రమణి తో ఇందిర కాపురం ప్రేరితులు The Induced — కథ 6

ఇందిర ఇంటి ముందు ఆ కారు ఆగినప్పుడు అందరూ ఆశ్చర్యపోయారు. కారులో నుంచి దిగింది చీర కట్టుకున్న, అలంకరించుకున్న, నిశ్శబ్దంగా నిలిచిన రమణి.
ఇందిర మొదట గుర్తుపట్టలేదు. గుర్తుపట్టిన క్షణం ఆమె ముఖం తెల్లబడింది.
“రమణా?” అని అడిగింది.
“రమణి,” అంది ఆమె మెల్లగా.
ఇందిర అత్తింటివారు గుమ్మంలోనే అడ్డుకున్నారు.
“ఇలా ఇంట్లోకి రావడం కుదరదు,” అన్నారు.
“ఇది ఏంటి? మా కూతురి కాపురం ఇలా అయిపోవాలా?”
“మా ఇంటి పరువు?”
“ఇది ఎవరి ప్రభావం?”
రమణి పుట్టింటివారికీ కంగారు. వాళ్లు కూడా ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు. అక్క మాత్రం నిశ్శబ్దంగా ముందుకు వచ్చింది. తమ్ముడిని చూసింది. రమణి అక్కను చూసి నవ్వింది. కానీ అక్కకు ఆ నవ్వు వెనుక ఉన్న గాయం కూడా అర్థమైంది.

“అందరూ కూర్చోండి,” అంది అక్క గట్టిగా.
మొదట ఎవ్వరూ కూర్చోవాలనుకోలేదు. కానీ ఆమె స్వరం మారలేదు.
“ఇది వీధిలో తీర్పు చెప్పే విషయం కాదు. ఇంట్లో మాట్లాడాల్సిన విషయం.”
చివరికి అందరూ హాల్లో కూర్చున్నారు. ఇందిర ఒక మూలలో తలదించుకుని కూర్చుంది. రమణి నిశ్శబ్దంగా నిలిచింది.

అక్క మొదలుపెట్టింది.
“ముందు ఒక ప్రశ్న. ఇక్కడ ఎవరికైనా రమణ ఎప్పుడైనా చెడ్డవాడిగా కనిపించాడా?”
ఎవ్వరూ మాట్లాడలేదు.
“అతను తాగేవాడా? కొట్టేవాడా? అబద్ధం చెప్పేవాడా? ఇంట్లో పనికి చేతులు ముడుచుకుని కూర్చునేవాడా?”

ఇంకా మౌనం.

“పెళ్లి అయిన మొదటి రోజు నుంచే ఇందిర ఎందుకు దూరంగా ఉండింది?”

ఇందిర ఒక్కసారిగా అక్క వైపు చూసింది.

అక్క మెల్లగా చెప్పింది—

“నాయనమ్మ మాటలు. ‘దగ్గరగా ఉండకు, దూరం పెట్టు, మగాడిని మొదట్లోనే అణచు’ అన్న మాటలు. కదా ఇందిర?”

ఇందిర కళ్లలో నీళ్లు కదిలాయి. ఆమె తలదించుకుంది.

“తర్వాత అతను బాధతో నా దగ్గరికి వచ్చాడు. నేను తెలివైన అక్కనని అనుకున్నాను. ‘ఒకరోజు ఆడదుస్తులు వేసుకుని సర్ప్రైజ్ చెయ్యి’ అన్నాను. తప్పు నా దే.”

అందరూ ఆశ్చర్యంగా ఆమెను చూశారు.

“అతను వేసుకున్నాడు. ఇందిర కంగారుపడి నాయనమ్మకి ఫోన్ చేసింది. నాయనమ్మ ‘వంట చేయమను, దారికొస్తాడు’ అంది. రమణ వంట చేశాడు. ఎందుకంటే అతనికి వంట వచ్చు. అది కూడా తప్పా?”

ఎవరికీ సమాధానం లేదు.

“మళ్లీ అతను నా దగ్గరికి వచ్చాడు. నేను ఇంకో మూర్ఖపు ఐడియా ఇచ్చాను. ‘ఒక సంవత్సరం దూరంగా ఉండి రా’ అన్నాను. అతను చెన్నై వెళ్లాడు. అక్కడ ఎవరి సాంగత్యం దొరికింది? ఎలా జీవించాడు? ఎవరితో తిరిగాడు? మనం అడిగామా?”

