അധ്യായം 2
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ.
കട്ടിലിന്റെ അരികിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു നന്ദു. മുന്നിലെ കസേരയിൽ പ്രിയ എടുത്തുവെച്ചിരുന്ന വസ്ത്രങ്ങളിലേക്ക് അവൻ കുറച്ചുനേരമായി നോക്കിയിരിക്കുകയാണ്.
ഒരു പഴയ സാരിയും ബ്ലൗസും. അതിനരികിൽ നീളമുള്ള കറുത്ത വിഗ്ഗും.
ഇതെല്ലാം കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ തൊണ്ട വരണ്ടു.
'ഞാൻ ശരിക്കും ഇതൊക്കെ ചെയ്യാൻ പോവുകയാണോ?'
ആദ്യം പ്രിയ പറഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു സാധാരണ വേഷംമാറ്റം മാത്രമായിരിക്കുമെന്നാണ് അവൻ കരുതിയത്. ഒരു അയഞ്ഞ സാരി, തലയിൽ ഒരു തുണി, പിന്നെ സാധാരണ ചെരിപ്പ്... അത്രയൊക്കെയേ അവൻ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നുള്ളൂ.
പക്ഷേ ഇപ്പോൾ മുന്നിൽ കണ്ടത് അതായിരുന്നില്ല.
ഇത് വെറുമൊരു വേഷംമാറ്റമല്ല. തന്റെ രൂപത്തിലും ഭാവത്തിലും തന്നെ മാറ്റം വരുത്തേണ്ട ഒന്നായിരുന്നു.
അപ്പോഴേക്കും ഒരു മേക്കപ്പ് പൗച്ചുമായി പ്രിയ മുറിയിലേക്ക് വന്നു.
"നന്ദൂ, ഇങ്ങനെ ഇരുന്നാൽ മതിയോ? നമുക്ക് ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാനുണ്ട്."
അവൾ സാധനങ്ങൾ കട്ടിലിൽ വെച്ചു.
"രാജീവ് സാർ നാളെ ഉച്ചയ്ക്ക് പന്ത്രണ്ട് മണിയാകുമ്പോഴേക്കും എത്തുമെന്നാണ് പറഞ്ഞത്. അതിനു മുമ്പ് എല്ലാം ശരിയാക്കണം."
നന്ദു ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.
"എന്താ, പേടിയാണോ?"
"പ്രിയാ, നീ ഇതൊക്കെ വളരെ നിസ്സാരമായിട്ടാണല്ലോ കാണുന്നത്."
"പിന്നെന്താ? ഇതൊരു വേഷംമാറ്റമല്ലേ? ഞാൻ ഇതുപോലെയുള്ള വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിക്കുന്നത് നീ എത്രയോ തവണ കണ്ടിട്ടുണ്ട്."
നന്ദു അവളെ നോക്കി.
"നിനക്ക് ഇതൊക്കെ തമാശയായിട്ടാണോ തോന്നുന്നത്?"
പ്രിയ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തലയാട്ടി.
"തമാശയല്ല നന്ദൂ. ഇപ്പോഴത്തെ സാഹചര്യത്തിൽ ഇതല്ലാതെ വേറെ വഴിയില്ല. ഞാൻ ഓഫീസിൽ ഒരു കള്ളം പറഞ്ഞു. ആ കള്ളം പുറത്തറിയാതിരിക്കാൻ നീ എന്നെ സഹായിക്കുന്നു. അത്രയേയുള്ളൂ."
'അതൊക്കെ പറയാൻ എളുപ്പമാണ്. പക്ഷേ ഒരു പുരുഷനായ ഞാൻ എങ്ങനെ ഒരു വീട്ടുജോലിക്കാരിയായി അഭിനയിക്കും?'
നന്ദുവിന്റെ മനസ്സിൽ ഒരുപാട് ചിന്തകൾ കടന്നുപോയി.
എങ്കിലും അവൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു.
"ശരി. ഇനി എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത്?"
"ആദ്യം ബാത്ത്റൂമിലേക്ക് വാ."
പ്രിയ ഒരു പുതിയ റേസറും ഷേവിങ് ക്രീമും അവന്റെ കൈയിൽ കൊടുത്തു.
"ആദ്യം കൈകളും കാലുകളും വൃത്തിയാക്കണം. മുഖത്തും ശരീരത്തിലും രോമമൊന്നും കാണരുത്. എല്ലാം നന്നായി ചെയ്തോളൂ."
