మహీ ఆల్బమ్ (ప్రేరితులు THE INDUCED — కథ 7)

రతీష్ గుండెలో ఏదో గట్టిగా కరిగిపోయింది.

మహీధర్ గొంతు నెమ్మదిగా వినిపించింది.

“నీ అమ్మ సుమతి నిన్ను పుట్టించిన ఆరు నెలలకు చనిపోయింది. ఆ రోజుల్లో నువ్వు చాలా ఏడ్చేవాడివి. బాటిల్ పాలు తాగలేవు. ఎవరూ ఎత్తుకున్నా శాంతించేవాడివి కాదు. డాక్టర్ చెప్పిన మాట ఒకటే—బిడ్డ తల్లిపాల సౌఖ్యం, తల్లి శరీరపు దగ్గర, తల్లి వాసన కోసం ఏడుస్తున్నాడు.”

అతను ఒక క్షణం ఆగాడు.

“అప్పుడు నేను ఏమి చేయాలో తెలియలేదు. ఇంట్లో వాళ్లు ‘మరో పెళ్లి చేసుకో’ అన్నారు. నాకు కాలేదు. నీ అమ్మ చనిపోయి నెలలు కూడా కాలేదు. నీ ఏడుపు ఆగటం లేదు. నేను ఉద్యోగం వదిలేశాను. నిన్ను ఎత్తుకుని తిరిగాను. వంట నేర్చుకున్నాను. నిద్రపాటలు నేర్చుకున్నాను. ఆడవాళ్లు ఎలా బిడ్డను ఒడిలో పెట్టుకుంటారో చూశాను.”

మహీధర్ కళ్లలో నీళ్లు మెరిశాయి.

“అప్పుడు ఒక రోజు నాకు అర్థమైంది—నీకు తల్లి కావాలి. ఇంట్లో తల్లి లేదు. కాబట్టి నాకు చేతనైనంతవరకు నేను నీకు తల్లిలా ఉండాలి.”

రతీష్ ఆల్బమ్ పేజీలను మళ్లీ చూసాడు. అక్కడున్న మహీధర్ ఇప్పుడు విచిత్రంగా కనిపించలేదు. ఆ ఫోటోలలో వేషం లేదు. వేదన ఉంది. ప్రేమ ఉంది. ఒక తండ్రి తన మగ అహంకారాన్ని పక్కన పెట్టి, బిడ్డ ఏడుపు ఆపడానికి తీసుకున్న మాతృరూపం ఉంది.

“మూడు సంవత్సరాలు,” అన్నాడు మహీధర్. “నిన్ను తల్లిలా పెంచడానికి నేను ప్రయత్నించాను. తర్వాత నువ్వు పెద్దవాడివయ్యావు. నీకు ఆ అవసరం తగ్గింది. నేను మళ్లీ మహీధర్ అయ్యాను. కానీ మహీ నా లోపల పూర్తిగా చనిపోలేదు. ఎందుకంటే ఆమె నిన్ను ఏడుపు నుంచి కాపాడింది.”

రతీష్ కళ్ళ నుంచి కన్నీళ్లు జారాయి.

“నాన్నా…”

“కాని రతీష్,” మహీధర్ స్వరం మరింత మృదువైంది. “నేను వేసుకున్న దుస్తులు నువ్వు చూసావు. వాటి వెనుక కారణం చూడలేదు. అందుకే నువ్వు అనుకరించావు. అది తప్పు కాదు. కుతూహలం. కానీ ప్రతి రూపానికి వెనుక ఒక కథ ఉంటుంది. దుస్తులు మాత్రమే చూసి ఆ కథ మనదే అనుకోవద్దు.”

రతీష్ తల వంచాడు.

“నాకు అర్థమైంది నాన్న.”

“ఇప్పుడు నిర్ణయం నీదే,” అన్నాడు మహీధర్. “నువ్వు నిజంగా రతిగా ఉండిపోతానంటే నేను నిన్ను ఆపను. తగిన కౌన్సెలింగ్, వైద్య సలహా, చట్టపరమైన మార్గం—అన్నీ చూస్తాను. నువ్వు నా బిడ్డవే. పేరు మారినా, రూపం మారినా, నా ప్రేమ మారదు.”

రతీష్ ఒక్కసారిగా తండ్రి మోకాళ్ల దగ్గర కూర్చున్నాడు.

“లేదు నాన్నా,” అన్నాడు. “నాకు అది కాదు. నేను కుతూహలంతో చేశాను. మీరు ఎందుకు అలా ఉన్నారో తెలియక అనుకరించాను. ఒక వారం రతిగా ఉండటం నాకు చాలానే నేర్పింది. నేను రతీష్‌గానే ఉండాలి.”

మహీధర్ అతని తలమీద చేయి పెట్టాడు.

“రతీష్‌గానే ఉండు. కానీ రతిని చూసి సిగ్గుపడకు. ఆమె నీ కుతూహలం. తప్పు కాదు. కానీ నిర్ణయం కాదు.”

