మాయ వల (ప్రేరితులు THE INDUCED— కథ 5)

అతనికి ఆరోగ్యం క్షీణించింది. ఒకసారి జ్వరంతో పడిపోయాడు. మందులు అడిగాడు.

“ఇప్పుడేనా?” అని మాయ మొహం చిట్లించింది. “రేపు మీటింగ్ ఉంది. నీకు రెస్ట్ ఇప్పుడే గుర్తొచ్చిందా?”

“నాకు నిజంగా బాగోలేదు.”

“సరే, మందులు తెప్పిస్తాను. కానీ నిన్న ఇచ్చిన డ్రెస్ వేసి ట్రయల్ చేయాలి. క్లయింట్ మీటింగ్ ఉంది.”

మందుల కోసం కూడా అతను బ్రతిమలాడాల్సి వచ్చింది.
దుస్తుల కోసం మాత్రం మాయ ఎప్పుడూ ఖర్చు తగ్గించలేదు.
అతని ఆరోగ్యం మీద కాదు; అతని ఉపయోగం మీద పెట్టుబడి పెట్టింది.

సౌందర్య సామగ్రి రిచ్.
చీరలు ఖరీదు.
నగలు మెరుపు.
కానీ ఆ మెరుపులన్నీ శోభనకు గొలుసుల్లా అనిపించేవి.

కొన్ని రాత్రులు అతను అద్దం ముందు ఒంటరిగా నిలబడేవాడు. తన ముఖాన్ని చూసేవాడు. అక్కడ శోభన్ కనిపించడు. శోభన కనిపిస్తుంది. కానీ ఆ శోభన కూడా తనదేమీ కాదు. ఆమె మాయ సృష్టించిన రూపం. వ్యాపారం కోసం అలంకరించిన శరీరం. ఒప్పందాల కోసం పంపించే పావు.

“నేను ఎవరు?” అని అడిగితే, అద్దం సమాధానం చెప్పేది కాదు.

ఒకసారి ధైర్యం చేసి అన్నాడు—

“మాయ, నాకు ఇలా ఉండటం ఇష్టం లేదు. నేను తిరిగి నా జీవితాన్ని సరిచేసుకోవాలి.”

మాయ నవ్వింది.

“ఏ జీవితం? నీ ఆస్తి? నా పేరులో ఉంది. కంపెనీ? నా చేతిలో ఉంది. నీ ఫొటోలు? నా దగ్గర ఉన్నాయి. సమాజం నిన్ను ఇప్పుడు ఏ పేరుతో పిలుస్తుందో తెలుసా? నువ్వు నిన్ను ఎలా పిలుచుకున్నా, వాళ్లు నిన్ను శోభనగానే చూస్తారు.”

“నువ్వు నన్ను ప్రేమించావా ఎప్పుడైనా?” అని అతను అడిగాడు.

మాయ ఒక్క క్షణం మౌనంగా నిలబడింది. ఆ ప్రశ్న ఆమెను తాకలేదు. బహుశా ఆమె అంత లోతుగా తనను తాను ఎప్పుడూ చూడలేదు.

“ప్రేమ?” అంది చివరికి. “ప్రేమతో ఇల్లు నడవదు. తెలివితో నడుస్తుంది.”

అతనికి ఆ రోజు పూర్తిగా అర్థమైంది—తాను మాయను ప్రేమించాడు. కానీ మాయ అతన్ని చదివింది.
అతను ఆమెను నమ్మాడు. ఆమె అతనిని వాడుకుంది.
అతను తన మోహాన్ని ఆమెకు ఇచ్చాడు. ఆమె అతని స్వేచ్ఛను తీసుకుంది.

అయితే కథ ఇక్కడే చీకటిలో ఆగిపోతే, శోభన కేవలం బాధితురాలిగానే మిగిలిపోతుంది. కానీ ప్రతి బంధంలో ఒక క్షణం ఉంటుంది—మనిషి పూర్తిగా విడిపోలేకపోయినా, లోపల తన బాధకు పేరు పెట్టుకుంటాడు. అదే మొదటి ప్రతిఘటన.

ఒకరోజు పాత ఫైళ్లను సర్దుతుండగా అతనికి తన మొదటి విజిటింగ్ కార్డు దొరికింది.

శోభన్ వర్మ
Founder & Managing Director

ఆ కార్డును చూసి అతని చేతులు వణికాయి. అతను ఏడవలేదు. కానీ చాలా కాలం తర్వాత తనలో ఒక స్పష్టమైన వాక్యం వినిపించింది—

“నేను మాయ సృష్టించిన శోభన మాత్రమే కాదు. నేను ఒకప్పుడు నిర్ణయాలు తీసుకున్న శోభన్ కూడా. నేను ఏ రూపంలో బ్రతకాలనుకున్నా, ఆ నిర్ణయం నా చేతిలో ఉండాలి.”

అది విముక్తి కాదు.
కానీ మేల్కొలుపు.

ఆ రాత్రి అతను మొదటిసారి డైరీలో రాశాడు—

“నా శరీరంపై నా అనుమతి లేకుండా నిర్ణయాలు తీసుకున్నారు.
నా ప్రేమను నా మీద ఆయుధంగా వాడుకున్నారు.
నా సంతకాన్ని నా బంధంగా మార్చారు.
నన్ను అందంగా చేశారు; కానీ నన్ను స్వేచ్ఛగా ఉంచలేదు.

ఇకనుంచి నేను బయటపడగలనో లేదో తెలియదు.
కాని నా బాధకు పేరు పెట్టాను—దోపిడీ.”

ఆ వాక్యం రాయడం శోభనకు చిన్న విప్లవం.

కొంతకాలం తర్వాత, ఒక బోర్డ్ మీటింగ్‌కు వెళ్లినప్పుడు కంపెనీకి కొత్త లీగల్ కన్సల్టెంట్‌గా వచ్చిన వృద్ధ న్యాయవాది శోభనను విచిత్రంగా చూశాడు. హేళనగా కాదు. పరిశీలనగా. మీటింగ్ ముగిసిన తర్వాత మెల్లగా అడిగాడు—

“మీరు బాగున్నారా?”

ఈ ప్రశ్న చాలా సాధారణం. కానీ చాలా కాలం తర్వాత ఎవరో అతన్ని పావుగా కాకుండా మనిషిగా అడిగారు.

శోభన వెంటనే సమాధానం చెప్పలేదు.
తన గుండెలో పాత భయం.
మాయ తెలుసుకుంటే?
ఫొటోలు?
ఆస్తి?
సమాజం?

కాని మరో స్వరం—“ఇప్పటికైనా మాట్లాడాలి.”

అతను మెల్లగా అన్నాడు—

“నాకు సహాయం కావాలి.”

కథను ఇక్కడ పూర్తి విముక్తితో ముగించడం సులభం. పోలీసులు వస్తారు, మాయ అరెస్టు అవుతుంది, ఆస్తి తిరిగి వస్తుంది, శోభన స్వేచ్ఛ పొందుతుంది—అలా రాసేయవచ్చు. కానీ కొన్ని జీవితాలు అంత త్వరగా సర్దుకోవు. కొన్ని వలలు చట్టపరంగా, మానసికంగా, సామాజికంగా, శరీరపరంగా ఎన్నో ముడులతో నేయబడ్డాయి. వాటిని విప్పడం సమయం పడుతుంది.

కాబట్టి శోభన కథలో విముక్తి ఒక తీర్పుతో కాదు; ఒక మాటతో మొదలైంది. (ఇంకా ఉంది)