നന്ദു അവളെ നോക്കി.
"ഇതൊക്കെ വേണോ?"
"വേണം. ഒരു വീട്ടുജോലിക്കാരിയുടെ വേഷം കെട്ടുമ്പോൾ എല്ലാം ശ്രദ്ധിക്കണം. വേഗം ചെയ്യൂ."
മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ അവൻ ബാത്ത്റൂമിലേക്ക് കയറി.
കുറച്ചുനേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കിയപ്പോൾ പതിവിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ രൂപമായിരുന്നു അവന് കാണാനായത്. മുഖവും കൈകളും വൃത്തിയായി മാറിയിരുന്നു.
കുളി കഴിഞ്ഞ് അരയിൽ ടവൽ ചുറ്റി പുറത്തുവന്നപ്പോൾ പ്രിയ അവനെ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു.
"ആഹാ! ഇപ്പോൾ കുറച്ചുകൂടി മാറ്റമുണ്ട്."
അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
"വാ, ഇനി ബാക്കിയുള്ള കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാം."
നന്ദു കട്ടിലിന്റെ അരികിൽ ഇരുന്നു. പ്രിയ ഒരു കസേര വലിച്ചിട്ട് അവന്റെ മുന്നിലിരുന്നു.
മേക്കപ്പ് പൗച്ച് തുറന്നപ്പോൾ അതിനുള്ളിൽ പലതരം സാധനങ്ങൾ നിരന്നുകിടന്നു. ഫൗണ്ടേഷൻ, ഐലൈനർ, മസ്കാര, ലിപ്സ്റ്റിക് തുടങ്ങിയവ.
"ഇതൊക്കെ എന്തിനാണ്?"
"നന്ദിതയെ ഒരുക്കാൻ!"
അവൾ ചിരിച്ചു.
ആദ്യം മുഖത്ത് ഫൗണ്ടേഷൻ പുരട്ടി. പിന്നീട് പുരികങ്ങൾ ഭംഗിയാക്കി. കണ്ണുകളിൽ ഐലൈനറും മസ്കാരയും ഉപയോഗിച്ചു. ഒടുവിൽ ചുണ്ടുകളിൽ ഇളം പിങ്ക് നിറത്തിലുള്ള ലിപ്സ്റ്റിക്കും.
"ഒന്ന് അനങ്ങാതെ ഇരിക്ക് നന്ദൂ. കണ്ണടയ്ക്കരുത്."
മസ്കാര പുരട്ടുന്നതിനിടെ അവൻ കണ്ണുചിമ്മിയപ്പോൾ പ്രിയ ശാസിച്ചു.
"നിനക്ക് ഇതൊക്കെ ചെയ്യാൻ വലിയ ഇഷ്ടമാണെന്ന് തോന്നുന്നല്ലോ," നന്ദു പരിഭവത്തോടെ പറഞ്ഞു.
"പിന്നെന്താ! എന്റെ ഭർത്താവിനെ സുന്ദരിയാക്കാനുള്ള അവസരമല്ലേ!"
അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
'ഇതൊന്നും ചെയ്യേണ്ടിവരാത്ത ഭർത്താക്കന്മാരുണ്ടാകും,' എന്ന് നന്ദുവിന് പറയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ അവൻ മിണ്ടിയില്ല.
അടുത്തതായി പ്രിയ കറുത്ത നീളൻ വിഗ്ഗ് എടുത്തു.
"ഇനി ഇതാണ് പ്രധാനപ്പെട്ടത്."
വിഗ്ഗ് അവന്റെ തലയിൽ വെച്ച് മുടി ഇരുവശത്തേക്കും ഭംഗിയായി ക്രമീകരിച്ചു. മുഖത്തിന് ചുറ്റും സ്വാഭാവികമായി വീഴുന്ന രീതിയിൽ മുടി ശരിയാക്കി.
"ഇനി കണ്ണാടിയിൽ നോക്കൂ."
അവൾ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിലേക്ക് അവനെ തിരിച്ചു.
നന്ദു പതുക്കെ കണ്ണാടിയിലേക്ക് നോക്കി.
ഒരു നിമിഷം അവൻ അമ്പരന്നുപോയി.
