అద్దంలో అంతరంగం

అందరూ ఆశ్చర్యం లోంచి తెరుకుని కబుర్లలోకి దిగారు. ఆమెను చూస్తుంటే అందరికీ ఒక ఆత్మీయతా భావం పుడుతోంది.
కాసేపు ఆకబుర్లు ఈ కబుర్లు అయ్యాకా ఆడవాళ్లు ఒక్కొక్కరిగా లేచి వెళ్లిపోయేలోపు ఇల్లు మళ్లీ సాయంత్రపు నిశ్శబ్దంలోకి జారుకుంది. కాఫీ గ్లాసుల చప్పుళ్లు ఆగిపోయాయి. నవ్వులు తలుపు దాటి కారిడార్‌లో కలిసిపోయాయి. హేమ, రమ వంటింట్లో గ్లాసులు సర్దుతున్నట్టు నటిస్తూ, లోపలి మాటల కోసం చెవులు సిద్ధం చేసుకున్నారు.
రాజేశ్వరి వాళ్లు లిఫ్ట్ ఎక్కిన శబ్దం వినగానే తలుపు వేసింది. తాళం పెట్టలేదు; కానీ లోపలి గొలుసు వేసిన తీరు చూస్తే, ఆమె మనసులో ఒక తక్షణ విచారణ మొదలైందని ఉమాదేవికి అర్థమైంది.
ఆమె హాల్లోకి వచ్చింది. చీర అంచు చేతిలోకి తీసుకుని, తారాజువ్వలా నేరుగా సోఫా దగ్గరకు వచ్చింది. ఉమాదేవి ఇంకా అదే స్థితిలో కూర్చుని ఉంది. మోకాలిపై చేతులు పెట్టుకుని, ఇప్పుడే ముగిసిన నాటకానికి తెరపడినట్టు ఒక దీర్ఘశ్వాస విడిచింది.
“ఉమా!” రాజేశ్వరి గొంతులో ఆశ్చర్యం కంటే కంగారు ఎక్కువగా ఉంది.
“ఏమిటి రాజు?” ఉమాదేవి నెమ్మదిగా అడిగింది.
“ఈ చీర, పూలు, కుంకుమ, కాటుక వరకూ సరే. అవన్నీ నువ్వు ఇప్పుడే వేసుకుని ఉండొచ్చు. కానీ…” అంటూ రాజేశ్వరి ఒక్క అడుగు దగ్గరకు వచ్చింది. ఆమె చూపు ఉమాదేవి మెడపై ఆగిపోయింది.
“మెడలో తాళిబొట్టు ఏంటండీ? నల్లపూసలు ఏంటండీ?” అంది.
ఆ మాట వినగానే వంటింటి దగ్గర హేమ చేతిలో ఉన్న గ్లాసు గట్టిగా మోగింది. రమ వెంటనే “ష్…” అంది. కానీ వాళ్లిద్దరూ బయటికి రాకుండా ఉండలేక గడప దగ్గరికి వచ్చి నిలబడ్డారు.
ఉమాదేవి కాసేపు మౌనంగా ఉంది. మెడలోని నల్లపూసలను వేళ్లతో తాకింది. ఆ తాకిడిలో వేషం వేసుకున్న మనిషి చురుకుదనం లేదు; ఏదో పాత మాటను గుర్తు చేసుకున్న మనిషి నిశ్శబ్దం ఉంది.
రాజేశ్వరి కళ్లలో ప్రశ్న సూటిగా నిలిచింది.
“ఒక్క క్షణం…” అంది ఆమె. ఆ ఒక్క క్షణంలోనే ఆమె ముఖంలో అనుమానం పుట్టి, ఆలోచనగా మారి, నిర్ణయంగా నిలిచింది. “అయితే మీరు ఈ వేషానికి ముందే రంగం సిద్ధం చేసుకున్నారు అన్న మాట.”
ఉమాదేవి ఔనన్నట్టు తల కొంచెం పంకించింది. పెదవుల దగ్గర చిక్కుకున్న నవ్వు రాలేదు.
“రంగం కాదు రాజు,” అంది నెమ్మదిగా. “చాలాకాలంగా లోపల పడి ఉన్న మాటకు ఇవాళ రూపం వచ్చింది.”
“ఎప్పటి నుంచి?”
“నిజంగా చెప్పాలంటే… ఎన్నాళ్లనుంచో. కానీ ఈ మూడు నెలలుగా అది రోజూ నన్ను వదల్లేదు.”
“మమ్మల్ని అడగకుండా?”
