కొన్ని వలలు తాడుతో నేయబడవు.
కొన్ని వలలు మాటలతో నేయబడతాయి.
కొన్ని వలలు స్పర్శతో మొదలై, పత్రాలపై సంతకాలతో ముగుస్తాయి.
అందులో చిక్కుకున్న మనిషి బయటికి రావాలనుకునే సమయానికి, తన శరీరం, తన ఆస్తి, తన పేరు—అన్నీ తన చేతిలో లేవని తెలుసుకుంటాడు.
శోభన్ కథ అలాంటిది.
శోభన్ కోటీశ్వరుడు.
ఇంకా పెళ్లి కాలేదు.
ఎత్తు ఎక్కువ కాదు—ఐదున్నర అడుగులు. కానీ రూపం ఆకర్షణీయంగా ఉండేది. ముఖం స్పష్టంగా, దుస్తులు ఖరీదుగా, మాటలు కొంచెం తక్కువగా, చూపు జాగ్రత్తగా. వ్యాపార ప్రపంచంలో అతన్ని చాలామంది గౌరవించేవారు. కొందరు అతని డబ్బుకు గౌరవం ఇచ్చేవారు. కొందరు అతని ఒంటరితనాన్ని గమనించేవారు.
ఆ ఒంటరితనాన్ని ఎక్కువగా గమనించినది మాయ.
ఒకసారి నగర శివారులో నిర్మించబోతున్న ఒక భావన సముదాయం శంకుస్థాపనకు శోభన్ ముఖ్య అతిథిగా వెళ్లాడు. వేదిక మీద పూలతోరణాలు. పూజా మందిరం ముందు పెద్ద రాగి కలశం. చుట్టూ మంత్రాల శబ్దం. ఫోటోగ్రాఫర్లు. స్థానిక నాయకులు. వ్యాపారవేత్తలు.
తొలి కొబ్బరికాయ కొట్టడానికి శోభన్ను పిలిచారు.
అతను ముందుకు అడుగు వేసే సరికి, పూజా సామగ్రి అందించడానికి ఒక యువతి నిలబడి ఉంది. తెల్లటి చీరలో బంగారు అంచు. పొడవైన శరీరం. వెనక్కి ఒత్తుగా వాలిన జుట్టు. ముఖంలో ఆత్మవిశ్వాసం. ఆమె దగ్గర నిలబడగానే, ఆమె శరీరపు సువాసన అతనికి తగిలింది. అది ఎక్కువగా కాదు. కానీ దూరంగా ఉండలేనంతగా చేరువలో ఉంది.
“సార్,” అని కొబ్బరికాయ అతని చేతికి ఇచ్చింది.
ఇచ్చింది మాత్రమే కాదు. వేళ్లు స్పష్టంగా తగిలాయి. ఆ స్పర్శలో అపరాధభావం లేదు. సందేహం లేదు. అది యాదృచ్ఛికమో, అభ్యాసమో శోభన్కు అర్థం కాలేదు.
తరువాత ఆమె తన దోసిలిలో పూలు తీసుకుని, శోభన్ దోసిలిలో వేసింది. ఆ పూలతో పాటు ఆమె వేళ్లూ అతని అరచేతిని తాకాయి. ఒక్క క్షణం మాత్రమే. కానీ ఆ ఒక్క క్షణం శోభన్ దృష్టిని ఆమె ముఖం మీద నిలిపేసింది.
“మీ పేరు?” అని అడిగాడు.
“మాయ,” అంది.
పేరు పలికిన తీరు కూడా పేరుకి తగినట్టే ఉంది. మాయ.
ఆమె ఒకసారి చూస్తే కళ్లను తిప్పుకోవడం కష్టం. అందం మాత్రమే కాదు, తన అందం ఏ క్షణంలో ఎలా పనిచేస్తుందో తెలిసిన ఆత్మవిశ్వాసం ఆమె నడకలో ఉంది.
పూజ ముగిసిన తర్వాత శోభన్ తన విజిటింగ్ కార్డు ఇచ్చాడు.
“ఎప్పుడైనా కలవండి.”