రమణి నిశ్శబ్దంగా తలదించుకుంది.

అక్క స్వరం కాస్త గట్టిగా మారింది.

“ఇప్పుడు మీరందరూ అడుగుతున్నారు—ఇది ఎవరి ప్రభావం? నేను చెబుతున్నాను. మన అందరి ప్రభావం. దూరం పెట్టిన భార్య ప్రభావం. భయపెట్టిన నాయనమ్మ ప్రభావం. సరదా అని పొరపాటు సలహా ఇచ్చిన నా ప్రభావం. అతని ఒంటరితనాన్ని గమనించని మన అందరి ప్రభావం.”

ఆమె ఒక్కొక్కరి ముఖం చూసింది.

“ఇప్పుడు చెప్పండి. తప్పెవరిది?”

ఆ ప్రశ్న గదిలో భారంగా పడింది.

ఇందిర ఏడవడం మొదలుపెట్టింది. ఆమె తల్లి ముఖం ముడుచుకుంది. తండ్రి తల వంచాడు. రమణ పుట్టింటివారు కూడా ఏమీ మాట్లాడలేదు. కొందరి కళ్లల్లో సిగ్గు. కొందరి కళ్లల్లో అయోమయం. కానీ ఎవరూ ఇక రమణిని గుమ్మం బయటకు తోసేయాలని గట్టిగా చెప్పలేకపోయారు.

కొంతసేపటి తర్వాత ఇందిర మెల్లగా అడిగింది—

“మరి నా కాపురం?”

గదిలో ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దం పడింది.

రమణి అక్క నవ్వకుండా, ఏడవకుండా, చాలా ప్రశాంతంగా చెప్పింది—

“నీ కాపురం రమణితోనే.”

ఇందిర ఒక్కసారిగా రమణి వైపు చూసింది. తన ఎదుట నిలబడి ఉన్నది తన భర్తే. కానీ తాను ఎన్నాళ్లు దూరం పెట్టిన ఆ మనిషి ఇప్పుడు తనకన్నా ఎక్కువ ధైర్యంగా కనిపించాడు. చీరలో ఉన్నాడా? లేక తన నిజమైన కోపంలో ఉన్నాడా? ఆమెకు అర్థం కాలేదు.

“నాకు సిగ్గేస్తోంది,” అంది ఇందిర.

అది రమణిని చూసి కాదు.
తనను తాను చూసి.

ఆమె ముందుకు వచ్చి రమణిని తొలిసారి గట్టిగా కౌగిలించుకుంది.

“నేను నీ మాట వినలేదు,” అంది. “నిన్ను భర్తగా చూడకముందే భయంతో తీర్పు చెప్పాను.”

రమణి ఏమీ అనలేదు. ఆ కౌగిలిలో ఎన్నాళ్ల దూరం కరిగిపోవడానికి కొంతసేపు పట్టింది.

పక్కనుండి అక్క రమణికి కన్నుగీటింది.

కొన్ని రోజుల తర్వాత రమణి, ఇందిర ఇద్దరూ వేరే ఇంటికి మారారు. పెద్దల నీడ తగ్గిన చిన్న ఇల్లు. మొదటి రోజు ఇద్దరూ కలిసి వంట చేశారు. రమణి కూర కట్ చేసింది. ఇందిర చారు పెట్టింది. మధ్యమధ్యలో ఇద్దరూ ఒకరినొకరు చూసి నవ్వుకున్నారు.

ఆ ఇంట్లో మొదటి రాత్రి, ఇందిర కొంచెం సంకోచంగా అడిగింది—

“నువ్వు నిజంగా… రమణివేనా?”

రమణి కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉంది. తర్వాత నవ్వింది. ఆ నవ్వులో కొంచెం చిలిపితనం, కొంచెం ప్రేమ, కొంచెం ప్రతీకారం తీర్చుకున్న పిల్లాడి ఆనందం ఉన్నాయి.

“ఇంకా రమణనే,” అన్నాడు. “కానీ నువ్వు నా మాట వినాలని, నా బాధ నీకు కనిపించాలని అలా చెప్పాను.”

ఇందిర అతన్ని గట్టిగా చూసింది.