കണ്ണാടിയിൽ കണ്ട രൂപം തന്റേതാണെന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ അവന് കുറച്ചുനേരമെടുത്തു.
വൃത്തിയായി മാറിയ മുഖം, ഭംഗിയാക്കിയ പുരികങ്ങൾ, ഇളം പിങ്ക് നിറമുള്ള ചുണ്ടുകൾ, മുഖത്തിന് ചുറ്റും നീണ്ടുകിടക്കുന്ന കറുത്ത മുടി...
അത് നന്ദുവിന്റെ പഴയ രൂപമായിരുന്നില്ല.
"എങ്ങനെയുണ്ട്?"
പ്രിയ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
"ഇത്... ഞാനാണോ?"
"അതെ. ഇനി നീ നന്ദുവല്ല. നന്ദിതയാണ്."
അവൾ കണ്ണാടിയിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
"നന്ദിത..."
അവൻ ആ പേര് പതുക്കെ ആവർത്തിച്ചു.
"അതെ. ഇനി ആ പേര് മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചോളൂ."
അടുത്തതായി പ്രിയ സാരി മാറ്റിവെച്ച് അവൾ തയ്യാറാക്കിയിരുന്ന വസ്ത്രം എടുത്തു.
"ഇതൊന്ന് ധരിച്ചുനോക്കൂ."
നന്ദു അതിലേക്ക് നോക്കി.
"ഇതും വേണോ?"
"പിന്നല്ലാതെ! വെറുതെ വിഗ്ഗ് വെച്ചാൽ മാത്രം നന്ദിതയാകില്ലല്ലോ."
അവൻ മടിച്ചുമടിച്ച് വസ്ത്രം ധരിച്ചു. പ്രിയ അതിന്റെ പിൻഭാഗം ശരിയാക്കാൻ സഹായിച്ചു.
"കൊള്ളാം. നന്നായി ചേരുന്നുണ്ട്."
"ശരിക്കും?"
"അതെ. ഇനി ഒരു കാര്യം കൂടി ബാക്കിയുണ്ട്."
അവൾ ഒരു ജോഡി ഹീൽസ് എടുത്തുകൊടുത്തു.
"ഇതും ധരിക്കണം."
"പ്രിയാ, ഇതൊക്കെ നടക്കാൻ പറ്റുമോ?"
"പരിശീലിച്ചാൽ പറ്റും. വാ, ഒന്ന് നടന്നുനോക്ക്."
നന്ദു ചെരിപ്പ് ധരിച്ച് എഴുന്നേറ്റു. ആദ്യത്തെ ചുവടുവെച്ചപ്പോൾ തന്നെ അവന്റെ കാലുകൾക്ക് ചെറിയൊരു അസ്വസ്ഥത അനുഭവപ്പെട്ടു. തുലനം തെറ്റാതിരിക്കാൻ അവൻ മേശയിൽ പിടിച്ചു.
"അയ്യോ! ഇതെന്തൊരു ബുദ്ധിമുട്ടാണ്!"
പ്രിയ ചിരിച്ചു.
"ആദ്യമായിട്ടല്ലേ? പതുക്കെ നടന്നാൽ മതി. നാളെ സാറിന്റെ മുന്നിൽ ഇങ്ങനെ നടന്നാൽ പോരാ. കുറച്ചുകൂടി ഭംഗിയായി നടക്കാൻ പഠിക്കണം."
"ഞാൻ ഇതെല്ലാം നിനക്കുവേണ്ടിയാണ് ചെയ്യുന്നതെന്ന് മറക്കരുത്."
നന്ദു ഗൗരവത്തോടെ പറഞ്ഞു.
"എനിക്കറിയാം നന്ദൂ. അതിന് ഞാൻ നിന്നോട് നന്ദിയുള്ളവളാണ്. പക്ഷേ ഈ പരിപാടി വിജയിക്കണമെങ്കിൽ വേഷം മാത്രം പോരാ. നിന്റെ പെരുമാറ്റവും ശ്രദ്ധിക്കണം."
പ്രിയ അവന്റെ ചുറ്റും നടന്ന് വേഷം പരിശോധിച്ചു.
"രാജീവ് സാർ വരുമ്പോൾ നീ അധികം സംസാരിക്കരുത്. ആരെങ്കിലും ചോദിച്ചാൽ മാത്രം മറുപടി പറയണം. അവർ പറയാതെ കസേരയിൽ ഇരിക്കരുത്. രാജീവ് സാറിനെ 'സർ' എന്നും എന്നെ 'മാഡം' എന്നും വിളിക്കണം. മനസ്സിലായോ?"