ఆ మాట రతీష్ గుండెలో లోతుగా దిగింది.

ఆ రోజు సాయంత్రం అతను మొదటి ఆల్బమ్, రెండో ఆల్బమ్ రెండింటినీ తండ్రికి తిరిగి ఇవ్వబోతుంటే మహీధర్ ఆపాడు.

“లేదు. ఇవి ఇప్పుడు దాచిపెట్టాల్సినవి కాదు. కానీ ఎవరికైనా చూపించాల్సిన ప్రదర్శన కూడా కాదు. ఇవి మన ఇంటి చరిత్ర. నీ అమ్మ చనిపోయిన తర్వాత మనిద్దరం ఎలా బతికామో చెప్పే సాక్ష్యాలు.”

రతీష్ మెల్లగా అన్నాడు—

“నాన్నా, మహీ అంటే నాకు ఇక భయం లేదు.”

మహీధర్ నవ్వాడు. ఆ నవ్వులో ఇరవై ఏళ్ళ అలసట కొంచెం దిగిపోయింది.

“నాకూ లేదు.”

కొన్ని రోజులు గడిచాక రతీష్ తన అల్మైరాలో ఉన్న కొత్త దుస్తులను చూసాడు. వాటిని పారేయలేదు. దాచిపెట్టలేదు. ఒక కవర్‌లో పెట్టి తండ్రికి చూపించాడు.

“ఇవి?”

మహీధర్ అడిగాడు.

“ఇవి నా పొరపాటు కాదు. నా ప్రశ్నలు,” అన్నాడు రతీష్. “కానీ నేను సమాధానం కనుక్కున్నాను. కాబట్టి ఇవి ఇక నన్ను లాగవు.”

మహీధర్ సంతోషంగా తల ఊపాడు.

“ఇదే పరిపక్వత.”

తర్వాత గీత అత్త నుంచి ఫోన్ వచ్చింది.

“రతి ఎక్కడ? మాట్లాడాలి,” అంది.

రతీష్, మహీధర్ ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు. ఇద్దరికీ నవ్వొచ్చింది. కానీ అది ఎగతాళి నవ్వు కాదు. ఇప్పుడు వాళ్లిద్దరికీ తమ రహస్యానికి భయం తక్కువైంది.

మహీధర్ ఫోన్ తీసుకుని మెల్లగా అన్నాడు—

“గీత, ఒక పెద్ద కథ ఉంది. నెమ్మదిగా చెబుతాను. రతి కాదు, రతీష్ మాట్లాడతాడు.”

ఆ వైపు కాసేపు మౌనం. తర్వాత గీత నవ్వింది.

“అన్నయ్యా, మీ ఇంటి కథలు ఎప్పుడూ సాదాసీదాగా ఉండవు.”

మహీధర్ కూడా నవ్వాడు.

కాని ఆ నవ్వులో ఈసారి దాచిన భయం లేదు.

రాత్రి రతీష్ తన డైరీలో రాశాడు—

“తండ్రి ప్రైవేటు ఆల్బమ్‌లో నేను మొదట వేషం చూశాను.
తర్వాత కథ తెలుసుకున్నాను.
దుస్తులను అనుకరించడం సులభం.
వాటి వెనుక ఉన్న కన్నీళ్లు మోసుకోవడం కష్టం.

మహీ నా తండ్రి బలహీనత కాదు.
నా బాల్యాన్ని కాపాడిన తల్లిరూపం.

నేను రతి కాదు.
కానీ రతిగా గడిపిన వారం నాకు రతీష్‌ను మరింత స్పష్టంగా చూపించింది.”

ఇది రతీష్ కథ.
తండ్రిని చూసి అలవాటు పడిన కుమారుడి కథ కాదు.
తండ్రి దాచుకున్న మాతృత్వాన్ని ఆలస్యంగా అర్థం చేసుకున్న కుమారుడి కథ.

ప్రేరణ ఎప్పుడూ చెడు కాదు.
కానీ అనుకరణకు ముందు అర్థం కావాలి.
ఒకరి రూపం చూసి మనదిగా ధరించేముందు, ఆ రూపం వెనుక ఉన్న బాధ, బాధ్యత, ప్రేమ—వాటిని వినాలి.

రతీష్ చివరికి మారలేదు.
అతను తెలుసుకున్నాడు.

తండ్రి ఒకప్పుడు మహీ అయ్యాడు—బిడ్డ ఏడుపు ఆపడానికి.
కొడుకు ఒకసారి రతి అయ్యాడు—తండ్రి రహస్యం అర్థం చేసుకోవడానికి.

రెండు రూపాల వెనుక ఒకే సత్యం నిలిచింది—

ప్రేమ కొన్నిసార్లు పేరు మార్చుకుంటుంది.
కానీ దాని గౌరవం మారకూడదు.

మరో మలుపుకి ఇది ముగింపు మైలురాయి......