మాయ వల (ప్రేరితులు THE INDUCED— కథ 5)

మాయ అర్థం చేసుకుంది—శోభన్‌ను ఒక్కసారిగా బంధించలేను. కానీ అతని స్వాతంత్ర్యాన్ని చిన్నచిన్న సంతోషాల రూపంలో అప్పుచేసుకుంటూ పోవచ్చు.

“ఈ విటమిన్స్ తీసుకో,” అంది ఒకరోజు.

“ఎందుకు?”

“నీ స్కిన్ చాలా డ్రైగా ఉంది. నీకు care చేసుకోవడం రాదు. నేను ఉన్నానికదా.”

ఆమె ఇచ్చిన మందులు అతను ప్రశ్నించలేదు. కొన్నిసార్లు పానీయాల్లో, కొన్నిసార్లు మాత్రల రూపంలో, కొన్నిసార్లు “డాక్టర్ చెప్పింది” అనే పేరుతో అతని శరీరంలో మార్పులు నెమ్మదిగా మొదలయ్యాయి. అతనికి అవి మొదట గమనించబడలేదు. గమనించిన తర్వాత అడిగితే, మాయ నవ్వేది.

“నీవు ఇంతకంటే soft గా కనిపిస్తున్నావు. ఎంత అందంగా ఉన్నావో తెలుసా?”

“ఇది సరైందా?”

“నన్ను నమ్మవా?”

ప్రేమలో కొన్ని ప్రశ్నలు “నమ్మకం లేదా?” అన్న ఒకే వాక్యంతో చంపబడతాయి.

ఆ ఏడాది గడిచేసరికి శోభన్ శరీరంలో మృదుత్వం పెరిగింది. ముఖరేఖలు మారాయి. చేతులు, భుజాలు నెమ్మదిగా పాత దృఢత్వం కోల్పోయాయి. అతను తనను అద్దంలో చూసి భయపడే రోజులు వచ్చాయి. కానీ అదే సమయంలో మాయ అతని పక్కన నిలబడి అతని చెంపను తాకుతూ—

“శోభనా, నీవు నా జీవితంలో చేసిన అందమైన నిర్ణయం,” అనేది.

“ఏ నిర్ణయం?” అని అతను అడిగితే,

“నాకోసం నీకు నువ్వు మారిన నిర్ణయం,” అనేది.

అతను ఆ నిర్ణయం ఎప్పుడు తీసుకున్నాడో అతనికే గుర్తు ఉండేది కాదు.

ఒక రోజు మాయ ఒక పెద్ద ఫైల్ తీసుకొచ్చింది.

“ఇవి కంపెనీ రీస్ట్రక్చరింగ్ పేపర్లు,” అంది. “ట్యాక్స్ సమస్యలు ఉన్నాయి. నిన్ను రక్షించాలంటే కొన్ని ఆస్తులు నా పేరుకి తాత్కాలికంగా మార్చాలి.”

“అన్నీ?”

“నన్ను ఇంకా నమ్మటం లేదా శోభన్?”

“నమ్ముతున్నాను.”

“అయితే సంతకం చెయ్యి. నేను నీ భార్యను. నీకు కీడు చేస్తానా?”

ప్రేమను న్యాయసలహాదారిగా పెట్టుకున్న మనిషి, ఆస్తి పత్రాలను కూడా ఆలింగనం మధ్య సంతకం చేస్తాడు. శోభన్ కూడా అలాగే చేశాడు.

ఆ రోజు అతని చేతి సంతకం ఆస్తుల మీద పడ్డది. కానీ నిజానికి అది అతని నిర్ణయహక్కుపై మాయ వేసిన ముద్ర.

కొన్ని నెలల్లోనే కంపెనీ నిర్మాణం మారిపోయింది. మాయ మేనేజింగ్ డైరెక్టర్ అయింది. బోర్డులో ఆమె మాటే ప్రధానమైంది. శోభన్ “ఫౌండర్”గా గౌరవించబడ్డాడు. కానీ అధికారంలేని గౌరవం కంచు దీపంలాంటిది—బయట మెరుస్తుంది, లోపల ఖాళీగా ఉంటుంది.

ఇంట్లో మాయ స్వరం మారింది.