നന്ദു അത്ഭുതത്തോടെ അവളെ നോക്കി.
"എന്താ? എന്നെക്കൊണ്ട് മാഡം എന്ന് വിളിപ്പിക്കാനാണോ?"
"അതെ. നീ എന്റെ വീട്ടുജോലിക്കാരിയാണെന്നല്ലേ പറയാൻ പോകുന്നത്? അപ്പോൾ അതിനനുസരിച്ച് പെരുമാറണ്ടേ?"
പ്രിയയുടെ മുഖത്ത് ഒരു കുസൃതിച്ചിരി തെളിഞ്ഞു.
"മനസ്സിലായോ നന്ദിതേ?"
അവൾ തമാശരൂപത്തിൽ ചോദിച്ചു.
നന്ദു അവളെ സംശയത്തോടെ നോക്കി.
'ഇവൾ ഇതൊക്കെ ശരിക്കും ആസ്വദിക്കുന്നുണ്ടോ? എന്റെ അവസ്ഥ കണ്ട് ചിരിക്കുകയാണോ?'
അവന്റെ മനസ്സിൽ ചെറിയൊരു സംശയം ഉടലെടുത്തു.
എങ്കിലും അവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
"ശരി," അവൻ പതുക്കെ മറുപടി നൽകി.
"മിടുക്കി!"
പ്രിയ കുസൃതിയോടെ പറഞ്ഞു.
ആ വാക്ക് കേട്ടപ്പോൾ നന്ദുവിന്റെ മുഖം മാറി. അവൻ കൈകൾ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. പക്ഷേ സാഹചര്യം ഓർത്ത് പ്രതികരിച്ചില്ല.
നന്ദിതയ്ക്കുള്ള പരിശീലനം
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ മുതൽ പ്രിയയുടെ പരിശീലനം ആരംഭിച്ചു.
ആദ്യം ഒരു ട്രേയിൽ ചായക്കപ്പുകൾ വെച്ച് നടക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചു. പിന്നീട് മുറിയിലേക്ക് ചായ കൊണ്ടുവരുന്നതും അതിഥികൾക്ക് വിളമ്പുന്നതും പരിശീലിപ്പിച്ചു.
"നന്ദിതേ, ട്രേ ഇങ്ങനെ പിടിക്കണം. ശ്രദ്ധിച്ച് നടക്കണം."
"ശരി..."
"പിന്നെ, നടക്കുമ്പോൾ ഇത്രയും വേഗം വേണ്ട. പതുക്കെ മതി."
നന്ദു ഓരോ കാര്യവും ശ്രദ്ധയോടെ പഠിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
പിന്നീട് പ്രിയ ഒരു ചെറിയ അഭിനയവും തുടങ്ങി.
"നന്ദിതേ, നിന്റെ പേരെന്താണ്?"
അവൾ രാജീവിന്റെ ശബ്ദം അനുകരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
"നന്ദിത, സർ."
"എവിടെയാണ് വീട്?"
"ചെന്നൈ, സർ."
"അത് ശരി. പക്ഷേ കുറച്ചുകൂടി സ്വാഭാവികമായി സംസാരിക്കണം. നീ ഒരു വീട്ടുജോലിക്കാരിയായി അഭിനയിക്കുകയാണെന്ന് മറക്കരുത്."
നന്ദു വീണ്ടും ശ്രമിച്ചു.
"ചെന്നൈ താൻ, സർ..."
അത് കേട്ടതും പ്രിയ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
"അയ്യോ! മതി, മതി! ഇത്രയും നന്നായി അഭിനയിക്കുമെന്ന് കരുതിയില്ല!"
"നിനക്ക് ചിരിക്കാനാണോ ഇതൊക്കെ?"
നന്ദു മുഖം ചുളിച്ചു.
"അല്ലെടോ, ശരിക്കും രസമുണ്ട്. ഒരിക്കൽ കൂടി പറയൂ."
പ്രിയ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
നന്ദു മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ മറുപടി ആവർത്തിച്ചു.
പ്രിയ വീണ്ടും ചിരിച്ചു.
