MY HUSBAND BECAME WOMEN BECAUSE OF MY ARROGANCE

My Husband... Became a Woman Because of My Arrogance! (LAST PART - CLIMAX)

✍️ **సంధ్య శ్రీ**

> **గమనిక (Disclaimer):** ఈ కథ కేవలం పాఠకుల వినోదం మరియు కల్పిత కథాంశం కొరకు మాత్రమే వ్రాయబడినది. ఇందులోని పాత్రలు, సంఘటనలు కేవలం రచయిత ఊహ జనితం. ఏ ఒక్కరి నమ్మకాలను, భావాలను గానీ, ఏ రకమైన జెండర్ ఐడెంటిటీని గానీ తక్కువ చేయాలనే ఉద్దేశం రచయితకు లేదు. (మునుపటి భాగాల కంటిన్యూషన్...)

---

మాతాజీ గంభీరమైన గొంతు ఆశ్రమం హాల్ అంతా మారుమోగింది. నా కడుపులో నొప్పులు క్షణక్షణానికి తీవ్రమవుతున్నాయి. నరకం అంటే ఏంటో నా శరీరానికి తెలుస్తోంది. ఒకవైపు ప్రసవ వేదన... మరోవైపు నా భర్తను శాశ్వతంగా కోల్పోతానేమోననే మానసిక వేదన!

"ఏమిటా మార్గం మాతాజీ? దయచేసి చెప్పండి..." అని నేను నొప్పులు భరిస్తూనే ఆవిడ కాళ్లు పట్టుకున్నాను.

మాతాజీ గ్రీన్ కలర్ జార్జెట్ చీరలో నిలబడిన సందీప్ వైపు చూస్తూ... "లావణ్య... ప్రకృతి నియమం ప్రకారం ఏ అహంకారం వల్ల అయితే ఈ మార్పు జరిగిందో, అదే అహంకారం పూర్తిగా నశించి, త్యాగంగా మారాలి. నీ బిడ్డ జన్మించే ఆ కచ్చితమైన క్షణంలో... సందీప్ తన మనసులో ఉన్న స్త్రీత్వాన్ని, ఈ 'సంయుక్త' రూపాన్ని పూర్తిగా ద్వేషించి, తన భార్యను, పుట్టబోయే బిడ్డను కాపాడుకోవాలనే తీవ్రమైన మగతనాన్ని, ఆరాటాన్ని లోపల రగిల్చుకోవాలి. అదే సమయంలో, నువ్వు నీ ప్రాణాన్ని పణంగా పెట్టి అయినా సరే... నీ భర్త పూర్వ రూపం కోసం నీ మాతృత్వాన్ని, నీ గర్వాన్ని వదులుకోవడానికి సిద్ధపడాలి. అంటే... బిడ్డ పుట్టే లోపు, ఈ హోమగుండం ముందు నీ చేతులతోనే అతని నుదుటిపై ఉన్న ఈ స్త్రీత్వపు బొట్టును చెరిపేసి, అతనిలోని మగాడిని నువ్వు మనస్ఫూర్తిగా పిలవాలి. కానీ గుర్తుంచుకో... ఒకవేళ ఆ క్షణంలో సందీప్ మనసులో కొంచెం 'సంయుక్త' తాలూకు ఇష్టం మిగిలి ఉన్నా... నీ ప్రాణాలకే ప్రమాదం జరుగుతుంది!" అన్నారు.

ఆ మాట వినగానే నా ఒళ్లు గగుర్పొడిచింది. సందీప్ ఇందాకే అన్నాడు... తను 'సంయుక్త'గా మారడాన్ని అతని మనసు అంగీకరిస్తోందని! ఇప్పుడు అతని మనసును మార్చడం ఎలా?

అంతలోనే నా కడుపులో ఒక పెద్ద తిరుగుడు తిరిగినట్టు అనిపించి, నేను గట్టిగా అరిచాను. "అమ్మా... నొప్పి... భరించలేకపోతున్నాను!" నా బట్టలు తడిసిపోయాయి. ఉమ్మనీరు లీక్ అయిపోతోంది. డెలివరీ క్షణాలు వచ్చేసాయి. ఆశ్రమంలోనే ఉన్న ఒక చిన్న గదిలోకి నన్ను, అమ్మను, మాతాజీని తీసుకెళ్లారు. సందీప్ కూడా కంగారుగా గది బయట నిలబడ్డాడు.