“శోభన్” అని పిలవడం తగ్గింది.
“శోభన” అని పిలవడం స్థిరమైంది.
“ఇది వేసుకో.”
“అలా నడవకు.”
“ఇంక గట్టిగా మాట్లాడకు.”
“బయట ఎక్కువ కనిపించకు.”
“నువ్వు ఇలా ఉంటేనే క్లయింట్స్‌కు useful.”

ఆమె ఇక ప్రేమతో ఒప్పించలేదు. ఆజ్ఞాపించింది.

మొదట ఏకాంతంలో వేసిన స్త్రీ దుస్తులు ఇప్పుడు అతని దైనందిన వస్త్రాలుగా మారాయి.
పురుష దుస్తులు అలమారాలో వెనక్కి నెట్టబడ్డాయి.
ఫోన్లు నియంత్రించబడ్డాయి.
స్నేహితులు దూరమయ్యారు.
వ్యాపార నిర్ణయాలు ఆమె చేతిలోకి వెళ్లాయి.

ఒకసారి శోభన్ తండ్రి పాత స్నేహితుడు కలవడానికి వచ్చాడు. మాయ అతన్ని లోపలికి అనుమతించలేదు.

“శోభన్ బిజీగా ఉన్నారు,” అంది.

లోపల గదిలో శోభన అద్దం ముందు కూర్చుని ఉంది. అతను ఆ మాట వినగలిగాడు. “నేను ఇక్కడే ఉన్నాను” అని చెప్పాలనిపించింది. కానీ గొంతు బయటకు రాలేదు. ఎందుకంటే తన స్వరం మీద కూడా ఇప్పుడు తనకున్న హక్కు తగ్గిపోయింది.

మాయ అతన్ని కంపెనీ ఒప్పందాల కోసం ఉపయోగించడం మొదలుపెట్టింది.

“ఈ బోర్డ్ మీటింగ్‌కి నువ్వు వెళ్లాలి,” అంది ఒకరోజు.

“నేనా?”

“అవును. వాళ్లకు నువ్వు నచ్చుతావు. నీ presence వల్ల వాళ్లు సంతకం చేస్తారు.”

“నేను business మాట్లాడలేను ఇప్పుడు.”

“మాట్లాడాల్సిన అవసరం లేదు. ఫైల్ ఇస్తాను. చిరునవ్వు నవ్వు. కాఫీ తాగు. అవసరమైతే వాళ్లు చెప్పేది విను. పేపర్లపై సంతకాలు తెచ్చి రా.”

ఆమె అతన్ని అందంగా అలంకరించింది. ఖరీదైన చీర, సౌందర్య సామగ్రి, నగలు. బయటికి చూసేవారికి అతను ఒక విచిత్రమైన ఆకర్షణగా కనిపించాడు. లోపల మాత్రం అతను తనను తాను కోల్పోతున్న మనిషి.

“వాళ్లు ఏమైనా మాట్లాడితే?” అని అడిగాడు.

“నవ్వు.”

“వాళ్లు ఎక్కువగా దగ్గరైతే?”

“మనకు డీల్ ముఖ్యం. పని పూర్తి చేసి రా.”

“మాయ…”

“డ్రామా చేయకు. నువ్వు ఇప్పుడు నా కంపెనీకి value add చేస్తున్నావు.”

ఆ వాక్యం శోభన గుండెకు కత్తిలా తగిలింది.

మనిషిని వ్యక్తిగా కాకుండా వినియోగ విలువగా కొలిచే క్షణంలోనే దోపిడీ తన అసలు ముఖం చూపిస్తుంది.

ఖాళీ సమయాల్లో అతను ఇంట్లో ఆమెకు సేవ చేయాల్సి వచ్చేది. మాయ బిజినెస్ కాల్స్‌లో ఉండగా, అతను ఆమెకు కాఫీ పెట్టేవాడు. తలనొప్పి అంటే మసాజ్ చేయాలి. ప్రయాణం నుంచి వస్తే పాదాలు పట్టాలి. “నువ్వు చాలా బాగా చేస్తావు శోభనా” అనే మాటలో ఇప్పుడు ప్రేమ లేదు; అది బానిసకు ఇచ్చే చల్లని ప్రశంస. (ఇంకా ఉంది)