MY HUSBAND BECAME WOMEN BECAUSE OF MY ARROGANCE

My Husband... Became a Woman Because of My Arrogance! (PART 6)
✍️ సంధ్య శ్రీ
> గమనిక (Disclaimer): ఈ కథ కేవలం పాఠకుల వినోదం మరియు కల్పిత కథాంశం కొరకు మాత్రమే వ్రాయబడినది. ఇందులోని పాత్రలు, సంఘటనలు కేవలం రచయిత ఊహ జనితం. ఏ ఒక్కరి నమ్మకాలను, భావాలను గానీ, ఏ రకమైన జెండర్ ఐడెంటిటీని గానీ తక్కువ చేయాలనే ఉద్దేశం రచయితకు లేదు. (మునుపటి భాగాల కంటిన్యూషన్...)
---
ఆ రాత్రి మా ఇంట్లో నిశ్శబ్దం ఒక భయంకరమైన ఆయుధంలా మారింది. బెడ్‌రూమ్‌లో లైట్లు ఆర్పేసినా ఇద్దరికీ అస్సలు నిద్ర పట్టలేదు. కళ్లు మూసుకుంటే ఆశ్రమంలోని ఆ భయంకరమైన దృశ్యాలు, తెరిచి ఉంచితే గదిలోని చీకటి మమ్మల్ని నలిపేస్తున్నాయి. సందీప్ లోపల భయం ఏ స్థాయిలో ఉందంటే... తను నా చేతిని గట్టిగా పట్టుకుని వదల్లేదు. అతని చేతి వేళ్లలో వణుకు నా గుండెల్లో వణుకు పుట్టిస్తోంది. ఆ వణుకు అతని శరీరానిది మాత్రమే కాదు, అతని ఆత్మది. తెల్లవారుజామున నాలుగు గంటలకే, బయట ఇంకా దట్టమైన చీకటి ఉండగానే అమ్మ మా గది తలుపు తట్టింది.
"లావణ్య, లేవండి. ఇంకా సమయం వృధా చేయొద్దు. బయట ప్రపంచం కళ్లు తెరిచేలోపే, చుట్టుపక్కల వాళ్లు నిద్ర లేచేలోపే మనం ఇల్లు దాటాలి. తెల్లారితే లేనిపోని ప్రశ్నలు అడుగుతారు," అంది అమ్మ కంగారుగా గుసగుసలాడుతూ.
సందీప్ మెల్లగా మంచం దిగాడు. నిన్న రాత్రి నేను బలవంతంగా కట్టించిన ఆ కాటన్ చీర, రాత్రంతా పడకమీద గడిపిన అలసటతో నలిగిపోయి ఉంది. తను అద్దం ముందు నిలబడ్డాడు. ఆ దృశ్యం చూసి నా గుండె ఆగినంత పనైంది. అద్దంలో కనిపిస్తున్న సందీప్, తను ఒక ఆరు అడుగుల మగవాడు అనే సంగతి మర్చిపోయినట్టుగా... ఎంతో అలవాటు ఉన్న ఆడదానిలా తన రెండు చేతులతో ఆ చీర కుచ్చుళ్లను ఎంతో పద్ధతిగా సరిచేసుకుంటున్నాడు. ఆ కొంగును తీసి భుజంపైకి వేసుకున్న తీరులో ఒక రకమైన సున్నితత్వం ఉంది. అడుగులో, కదలికలో ఒక స్త్రీకి ఉండాల్సిన సహజమైన సుకుమారత కనిపిస్తోంది. అందులో ఎక్కడా ఒక మగాడి తడబాటు లేదు. చాలా సహజంగా ఆ చీర అతని శరీరానికి కుదిరిపోయింది. అతని శరీరం ఆ రూపాన్ని ఎంతో సులభంగా స్వీకరిస్తోంది.