ఆ ప్రశ్నలో కోపం కన్నా, తనను దాటుకుని ఒక పెద్ద నిర్ణయం జరిగిపోయిందన్న బాధ ఉంది. ఉమాదేవి అది గమనించింది.
“చెప్పాలనిపించింది రాజు. ఎన్నిసార్లో అనిపించింది. కానీ నువ్వు ఆఫీసు నుంచి అలసిపోయి వచ్చేవు. నేను ఇంటి పనులు చూసుకోవడం మొదలుపెట్టిన తర్వాత కూడా నీ అలసట తగ్గలేదు. బదులు నీ మీద ప్రపంచం వేసిన చూపులు పెరిగాయి. ఆ చూపుల్ని తగ్గించడానికి మొదట ఈ రూపం అనిపించింది. తర్వాత… ఇది కేవలం ఉపాయం కాదని అర్థమైంది.”
“మరి ఈ తాళిబొట్టు?” రాజేశ్వరి మళ్లీ అడిగింది. ఈసారి స్వరం కొంచెం తగ్గింది.
ఉమాదేవి మెడలోని నల్లపూసలను చేతిలోకి తీసుకుంది.
“అమ్మ పెట్టెలో ఉన్నాయి,” అంది.
“అమ్మ పెట్టెలోనా?”
“ఆమె పాత పెట్టె గుర్తుందా? పసుపు వాసన ఉండే చిన్న ఇనుప పెట్టె. అందులో పాత చీరలు, పూజా సామాను, రెండు మూడు నల్లపూసల దారాలు ఉండేవి. వాటిలో ఇది ఒకటి. పూర్తిగా మంగళసూత్రమని చెప్పలేను. కానీ ఆమె చేతుల వాసన మాత్రం ఉంది.”
రాజేశ్వరి ఒక్కసారిగా మౌనంగా అయింది. హేమ, రమల ముఖాల్లోనూ నవ్వు తగ్గింది.
“అత్తయ్య గారితో దీనికి సంబంధం ఉందా?” రాజేశ్వరి మెల్లగా అడిగింది.
ఉమాదేవి కిటికీ వైపు చూసింది. బయట కారిడార్‌లో ఎవరో పిల్లాడు బంతి తన్నిన శబ్దం వినిపించింది. ఆ సాధారణ శబ్దం మధ్యలో అతని జ్ఞాపకం చాలా దూరం నుంచి వచ్చింది.
“కొన్ని మాటలు ఉంటాయి రాజు. మనం వినేసినట్టు అనుకుంటాం. కానీ అవి మనలోనే ఉండిపోతాయి. సమయం రాగానే మనల్ని లేపుతాయి.”
“ఏ మాట?”
ఉమాదేవి వెంటనే సమాధానం చెప్పలేదు. “ఇప్పుడే అంతా చెప్పలేను,” అంది. “చెప్పాల్సిన రోజు వస్తుంది. కానీ ఒకటి మాత్రం నిజం—ఇది కేవలం ఆడవాళ్లను నమ్మించడానికి వేసుకున్న అలంకారం కాదు.”
“అయితే?”
“ఒక మాట నిలబెట్టుకోవడానికి పెట్టుకున్న గుర్తు.”
హేమ దగ్గరికి వచ్చింది. “అత్తా… ఎవరికిచ్చిన మాట?”
ఉమాదేవి ఆమె వైపు చూసి స్వల్పంగా నవ్వింది. “నీ నాయనమ్మకి.”
హాల్లో నిశ్శబ్దం పడింది. ఆ పేరు వచ్చినప్పుడు ఇంటి గాలి ఒక్కసారిగా మృదువైంది. రాజేశ్వరి నెమ్మదిగా సోఫా పక్కన కూర్చుంది.
“ఉమా, ఇది అంత సులభమైన విషయం కాదు. నువ్వు వేషం వేయడం, ఇంట్లో ఉండడం, వాళ్లతో మాట్లాడడం—ఇది సరదాగా మొదలైనా, మనందరి జీవితాల్ని తాకుతుంది.”
“తెలుసు రాజు.”
“నిజం బయటపడితే?”
“నిజం ఒకరోజు బయటపడుతుంది,” ఉమాదేవి అంది. “కానీ అప్పటికి నేను అబద్ధంగా కనిపించకూడదనుకుంటున్నాను.”
“అది ఎలా సాధ్యం?”
