"కట్టాడా! అనుకున్నాను. నీతో పాటు వంటచెయ్యమను. దెబ్బకు దారికొస్తాడు." అని సలహా ఇచ్చింది. ఇందిర ఆ ఉపాయాన్ని అమలు చేసింది.
“సరే,” అంది. రమణి దగ్గరికి వచ్చి “ఇంత ఇష్టం ఉంటే వంటగదికి రండి. ఈ రోజు వంట మొత్తం మీరే చేయండి.”
రమణ మొదట ఆమె కోపం తగ్గిందని అనుకున్నాడు. తరువాత ఆమె మాటలో పరీక్ష ఉందని అర్థమైంది. కానీ అతను వెనక్కి తగ్గలేదు.
వంటగదిలోకి వెళ్లి మామిడికాయ పప్పు, దోసకాయ పెరుగు పచ్చడి, టమాటా చారు, వంకాయ కూర—అన్నీ చేసేశాడు. అతని చేతి వంట చిన్నప్పటి నుంచే బాగుండేది. వంటింట్లో ఆడదుస్తుల్లాంటి ఆ దుపట్టా కట్టుకుని తిరుగుతూ పని చేస్తుంటే, అతనికి విచిత్రంగా ఒక సౌఖ్యం కలిగింది.
ఇందిర ఆశ్చర్యపోయింది.
“మీకు ఇవన్నీ వచ్చా?”
“చిన్నప్పుడే నేర్చుకున్నాను,” అన్నాడు రమణ.
అతని మాటలో గర్వం లేదు. సహజత్వం ఉంది.
నాయనమ్మ ఇచ్చిన ఉపాయం పనిచేయాల్సింది. కానీ అది రమణని “దారికి” తేలేదు. బదులు, ఆడదుస్తులలో వంట చేయడం అతనికి ఒక కొత్త సుఖంలా అనిపించింది. అది స్త్రీ కావాలనే నిర్ణయం కాదు. అది తన మృదుత్వాన్ని ఎవరూ అడ్డుకోని ఒక చిన్న ప్రదేశంలా అనిపించింది.
ఇందిర మాత్రం ఇంకా దూరంగానే ఉండింది.
కొన్ని రోజులు గడిచాయి. రమణ మళ్లీ అక్క దగ్గరికి వెళ్లాడు.
“అక్కా, నీ ఐడియా పనిచేయలేదు. ఇంక ఇందిర మరింత విచిత్రంగా చూస్తోంది.”
అక్క తల పట్టుకుంది.
“అయ్యో, నేను సరదాగా అన్నాను. ఇలా అవుతుందని అనుకోలేదు.”
“ఇప్పుడేం చేయాలి?”
ఆమె కొద్దిసేపు ఆలోచించింది.
“ఒక పని చెయ్యరా. ఒక సంవత్సరం పాటు మరో చోటికి బదిలీ చేయించుకో. కొంచెం దూరం ఉంటే ఇందిరకి నీ విలువ తెలుస్తుంది. అప్పటివరకూ పుట్టింట్లో ఉండమని చెప్పు. సంవత్సరం తర్వాత మళ్లీ చూసుకుందాం.”
రమణకి ఆ ఆలోచన మొదట బాధగా అనిపించింది. కానీ ఇంట్లో ప్రతిరోజూ పెరుగుతున్న దూరం కంటే, కొంతకాలం దూరంగా ఉండటం మంచిదేమో అనుకున్నాడు.
ఆఫీస్లో ప్రయత్నించి చెన్నైకి బదిలీ చేయించుకున్నాడు.
వెళ్లే రోజు ఇందిర గుమ్మం దగ్గర నిలబడి చూసింది. మాటలు తక్కువ. కన్నీళ్లు కూడా రాలేదు. రమణ మాత్రం తన బ్యాగులు సర్దుకుంటూ ఒక పని చేశాడు. తాను సరదాగా కొన్న కొద్దిపాటి ఆడదుస్తులను కూడా మడిచి పెట్టుకున్నాడు. ఎందుకు తీసుకెళ్తున్నాడో తనకే స్పష్టంగా తెలియదు. కానీ వాటిని వదిలిపెట్టాలనిపించలేదు. (ఇంకా ఉంది)
Discussion (0)