അവൾ തന്നെ കളിയാക്കുകയാണെന്ന് നന്ദുവിന് മനസ്സിലായി. എന്നിട്ടും അവൻ പ്രതികരിച്ചില്ല.
ഇപ്പോൾ അവന് ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നത് ഈ രണ്ടുദിവസം എങ്ങനെയെങ്കിലും കടന്നുപോകട്ടെ എന്ന് ആഗ്രഹിക്കുക മാത്രമായിരുന്നു.
ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രി
അന്ന് രാത്രി നന്ദുവിന് ഉറക്കം വന്നില്ല.
കട്ടിലിൽ പ്രിയയുടെ അരികിലായി കിടക്കുമ്പോഴും മനസ്സ് മറ്റെവിടെയോ ആയിരുന്നു. അവർക്കിടയിൽ വിരിച്ചിരുന്ന നേർത്ത പുതപ്പുപോലും ഒരു അകലത്തിന്റെ പ്രതീകമായി അവന് തോന്നി.
പ്രിയ ഫോണിൽ ആരോടോ മെസേജ് അയച്ചുകൊണ്ട് പുഞ്ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
"ആരോടാണ് ഇത്രയും ചാറ്റ്?"
നന്ദു ചോദിച്ചു.
"ഓഫീസിലെ ശ്വേതയാണ്. രാജീവ് സാർ നമ്മുടെ വീട്ടിൽ താമസിക്കാൻ വരുന്ന കാര്യം പറഞ്ഞതാ."
"അവളോട് എന്നെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞോ?"
പ്രിയ ഒരു നിമിഷം അവനെ നോക്കി.
"ഇല്ല. നിന്നെക്കുറിച്ച് ഒന്നും പറഞ്ഞിട്ടില്ല."
"അപ്പോൾ അവൾക്കും അറിയില്ലേ ഞാൻ നിന്റെ ഭർത്താവാണെന്ന്?"
"ഇല്ല നന്ദൂ."
അവൻ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതിരുന്നു.
"പ്രിയാ, ഞാൻ നിന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഇല്ലാത്ത ഒരാളാണെന്ന് അഭിനയിക്കുന്നത് നിനക്ക് ശരിക്കും പ്രശ്നമില്ലേ?"
പ്രിയയുടെ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി പതുക്കെ മാഞ്ഞു.
"അങ്ങനെ പറയല്ലേ നന്ദൂ. നീ എന്റെ ജീവിതത്തിൽ തന്നെയുണ്ട്."
"പക്ഷേ മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നിൽ ഞാൻ ആരുമല്ലല്ലോ."
അവൾ കുറച്ചുനേരം ആലോചിച്ചു.
പിന്നീട് പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
"നീ എന്റെ ജീവിതത്തിൽ തന്നെയുണ്ട് നന്ദൂ. ഇപ്പോൾ കുറച്ചുദിവസത്തേക്ക് നിന്റെ വേഷം മാത്രമാണ് മാറുന്നത്. അത്രയേ ഉള്ളൂ."
നന്ദു ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവൻ തിരിഞ്ഞുകിടന്ന് കണ്ണുകളടച്ചു.
രാജീവിന്റെ വരവ്
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ പതിനൊന്ന് മണിക്ക് കൃത്യമായി ഡോർബെൽ മുഴങ്ങി.
"നന്ദൂ, വേഗം! സാർ എത്തി!"
പ്രിയ അടുക്കളയിലേക്ക് നോക്കി വിളിച്ചു.
വീടിന്റെ വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ മുന്നിൽ നിന്നിരുന്നത് രാജീവ് വർമ്മയായിരുന്നു. നന്നായി ഇസ്തിരിയിട്ട ലിനൻ ഷർട്ടും കണ്ണാടിപോലെ തിളങ്ങുന്ന സൺഗ്ലാസും ധരിച്ചായിരുന്നു അയാളുടെ വരവ്.
"ഹായ് പ്രിയാ! എന്തൊരു മനോഹരമായ വീട്!"
"വരൂ സർ, സ്വാഗതം!"
പ്രിയ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അയാളെ അകത്തേക്ക് ക്ഷണിച്ചു.
അടുക്കളയുടെ വാതിലിനരികിൽ നിന്ന് നന്ദു എല്ലാം ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു.
ഇനി താൻ നന്ദുവല്ല. നന്ദിതയാണ്.
"സർ, ഇത് എന്റെ വീട്ടുജോലിക്കാരിയാണ്. നന്ദിത."