నేను కార్ కీస్ తీసుకున్నాను. ఎవరికీ శబ్దం కాకుండా ముగ్గురం గూడచప్పుడు కాకుండా మెట్లు దిగి కిందకు వచ్చాము. వీధి దీపాల వెలుతురులో చుట్టుపక్కల ఇళ్లన్నీ నిశ్శబ్దంగా ఉన్నాయి. సందీప్ ఎక్కడ ఎవరైనా చూస్తారేమో అని విపరీతమైన భయంతో వణికిపోతున్నాడు. తన చీర కొంగును పైకి లాగి తలపై ముసుగులా వేసుకుని ముఖం దాచుకున్నాడు. కార్ వెనక సీట్లో అమ్మ పక్కన కూర్చుని, రెండు చేతుల్లో ముఖం దాచుకుని ఏడవడం మొదలుపెట్టాడు. నేను డ్రైవింగ్ సీట్లో కూర్చుని రేర్ వ్యూ మిర్రర్ (అద్దం) లో చూశాను. సందీప్ తల దించుకుని, కంగారులో తన చీర కొంగును వేళ్లకు చుట్టుకుంటూ నలుపుతున్నాడు... కచ్చితంగా ఒక భయపడిపోయిన ఆడపిల్ల లాగా! అతని చేతులు చూస్తే, నిన్నటికంటే ఇంకాస్త సన్నగా, గోళ్లు మరింత మృదువుగా మారినట్టు అనిపించింది.
కార్ సిటీ దాటి హైవే ఎక్కగానే నేను స్పీడ్ పెంచాను. తెల్లవారుజామున వచ్చే చల్లటి గాలి లోపలికి వస్తోంది, కానీ మా గుండెల్లో మాత్రం ఆందోళన నిప్పుల కొలిమిలా కాలుతోంది. ఉదయం ఆరు గంటలకల్లా మేము ఆశ్రమం వెలుపల ఉన్న పెద్ద గేటు దగ్గరకు చేరుకున్నాము. చుట్టూ ఉన్న పచ్చదనం, ప్రశాంతత మా మనసుల్లో ఉన్న తుఫానును అస్సలు తగ్గించలేకపోయాయి.
కార్ ఆపగానే సందీప్ దిగి నా వెనుక దాక్కున్నాడు. ఆరు అడుగుల నా భర్త నా వెనుక అలా భయంతో, సుకుమారంగా దాక్కోవడం చూస్తుంటే నా తప్పు నన్ను నిలువునా దహించేస్తోంది. సరిగ్గా అదే సమయంలో, నిన్న నన్ను హెచ్చరించిన ఆ వృద్ధురాలు ఆశ్రమం గేటు దగ్గరకు వచ్చింది. ఆవిడ సందీప్‌ను పైనుండి కింది వరకు చూసింది. అతను చీర కట్టుకుని, ఒక స్త్రీలా ఒదిగిపోయి నిలబడటం చూసి ఆవిడ ముఖంలో ఎలాంటి ఆశ్చర్యం లేదు, కేవలం ఒక లోతైన నిట్టూర్పు మాత్రమే వచ్చింది.
"నిన్ననే చెప్పాను కదమ్మా... ప్రకృతి శక్తులను, దైవత్వాన్ని తక్కువ అంచనా వేయొద్దని, హేళన చేయొద్దని. ఆ శక్తుల ఆగ్రహానికి మనుషులు తట్టుకోలేరు. నీ అహంకారం, నీ ప్రమోషన్ గర్వం ఈ రోజు నీ తాళి కట్టిన భర్త రూపాన్నే మార్చేసింది చూసావా?" అంది జాలిగా తల ఊపుతూ.
నా కళ్లల్లో నీళ్లు తిరిగాయి. "నన్ను క్షమించండి... నా అహంకారం ఇంత పెద్ద ముప్పు తెస్తుందని నేను ఊహించలేదు. నేను మాతాజీని కలవాలి, నా భర్తను నేను కాపాడుకోవాలి. దయచేసి దారి చూపించండి," అని ఆవిడ చేతులు పట్టుకుని బ్రతిమాలాడాను. ఆవిడ మా ఆవేదనను చూసి లోపలికి నడిపించింది.
ఆశ్రమం హాల్‌లోకి అడుగు పెట్టగానే అక్కడి వాతావరణం ఎంతో గంభీరంగా, ఒక వింతైన భయంతో కూడి ఉంది. హోమగుండం నుండి ధూపం పొగలు సన్నగా లేస్తున్నాయి. ఆ పొగల మధ్య మాతాజీ కళ్లు మూసుకుని జపం చేస్తూ కూర్చుని ఉన్నారు. ఆవిడ నోటి నుండి వస్తున్న మంత్రాల శబ్దం హాల్ అంతా ప్రతిధ్వనిస్తూ నా ఒంటికి చెమటలు పట్టించింది. గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది.