ఆమె కార్డు తీసుకుని చూసింది. చిరునవ్వు నవ్వింది.
“తప్పకుండా, శోభన్.”
ఆమె “గారు” అనలేదు.
“సార్” అనలేదు.
“శోభన్” అంది.
ఎప్పటి నుంచో పరిచయం ఉన్నట్టు. ఆ ఒక్క సంబోధన శోభన్ను అనుకోకుండా దగ్గరకు లాగింది.
కొద్ది రోజుల్లోనే మాయ అతని కార్యాలయానికి వచ్చింది. తరువాత ఇంటికి. ఆపై అతని సమయాల్లోకి. చివరికి అతని రోజుల్లోకి.
మాయ చాలా త్వరగా శోభన్ అలవాట్లను గుర్తించింది. అతను ప్రశంసలకు బయటకి నవ్వకపోయినా, లోపల మృదువైపోతాడని తెలుసుకుంది. అతనికి తన ఎత్తు గురించి చిన్న సంకోచం ఉందని గమనించింది. తన ఒంటరితనం బయటపెట్టడు కానీ, ఎవరైనా నేరుగా పేరుపెట్టి పిలిస్తే ఆత్మీయంగా స్పందిస్తాడని అర్థం చేసుకుంది.
“బేబీ,” అని ఒకరోజు పిలిచింది.
శోభన్ మొదట తడబడ్డాడు.
“అది ఏంటి?”
“నీ మీద చాలా సూటవుతుంది,” అంది మాయ. “నువ్వు బిజినెస్ ప్రపంచంలో పెద్ద మనిషివి. కానీ దగ్గరగా చూస్తే చాలా innocent బేబీలా ఉంటావు.”
అతను కోపపడలేదు.
అతను నవ్వుకున్నాడు.
ఆ నవ్వు మాయ గెలుపులో మొదటి మెట్టు.
వాళ్ల పరిచయం ప్రేమగా మారింది. ప్రేమ పెళ్లిగా మారింది. పెళ్లి తర్వాత మాయ పిలుపులు మారాయి.
“బేబీ”తో మొదలైనది, “స్వీట్ గర్ల్,” “మై లిటిల్ క్వీన్,” “శోభనా” వరకు వెళ్లింది.
“శోభనా?” అని శోభన్ అడిగాడు.
“అవును,” అంది మాయ. “నీవు అలా ఉన్నప్పుడు నాకు ఆ పేరు అనిపిస్తుంది.”
“నేను అలా అంటే?”
“అలా అంటే… నువ్వు కొంచెం మృదువుగా ఉన్నప్పుడు. కొంచెం సిగ్గుగా చూసినప్పుడు. కొంచెం నాకోసం మారాలనుకున్నప్పుడు.”
ఆమె మాటలు ఒకవైపు ప్రేమగా వినిపించాయి. మరోవైపు అవి అతని వ్యక్తిత్వం చుట్టూ సున్నితమైన దారాలు కట్టడం మొదలుపెట్టాయి.
ఏకాంతంలో ఆమె అతనితో ఆటలు మొదలుపెట్టింది.
“ఒక్కసారి ఇది వేసుకో. నా కోసం.”
మొదట ఒక దుపట్టా. తర్వాత పొడవాటి కుర్తా. తర్వాత చీర. తర్వాత బ్లౌజ్.
“ఇది కేవలం మన ఇద్దరి మధ్యే,” అంది.
“ఎవరూ చూడరు.”
“నీవు ఇలాగే చాలా బాగుంటావు.”
“నీ భుజాలు మృదువుగా కనిపిస్తున్నాయి.”
“చూడు, శోభన ఎంత అందంగా ఉంది.”
శోభన్లో మొదట సంకోచం. తర్వాత నవ్వు. తర్వాత అలవాటు. తరువాత మాయ చూపులో తాను అందంగా కనిపించాలని ఒక చిన్న కోరిక.
అది అతని స్వరూపాన్వేషణ కాదు.
అది అతను తనను తాను తెలుసుకోవడం కాదు.
అది ప్రేమ కోల్పోకూడదనే మౌనసమ్మతి.
(ఇంకా ఉంది)
Discussion (0)