പ്രിയ വളരെ സ്വാഭാവികമായി അവനെ പരിചയപ്പെടുത്തി.
നന്ദു പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് വന്നു. തല അല്പം കുനിച്ചുകൊണ്ട് കൈകൾ കൂപ്പി.
"നമസ്കാരം സർ."
അവൻ ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു.
രാജീവ് അവനെ ഒന്നു നോക്കി.
"ഓഹ്, വീട്ടുജോലിക്കാരിയാണല്ലേ? കൊള്ളാം. ഞാൻ ഇവിടെ താമസിക്കുന്നത് നിങ്ങൾക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടാകുമോ എന്നായിരുന്നു എന്റെ പേടി."
"അയ്യോ, അങ്ങനെയൊന്നുമില്ല സർ. നന്ദിത ഇവിടെയുണ്ട്. വീട്ടിലെ കാര്യങ്ങളെല്ലാം അവളാണ് നോക്കുന്നത്."
പ്രിയ മറുപടി നൽകി.
"അത് നന്നായി. വളരെ വൃത്തിയുള്ള വീടാണല്ലോ."
"നന്ദിത നല്ല ശ്രദ്ധയോടെ എല്ലാം നോക്കും സർ. അധികം സംസാരിക്കാറില്ലെങ്കിലും ജോലിയെല്ലാം കൃത്യമായി ചെയ്യും."
അത് കേട്ട നന്ദു ഒന്നും മിണ്ടാതെ തലയാട്ടി.
പിന്നീട് അവൻ വേഗം അടുക്കളയിലേക്ക് മടങ്ങി.
ചായ തയ്യാറാക്കുന്നതിനിടയിൽ ഹാളിൽനിന്ന് രാജീവിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു.
"പ്രിയാ, നീ ഇവിടെ ഒറ്റയ്ക്കാണോ താമസിക്കുന്നത്? വീട് കണ്ടിട്ട് അത്ഭുതം തോന്നുന്നു. ഇത്രയും വൃത്തിയായി സൂക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ടല്ലോ!"
പ്രിയ ചിരിച്ചു.
"അതെ സർ. നന്ദിതയാണ് എല്ലാം നോക്കുന്നത്. അവൾ ഉള്ളതുകൊണ്ട് എനിക്ക് വലിയ സഹായമാണ്."
അടുക്കളയിൽ ചായ ഇളക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന നന്ദുവിന്റെ കൈകൾ ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലമായി.
'ഇതാണ് ഇപ്പോൾ എന്റെ സ്ഥിതി. സ്വന്തം വീട്ടിൽ പോലും ഒരു ജോലിക്കാരിയുടെ വേഷത്തിൽ കഴിയേണ്ടിവരുന്നു. ഒരിക്കൽ ഈ വീടിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം മുഴുവൻ എന്റേതായിരുന്നു. ഇന്ന് ഞാൻ ഇവിടെ ഒരു പരിചയക്കാരി മാത്രം.'
അവൻ മുന്നിലിരുന്ന വെള്ളിത്തളികയിലേക്ക് നോക്കി. അതിൽ തന്റെ മുഖം അവ്യക്തമായി പ്രതിഫലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവിടെ കണ്ടത് നന്ദുവിന്റെ പഴയ മുഖമായിരുന്നില്ല. നന്ദിതയുടെ രൂപമായിരുന്നു.
അവൻ പതുക്കെ സ്വയം ചോദിച്ചു:
'ഞാൻ ഇതെല്ലാം ചെയ്യുന്നത് ആർക്കുവേണ്ടിയാണ്? പ്രിയയ്ക്കുവേണ്ടിയോ? അതോ എന്റെ സ്വന്തം ജീവിതം തിരികെ ലഭിക്കുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിലോ?'
അവന്റെ ചിന്തകൾക്കിടയിൽ വീണ്ടും ഹാളിൽനിന്ന് പ്രിയയുടെ ചിരി കേട്ടു.
നന്ദു ചായക്കപ്പുകൾ ട്രേയിൽ അടുക്കിവെച്ചു.
ഇനി നന്ദിതയുടെ വേഷത്തിൽ അവന്റെ ആദ്യത്തെ യഥാർത്ഥ പരീക്ഷണം തുടങ്ങുകയായിരുന്നു.
Credits to NanditaTs
Discussion (0)