మేము ఆవిడ ముందు వెళ్లి నిలబడ్డాము. నా కాళ్లు వణుకుతున్నాయి. నేను ఒక్క క్షణం కూడా ఆలోచించకుండా మాతాజీ కాళ్ల మీద పడిపోయాను. "మాతాజీ... నన్ను క్షమించండి! నా ప్రమోషన్ గర్వంలో, అహంకారంతో తెలియక చాలా పెద్ద తప్పు చేశాను. మీ శక్తులను హేళన చేశాను. దయచేసి నా భర్తను నాకు తిరిగి ఇచ్చేయండి... నా తాళిని కాపాడండి, నా సంసారాన్ని రోడ్డున పడేయకండి!" అని ఏడుస్తూ ఆ చల్లటి నేలపై తల పెట్టి ప్రాధేయపడ్డాను.
మాతాజీ మెల్లగా కళ్లు తెరిచారు. ఆ కళ్లల్లో ఒక శక్తివంతమైన తీక్షణత ఉంది, అది నా ఆత్మను సైతం చీల్చుకుపోతున్నట్టు అనిపించింది. కానీ ఆవిడ నా వైపు చూడలేదు. నా వెనుక నిలబడి, తల దించుకుని, భయంతో వణుకుతూ తన చీర కొంగును రెండు చేతులతో నలుపుకుంటున్న సందీప్ వైపు చూశారు.
"నువ్వు కోరుకున్న పరీక్ష ఇదే కదా లావణ్య... నీ కళ్ల ముందే ఆధారం కావాలన్నావు, ప్రకృతి ఆ ఆధారాన్ని, రుజువును ఇచ్చింది. మరి ఇప్పుడు ఎందుకు ఏడుస్తున్నావు?" అని మాతాజీ గంభీరమైన గొంతుతో అడిగారు. ఆ గొంతు వింటుంటేనే ఒళ్లు గగుర్పొడుస్తోంది.
అమ్మ కూడా చేతులు జోడించి కన్నీళ్లతో... "మాతాజీ... పసిపిల్ల తెలియక పొరపాటు చేసింది. మీరు దయామయులు, ఎలాగైనా నా అల్లుడికి ఈ శాపం నుండి విముక్తి ప్రసాదించండి. ఇల్లాలైన నా కూతురు జీవితాన్ని కాపాడండి," అని వేడుకుంది.
సందీప్ కూడా మెల్లగా మోకాళ్ల మీద కూలబడ్డాడు. మాతాజీ వైపు చూస్తూ అతని కళ్ల నుండి నీళ్లు కారుతున్నాయి. "మాతాజీ... నాకు నా పాత జీవితం కావాలి. నేను ఇలా ఒక ఆడదానిలా బ్రతకలేను... నన్ను నా లాగా మార్చండి... నన్ను కాపాడండి," అన్నాడు. అతను మాట్లాడుతుంటే నా ప్రాణం విలవిలలాడింది. అతని పాత గంభీరమైన మగ గొంతు తాలూకు బేస్ పూర్తిగా మాయమైపోయింది... ఆ స్థానంలో ఒక సుకుమారమైన, నిస్సహాయురాలైన స్త్రీ ఆర్తి మాత్రమే వినిపించింది.
హఠాత్తుగా మాతాజీ గట్టిగా నవ్వడం మొదలుపెట్టారు. ఆ నవ్వు ఆశ్రమం గోడలకు తగిలి ప్రతిధ్వనిస్తూ ఉంటే మాలో భయాన్ని మరింత పెంచింది.
"शాపం ఇవ్వడం చాలా సులువు సందీప్... కానీ దాన్ని వెనక్కి తీసుకోవడం ప్రకృతి నియమాలకు విరుద్ధం. నీ భార్య చేసిన అహంకారపు పనికి, దేవి ఆగ్రహం ఇప్పటికే నీ శరీరంలోకి ప్రవేశించింది. నీ శరీరంలోని ప్రతి కణం, ప్రతి అణువు ఇప్పటికే ఒక స్త్రీ రూపంలోకి మారిపోయింది. ఇప్పుడు దాన్ని మళ్లీ వెనక్కి తిప్పడం నా వల్ల కూడా కాదు!" అన్నారు మాతాజీ నిష్కర్షగా.