“అంటే నన్ను మోసం చేశావా?”

“మోసం కాదు. మీరు అందరూ కలసి నాకు చూపించిన అద్దాన్ని మీ ముందే నిలబెట్టాను.”

ఇందిర కళ్లలో చిరునవ్వు మెరిసింది. కొంచెం బాధ కూడా ఉంది.

“పో బావా,” అంది. “నాకు రమణి వదినే ఇష్టం.”

రమణ ఒక్క క్షణం ఆశ్చర్యపోయాడు. తర్వాత నవ్వాడు.

“సరే మరదలా. వారంలో అయిదు రోజులు రమణ. శని, ఆదివారాల్లో రమణి. సరేనా?”

ఇందిర మొహం ఎర్రబడింది.

“అది కూడా నా అనుమతితోనే,” అంది.

“అదే కదా అసలు మార్పు,” అన్నాడు రమణ. “ఇప్పటినుంచి ఎవరి మాట విని కాదు. మనిద్దరం మాట్లాడుకుని.”

ఆ మాట విని ఇందిర అతని భుజం మీద తల వాల్చింది.

నాయనమ్మ భయంతో మొదలైన దూరం, అక్క ఐడియాలతో పెరిగిన వేషం, చెన్నైలో అలవాటైన రమణి—ఇవన్నీ చివరికి ఒక దాంపత్య సంభాషణగా మారిపోయాయి.

కాలక్రమంలో వాళ్ల జీవితానికి ఒక చిన్న లయ ఏర్పడింది. పగటిపూట రమణ తన ఉద్యోగం, ఇంటి బాధ్యతలు చూసుకున్నాడు. వారాంతాల్లో కొన్నిసార్లు రమణి వచ్చేది. అది ఇక భయం కాదు. రహస్యం కాదు. శిక్ష కాదు. భార్యాభర్తల మధ్య మాట్లాడుకుని ఒప్పుకున్న ఒక సున్నితమైన ఆట. కొన్నిసార్లు ఇందిరే చీర ఎంచుకునేది. కొన్నిసార్లు రమణ “ఈ రోజు వద్దు” అనేవాడు. ఆ “వద్దు”ని ఇందిర గౌరవించేది.

ఒక ఆదివారం మధ్యాహ్నం ఇద్దరూ కలిసి వంట చేస్తుండగా ఇందిర నవ్వుతూ అంది—

“నాయనమ్మ ఉంటే ఈ దృశ్యం చూసి మళ్లీ నాకు ఫోన్ చేసేది.”

రమణ నవ్వాడు.

“ఏం చెప్పేది?”

“వంట చేయమను. దారికొస్తాడు అనేది.”

“ఇప్పుడు దారికి వచ్చానా?”

ఇందిర కూర కలుపుతూ అతని వైపు చూసింది.

“ఇప్పుడు మనిద్దరం మన దారిని మనమే వేసుకున్నాం.”

అది ఈ కథలోని నిజమైన ముగింపు.

ఇది రమణి పుట్టుక కథ కాదు.
రమణను వినని ఇంటికి రమణి చూపించిన అద్దం.

కొన్ని ప్రేరణలు దుర్మార్గుల చేతిలోంచి రావు.
ప్రేమించే వాళ్ల అజ్ఞానం నుంచే వస్తాయి.
ఎవరో ఒకరిని “సరిచేయాలి” అని ఆలోచించిన ఉపాయం, అతనిలో కొత్త అలవాటుగా మారవచ్చు.
భయంతో ఇచ్చిన సలహా, దూరాన్ని పెంచవచ్చు.
సరదాగా వేసిన వేషం, మనసులో కొత్త ప్రశ్నను మేల్కొలిపవచ్చు.

కానీ ప్రేమ నిజమైతే, చివరికి వేషం మీద కాదు—మనసు మీద మాట్లాడటం నేర్చుకుంటుంది.

రమణ, రమణి—ఇద్దరూ ఒకరినొకరు తోసిపుచ్చలేదు.
ఇందిర కూడా ఇక భయంతో తీర్పు చెప్పలేదు.

వాళ్ల కాపురం ఒక కొత్త నియమంతో మొదలైంది—

“ఎవరి మాట విని కాదు. మనిద్దరం మాట్లాడుకుని.”

సమాప్తం .. మరో ప్రారంభం కోసం