నొప్పులు నన్ను పిండేస్తున్నాయి. నేను మంచం మీద పడుకుని విలవిలలాడిపోతుంటే... మాతాజీ బయట ఉన్న సందీప్‌ను లోపలికి పిలిచారు. "సందీప్... లోపలికి రా! నీ భార్య ఆఖరి పోరాటం చేస్తోంది," అన్నారు.

సందీప్ లోపలికి వచ్చాడు. అతని కళ్లల్లో కన్నీళ్లు ఉన్నాయి. తను నా పక్కన కూర్చుని నా చేయి పట్టుకున్నాడు. అతని సాఫ్ట్ చేతుల స్పర్శ నాకు తగులుతోంది.

"సందీప్... విను... నా మాట విను..." అన్నాను నేను ఊపిరి పీల్చుకుంటూ. "నువ్వు... నువ్వు సంయుక్తవి కావు. నువ్వు నా భర్తవు. నా అహంకారం వల్ల నిన్ను ఇలా చేశాను. నన్ను క్షమించు. నా ప్రాణం పోయినా పర్వాలేదు... కానీ నాకు నా సందీప్ కావాలి. మన బిడ్డకు తండ్రి కావాలి. నీ మనసులో ఉన్న ఆ సంయుక్తను చంపేయ్ సందీప్... ప్లీజ్..." అని ఏడుస్తూ, నా వణుకుతున్న కుడిచేతి వేళ్లతో అతని నుదుటిపై ఉన్న ఆ ఎర్రటి బొట్టును గట్టిగా తుడిచేశాను.

ఆ బొట్టు చెరిగిపోగానే... సందీప్ శరీరంలో ఒక వింతైన వణుకు మొదలైంది. అతని కళ్లు ఎర్రగా మారాయి.

అదే క్షణంలో... డాక్టర్లు లేకపోయినా మాతాజీ, అమ్మ సాయంతో నా కడుపులోని బిడ్డ బయటకు రావడానికి సిద్ధమైంది. "లావణ్య... గట్టిగా ముక్కమ్మా... బిడ్డ వచ్చేస్తోంది!" అని అమ్మ అరిచింది.

నేను నా శక్తినంతా కూడగట్టుకుని గట్టిగా అరిచాను. నా ప్రాణం పోతున్నంత పనైంది. కళ్లు బైర్లు కమ్ముతున్నాయి.

అటు వైపు సందీప్ మోకాళ్లపై కూలబడి, గుండెలు పట్టుకుని గిలగిలా కొట్టుకోవడం మొదలుపెట్టాడు. అతని లోపల ఒక భయంకరమైన యుద్ధం జరుగుతోంది. అతనిలోని స్త్రీత్వం... మగతనం ఒకరినొకరు ఢీకొంటున్నారు. అతను కట్టుకున్న ఆ గ్రీన్ కలర్ చీర కొంగు అతని చేతిలో నలిగిపోతోంది.

"నేను... నేను సంయుక్తను కాను! నేను సందీప్‌ని... నా భార్య... నా బిడ్డ..." అని అతను తన సన్నని ఆడ గొంతుతోనే గట్టిగా అరిచాడు. ఆ అరుపులో ఒక మగాడి గంభీరత్వం మెల్లగా తిరిగి రావడం మొదలైంది.

నా కడుపులో నుండి బిడ్డ పూర్తిగా బయటకు వచ్చిన క్షణం... ఆశ్రమం అంతా ఒక చిన్నారి ఏడుపు శబ్దం వినిపించింది! "ఆ ఆ... ఆ ఆ..."

సరిగ్గా అదే సెకనులో... రూమ్ లో ఒక పెద్ద మెరుపు మెరిసినట్టు అనిపించింది. నేను అలసటతో, కళ్లు మూతలు పడుతున్న స్థితిలో మెల్లగా చూశాను.