ఆ మాటలు నా తలపై ఒక పెద్ద బండరాయిలా పడ్డాయి. "లేదు మాతాజీ... అలా అనకండి! ఏదో ఒక మార్గం ఉండే ఉంటుంది. నిన్న రాత్రి నుండి నా భర్తకు విపరీతంగా వాంతులు అవుతున్నాయి, నిలబడలేనంత నీరసం వచ్చేస్తోంది. అసలు అతని శరీరం లోపల ఏమవుతోంది?" అని ఏడుస్తూ దండం పెడుతూ అడిగాను.
మాతాజీ నా వైపు చూసి ఒక వింతైన చిరునవ్వు నవ్వారు. "నువ్వు జర్నలిస్ట్‌వి కదా లావణ్య... సమాజంలో జరిగే ఎన్నో విషయాలను విశ్లేషిస్తావు, మరి నీ భర్త శరీరంలో జరుగుతున్న మార్పును గ్రహించలేకపోయావా? సందీప్‌లో వస్తున్న ఆ నీరసం, ఆ వాంతులు... దేనికో తెలుసా? అది ఈ శాపం యొక్క రెండో దశ."
ఆవిడ నెమ్మదిగా లేచి సందీప్ దగ్గరకు వచ్చి, అతని నుదుటిపై ఉన్న ఎర్రటి బొట్టు వైపు చూస్తూ ఇలా అన్నారు:
"ప్రకృతిని తక్కువ చేసి మాట్లాడినందుకు శిక్షగా... సందీప్‌లో వస్తున్న మార్పు కేవలం పైరూపానికి సంబంధించింది కాదు. అతని అంతర్గత అవయవాలు, అతని హార్మోన్లు, అతని గుండె వేగం, అతని రక్త ప్రసరణ... అన్నీ ఒక ఆడదాని శరీర వ్యవస్థలా మారిపోతున్నాయి. ఒక పరిపూర్ణమైన ఆడదానిగా మారే క్రమంలో అతని లోపల జరుగుతున్న ఆ విపరీతమైన మార్పుల వల్లే అతనికి ఆ వాంతులు, అంత నీరసం వస్తున్నాయి!"
నేను, అమ్మ నోటమాట రాకుండా షాక్‌తో అలాగే ఉండిపోయాము. మాతాజీ అంతటితో ఆగలేదు. ఆవిడ చూపు మెల్లగా నా కడుపు వైపు చూస్తూ ఒక భయంకరమైన నిజాన్ని చెప్పారు. ఆవిడ కళ్లల్లో క్రూరమైన సత్యం కనిపిస్తోంది.
"లావణ్య... నువ్వు ఇప్పుడు గర్భవతివి కదా! నీ కడుపులో పెరుగుతున్న బిడ్డకు తొమ్మిదో నెల వచ్చి, నువ్వు ఏ క్షణంలోనైతే ప్రసవ వేదనతో కాన్పు అయ్యి బిడ్డకు జన్మనిస్తావో... సరిగ్గా అదే క్షణంలో ఇటు పక్క సందీప్ శరీరంలో ఉన్న ఈ స్త్రీత్వం కూడా శాశ్వతంగా లాక్ అయిపోతుంది! ఆ తర్వాత ఈ సృష్టిలో ఏ శక్తి అనుకున్నా సందీప్ మళ్లీ మగవాడు కాలేడు. తను పూర్తిగా, శాశ్వతంగా 'సంయుక్త' గానే ఉండిపోవాలి!"
ఆ మాట వినగానే సందీప్ ఒక్కసారిగా గట్టిగా ఏడుస్తూ, గుండె పట్టుకుని అక్కడే హాల్‌లోనే నేలపై కూలబడిపోయాడు. నా కళ్ల ముందు చీకట్లు కమ్మాయి, భూమి బద్దలవుతున్నట్టు అనిపించింది. అంటే... నా కడుపులోని బిడ్డ పుట్టే లోపే నేను నా భర్తను కాపాడుకోవాలి. నా డెలివరీ టైమ్ దగ్గర పడేకొద్దీ నా భర్త మగతనం కరిగిపోతోంది. నా అహంకారానికి ఇంత పెద్ద శిక్ష పడుతుందని నేను కలగనైనా ఊహించలేదు.
కాలం మాకు చాలా తక్కువగా ఉంది... తీవ్రమైన భయంతో, నిస్సహాయతతో నేను, అమ్మ ఇద్దరం సందీప్‌ను పట్టుకుని ఆ ఆశ్రమం హాల్‌లోనే గుండెలవిసేలా ఏడవడం మొదలుపెట్టాము.
---
(PART 6 ముగిసింది)