర్ అంతా షేవ్ చేశా. ట్రాన్స్ఫర్మేషన్ బిగిన్స్ నౌ. ఇంకా సుధ నాకు మోకాళ్ళ పైకి ఉండే చిన్నగా స్టోన్డ్ లంగా వేసింది. దానికంటే ముందే నా లోపల ఉన్న పెనిస్ ని టక్ చేసి ముడి వేసింది ప్యాంటీలో, టైట్ లేడీస్ ఉండేలాగా ప్లెయిన్ గా వచ్చేలాగా సెట్ చేసింది, డాన్స్ వేసే అప్పుడు ఇబ్బంది పడకూడదు అని. ఇప్పుడు లంగా వేసాక చాలా కూల్ ప్లెజెంట్ ఉంది. నాకు 1st టైమ్ బ్రా వేసాను. ఏదో తెలియని ఫీలింగ్, అది సాఫ్ట్ అయిన ప్యాడ్స్ నా నిపుల్స్ కి టచ్ అవుతుంటే ఎందుకో లోపల. చాలా పెద్ద పెద్ద గుడ్డ ముక్కలు పెట్టి పెద్ద క్లీవేజ్ వచ్చేలాగా రెడ్ కలర్ బ్లౌజ్ వేశారు. దాన్ని ఊపుతూ టెస్ట్ చేసింది. 5 లేడీస్ లో ఉన్న అమ్మాయి వచ్చి "భలే ఉన్నావ్ రా కత్తిలాగా, జాగ్రత్తగా రక్కేస్తారు" అని ఫేస్ కి మేకప్ స్టార్ట్ చేశారు. పెద్దగా కాటుక, ఎర్రగా లిప్స్ కి లిప్ స్టిక్, ఫౌండేషన్, చిన్నగా టచ్ అప్. నాకు ఆల్రెడీ ఇయర్స్ కి హోల్స్ ఉన్నాయి, ఇంకా పెద్ద ఇయర్ రింగ్స్ వేశారు చాలా హెవీగా ఉండే. చేతికి కలర్ ఫుల్ బ్యాంగిల్స్ 12:12. ఫైనల్ గా ఒంటి మీద ఎల్లో కలర్ ఓణీతో బొడ్డులో దోపారు ఇంకా నా బొడ్డు కనిపించేలాగా. ఇంకా నా జుట్టు ముడి విప్పారు, వేవీ హెయిర్ అంతా నాది. రమ్య నా జుట్టు బాగా దువ్వి పాపిడ తీసింది. అలా పాపిడ తీసినప్పుడు నాలో ఏదో ఫీలింగ్, ఎప్పుడూ లేనిది లోపల గుండె వేగం. నాలో ఉన్న మగాడు కనపడట్లే, అమ్మాయి లాగా సిగ్గుపడుతున్నా తెలియకుండానే నాలో నేను ఇంకా. పాపిడ తీసి సైడ్స్ కి ట్విస్ట్ చేసి మిడిల్ లోకి జోడించి ప్లక్కర్ క్లిప్ తో 3 మూరల మల్లె పూలు పెట్టింది, పిన్స్ పెట్టింది. బాడీకి ఫుల్ గా సెంట్ పూశాను. అద్దం ముందు నించున్నా. చూస్తే ఎవరూ నమ్మరు అమ్మాయిల కన్నా నేను బాగున్నా అని. అందరూ, అక్కడ ఆ 5 అమ్మాయిలు కుళ్లుకున్నారు నన్ను చూసి. సుధ అండ్ రమ్య కూడా ఏం మాత్రం తీసిపోరు. అలా నా వైపు సుధ చూసి నీకు ఒక నేమ్ కావాలి, ఏం పెడదాం అని ఆలోచిస్తుంటే, అప్పుడే మా ఫ్రెండ్ వెనకాల నుండి వచ్చి "జానకి" అని అన్నాడు. ఏ టైమ్ లో అలా అన్నాడో కానీ ఆ సమయం నుండి నా జీవితం మారిపోతది అని అనుకోలేదు. అందరికీ నచ్చింది ఆ పేరు. అలా జానకి రామ్ నుండి జానకి గా మారిపోయింది. ఇంకా రానే సమయం వచ్చింది, 8 అవుతుంది. ముందుగా అమ్మాయిలు ఒక 1 అవర్ వేశారు. అక్కడ వచ్చిన ప్రతి చిన్నా చితకా, ముసలి వాడి నుండి అందరూ ఎగబడి అరుస్తూ విజిల్స్, లొల్లి, సొల్లు కారుస్తూ ఉన్నారు. ఖోస్ గందరగోళంగా ఉన్నది ఇంకా. నేను సుధ, రమ్య స్టేజ్ ఎక్కాం, రివర్స్ బ్యాక్ లో ఉన్నాం. నాలో భయం టెన్షన్ ఒక పక్క ఏంటి అని, పక్కనే వాళ్ళు ఉన్నా కూడా. ఇంకా సాంగ్స్ స్టార్ట్ అయినాయి, మేం తిరిగాం అంతే. ఫుల్ సౌండ్, మమ్మల్ని చూడడం కింద నుండి పైదాకా. నేను స్టార్ట్ చేశా వేయడం. ఆ నిమిషం నాలో ఒకప్పుడు ఉన్న జానకి రామ్ లేడు. కేవలం ఐటెమ్ డాన్స్ గర్ల్ జానకి మాత్రమే. నాలో ఎనర్జీ ఫుల్ గా, లైట్స్, కేరింతలు, జనం కోలాహలం. స్టేజ్ మీదకి కుర్రాళ్ళు ఎగబడి రావడం, ఎగరడం. ఫుల్ భయం వేసింది, అలానే చేస్తున్నా పిచ్చిగా, ఏం అర్థం అవ్వలేదు. అలా 3 అవర్స్ అయిపోయింది. నడుముని పట్టుకోవడం, ముద్దులు పెట్టడం, నాలో నేను ఉన్నానా లేనా, అంతా ప్రోగ్రామ్ అయిపోయింది. నేను బ్యాక్ స్టేజ్ కి వచ్చి మిర్రర్ ముందు చూస్తున్నా, అక్కడే మిర్రర్ ముందు ఉన్న స్టిక్కర్ ఎగ్జాక్ట్ గా ఐబ్రోస్ మధ్యలో ఫిట్, అలా నా రూపం కనిపిస్తుంది. ఇదేనా ఇంకా నాకు నాలో నాలో గొడవ. Written by : వసంత లక్ష్మి ఇక్కడితో చాప్టర్ 1 డన్ అండ్ చాప్టర్ 2 విల్ పోస్టెడ్ యాజ్ సూన్ యాజ్ పాజిబుల్. ప్లీజ్ కామెంట్ ఆన్ దిస్, ఏమైనా చేంజెస్ ఉంటే చెప్పండి. థాంక్యూ.