మంచం పక్కన... నేలపై సందీప్ పడిపోయి ఉన్నాడు. అతను కట్టుకున్న ఆ గ్రీన్ కలర్ చీర... అతని శరీరం నుండి విడిపోయి పక్కన పడి ఉంది. అతని ఒంటిపై కేవలం అతని పాత మగ బట్టలు (షార్ట్ అండ్ టీషర్ట్) మాత్రమే ఉన్నాయి. అతని ముఖం వైపు చూశాను... అతని భుజాల మీదున్న పొడవాటి జుట్టు మాయమైపోయింది, మళ్లీ పాత షార్ట్ హెయిర్ వచ్చేసింది. అతని ముఖంపై లేత గడ్డం, మీసాల తాలూకు ఆనవాళ్లు, ఆరు అడుగుల మగ శరీరం... అన్నీ తిరిగి వచ్చేసాయి!

అతను నెమ్మదిగా కళ్లు తెరిచి చూశాడు. అతని కళ్లల్లో ఆ పాత గంభీరత్వం, మగతనం స్పష్టంగా ఉన్నాయి. తను తన చేతులను చూసుకున్నాడు... ఆ సాఫ్ట్‌నెస్ పోయింది, మగాడి కరుకుదనం తిరిగి వచ్చింది.

తను మెల్లగా లేచి, బెడ్‌పై ఉన్న నన్ను, అమ్మ చేతిలో ఉన్న బిడ్డను చూశాడు. అతని నోట నుండి... "లావణ్య..." అనే మాట వచ్చింది. ఆ గొంతు వినగానే నా కళ్లల్లో ఆనంద బాష్పాలు కురిశాయి. అది సంయుక్త కోకిల స్వరం కాదు... నా స్వంత భర్త, నా సందీప్ గంభీరమైన బేస్ వాయిస్!

"సందీప్..." అని నేను ఏడుస్తూ అతని చేయి పట్టుకున్నాను.

మాతాజీ మా వైపు చూసి చిన్నగా నవ్వారు. "ప్రకృతి నీ త్యాగాన్ని, సందీప్ సంకల్పాన్ని అంగీకరించింది లావణ్య. మీ అహంకారం నశించింది... మీ ప్రేమ గెలిచింది. మీకొక అందమైన బాబు పుట్టాడు," అన్నారు.

అమ్మ ఆ బాబును తీసుకొచ్చి సందీప్ చేతిలో పెట్టింది. సందీప్ తన కొడుకును తన మగ చేతుల్లోకి తీసుకుని, గుండెలకి హత్తుకుని ఏడ్చేశాడు. ఆ కన్నీళ్లలో ఎలాంటి నరకం లేదు, కేవలం ఒక తండ్రి తాలూకు ఆనందం మాత్రమే ఉంది.

---

**కొన్ని నెలల తర్వాత...**

మా ఇంట్లో మళ్లీ పాత సంతోషాలు తిరిగి వచ్చాయి. సందీప్ యథావిధిగా ఆఫీస్‌కి వెళ్తున్నాడు. అతని పాత రూపం, పాత జీవితం అన్నీ సజావుగా సాగిపోతున్నాయి. ఆ నల్లటి రోజులు, ఆ 'సంయుక్త' రూపం... ఇప్పుడు మా జీవితంలో ఒక చెరిగిపోయే కల లాగా మిగిలిపోయాయి.

కానీ ఆ రోజు నుండి నేను ఒక విషయం నేర్చుకున్నాను. భార్యాభర్తల బంధంలో అహంకారానికి, ఒకరిని ఒకరు తక్కువ చేసి చూపే మూర్ఖత్వానికి అస్సలు చోటు ఉండకూడదు. ఏ జెండర్ అయినా, ఏ రూపమైనా ప్రకృతి సృష్టిలో సమానమే.

సందీప్ బాబును ఎత్తుకుని ఆడిస్తుంటే... నేను కాఫీ కప్పులు తీసుకుని హాల్‌లోకి వచ్చాను. అతను నన్ను చూసి ఎంతో ప్రేమగా నవ్వాడు. ఆ నవ్వులో... నన్ను క్షమించిన ఒక గొప్ప భర్త మాత్రమే నాకు కనిపించాడు!

--------------------- the end ----------------------