“వాళ్ల ముందు నేను ఎవరినీ మోసం చేయను. నేను ఉమాదేవిని. అది నా రచయిత పేరు. ఇప్పుడు నా జీవితం కూడా కొంతకాలం ఆ పేరుతోనే నడవాలి. వాళ్లు నన్ను వదినగారనుకుంటే, ఆ వదినగారి బాధ్యతను నేను తీసుకుంటాను. వాళ్లు తమ మనసు తెరిస్తే, దాన్ని వినే బాధ్యత నాది. ఎవరికీ హాని చేయకుండా, ఎవరి ఇంటినీ కదపకుండా, మన ఇంటినీ కాపాడుకుంటూ… ఈ కాలం గడపాలి.”
“ఎంత కాలం?” రాజేశ్వరి అడిగింది.
ఉమాదేవి క్షణం ఆగింది. “అవసరమైనంత కాలం,” అంది. “బహుశా… పెద్ద కాలం కాదు.”
ఆ మాట రాజేశ్వరికి ఏదోలా తగిలింది. కానీ దాని అర్థం అప్పుడే పట్టలేదు.
రాజూ, అన్నం తింటూ మాట్లాడుకుందాం. వడ్డిస్తాను రండి. డ్రస్సులు మార్చుకుందాం. పొద్దుటినుంచి ఈ చీరలో ఉక్కపోస్తోందర్రా. అంది ఉమాదేవి. ముగ్గురూ గమనిస్తున్నారు ఉమాదేవి ఏం ధరిస్తుందా అని. కబుర్లు చెబుతూనే చాలా సహజంగా నైటీ లోకి మారిపోయింది. రాజేశ్వరి ఆశ్చర్యంగా చూస్తూనే తను కూడా నైటీ లోకి మారింది. సంభాషణ కొనసాగించింది. పిల్లలు ఇద్దరూ నైట్ డ్రెస్సులు వేసుకున్నారు. ఉమాదేవి వడ్డిస్తూంది. రాజేశ్వరి సంభాషణ కొనసాగించింది.
“ఆరు నెలలైనా?” అని ఆమె అడిగింది.
ఉమాదేవి ఆమెను చూసింది. ఆ సంఖ్య ఎవరో బయటపెట్టినట్టుగా అతని కళ్లలో క్షణం ఒక కదలిక వచ్చింది.
“ఆరు నెలలు,” అంది నెమ్మదిగా. “అదే సరైన కాలం కావచ్చు.”
“ఆరు నెలలు అంటే ఆరు నెలలే,” రాజేశ్వరి అంది. “కానీ ఒక షరతు.”
“చెప్పు రాజు.”
“ఈ జీవితం నన్ను దాటుకుని నడవకూడదు. ఏ నిర్ణయమైనా నాకు చెప్పాలి.”
“తప్పకుండా.”
“మరొకటి,” హేమ అంది. “మా ఫ్రెండ్స్ ముందు మాత్రం కాదు.”
“మూడోది,” రమ వెంటనే అంది. “కాలేజీకి రావాల్సి వస్తే డాడీగానే రావాలి. అత్తగా కాదు.”
ఉమాదేవి మొదటిసారి ఆ సాయంత్రం గట్టిగా నవ్వింది. “అలాగే అమ్మాయిలూ.”
రాజేశ్వరి మాత్రం ఇంకా పూర్తిగా నవ్వలేదు. ఆమె ఉమాదేవి మెడలోని నల్లపూసలను మళ్లీ చూసింది. కొద్దిసేపటి క్రితం అవి తనకు వేషపు వస్తువుల్లా అనిపించాయి. ఇప్పుడు అవి ఏదో పాత గాయానికి కట్టిన పసుపు దారంలా అనిపించాయి.
“సరే,” అంది చివరికి. “ఈ రోజు నుంచి మీరు ఉమాదేవి. కానీ ఈ ఇంట్లో మీ వెనుక నిలబడేది నేనే.”
ఉమాదేవి కళ్లలో నీరు మెదిలింది. “అదే నాకు కావాలి రాజు.”
డైనింగ్ హాల్ లో అందరి మధ్యలో చిన్నపాటి నవ్వులు మళ్లీ ఇంట్లో తిరిగాయి. కానీ ఆ నవ్వుల లోపల కొత్తగా ఒక నిశ్శబ్ద ఒప్పందం కుదిరింది.
ఆ రాత్రి ఆ ఇంట్లో నిద్రపోయింది నలుగురు మాత్రమే కాదు. రాజేశ్వరి, హేమ, రమ, ఉమాదేవి—వాళ్లతో పాటు ఒక పాత తల్లి మాట కూడా ఆ ఇంటి గోడల మధ్య మెలుకువగా కూర్చుంది..