MY HUSBAND BECAME WOMEN BECAUSE OF MY ARROGANCE

(గమనిక: నేను రాసే కథలన్నీ కేవలం కల్పితం. ఎవరిని ఉద్దేశించి రాసినవి కావు.)

అలా భయంగానే ఇంటికి వెళ్లి కాలింగ్ బెల్ కొట్టాను. కానీ ఎంతసేపటికీ లోపల నుండి ఎలాంటి శబ్దమూ లేదు, ఎవరూ తలుపు తీయలేదు. కంగారు ఎక్కువవడంతో నా దగ్గరున్న స్పేర్ కీ (Spare Key) తీసి డోర్ ఓపెన్ చేసి లోపలికి వెళ్లాను. హాల్‌ అంతా చీకటిగా ఉంది. సందీప్ ఎక్కడా కనిపించలేదు. కానీ, బెడ్‌రూమ్ అటాచ్డ్ బాత్రూమ్ నుండి ఎవరో గట్టిగా ఏడుస్తున్న లీలగా వినిపించింది. అది ఒక ఆడ గొంతు!

నేను భయంతో వణుకుతూనే బాత్రూమ్ డోర్ దగ్గరకు వెళ్లి, లాక్ తీయడానికి ప్రయత్నించాను. కానీ అది లోపల నుండి గడియ పెట్టి ఉంది.
"ఎవరు లోపల?" అని గట్టిగా అడిగాను.
"లావణ్య... నేనే... సందీప్‌ని..." అవతలి నుండి అదే ఆడ గొంతు బదులిచ్చింది.

నా మైండ్ ఒక్క క్షణం బ్లాంక్ అయిపోయింది. 'సందీప్ ఏంటి... ఆడ గొంతుతో మాట్లాడటం ఏంటి? అసలు లోపల ఎవరున్నారు?' నా అనుమానం కాస్తా కోపంగా మారింది. "సందీప్! తలుపు తీస్తావా లేదా? ఎవరు లోపల?" అని గట్టిగా అరిచాను.
అవతలి నుండి ఏడుస్తూ, "నేను తలుపు తీస్తాను లావణ్య... కానీ నన్ను చూసి నువ్వు భయపడకూడదు, ప్లీజ్..." అంది ఆ గొంతు.

నేను సరే అనగానే... మెల్లగా తలుపు తెరుచుకుంది. లోపల నుండి ఒక అందమైన అమ్మాయి తల దించుకుని ఏడుస్తూ బయటకు వచ్చింది. ఆమె ఒంటి మీద సందీప్ టి-షర్ట్, ట్రాక్ ప్యాంట్ వదులుగా ఉన్నాయి. నాకు కోపం వచ్చి, ఆమెను పక్కకు నెట్టి బాత్రూమ్ లోపలికి దూసుకెళ్లాను. 'సందీప్ ఎక్కడ దాక్కున్నావు?' అని వెతికాను. కానీ లోపల ఎవరూ లేరు.
నేను గట్టిగా "సందీప్... ఎక్కడున్నావ్?" అని పిలుస్తుంటే... బయట నిల్చున్న ఆ అమ్మాయే, "నేనే సందీప్‌ని లావణ్య..." అంటూ నా చేతులు పట్టుకుంది.

నేను ఒక్కసారిగా షాక్‌లో ఉండిపోయాను. నా కళ్లను నేనే నమ్మలేకపోయాను. "ఎవరు నువ్వు? అసలు సందీప్ బట్టలు ఎందుకు వేసుకున్నావ్? నా భర్త ఎక్కడ?" అని ఆవేశంగా ఆమె కాలర్ పట్టుకుని ఊపేశాను.
ఆమె కళ్ల నీళ్లు పెట్టుకుంటూ, "లావణ్య, ప్లీజ్ ఆవేశపడకు... నీ కడుపులో మన బిడ్డ ఉంది, నీకు స్ట్రెస్ మంచిది కాదు..." అంది.

ఆ మాట వినగానే నా కాళ్ల కింద భూమి కదిలినట్టయింది. నేను గర్భవతిననే విషయం మా ఇద్దరికీ తప్ప ఎవరికీ తెలియదు! భయంతో వణుకుతూ... "నిజంగా... నువ్వు... నా సందీప్‌వేనా?" అని అడిగాను.
అప్పుడు తను ఏడుస్తూ జరిగిందంతా చెప్పాడు—"నువ్వు ఆఫీసుకి వెళ్ళాక నేను నా ఆఫీస్ వర్క్ చేసుకుంటున్నాను లావణ్య. మధ్యాహ్నం టైంలో ఉన్నట్టుండి నా శరీరం అంతా ఏదో తెలియని భారంగా అనిపించింది. విపరీతమైన తలనొప్పి వచ్చింది. ఆ నొప్పికీ, భారానికి తట్టుకోలేక నేను బెడ్‌పై స్పృహతప్పి పడిపోయాను. కొంతసేపటికి మెలకువ వచ్చి రెస్ట్‌రూమ్‌కి వెళ్లాను. అక్కడ అద్దంలో నన్ను నేను చూసుకుని గుండె ఆగినంత పనైంది. నా గొంతు మారిపోయింది, నా శరీరం పూర్తిగా ఒక అమ్మాయిలా మారిపోయింది... అసలు నాకెందుకు ఇలా జరిగిందో అర్థం కావడం లేదు..." అంటూ సందీప్ నా ఒడిలో తలపెట్టి వెక్కి వెక్కి ఏడవడం మొదలుపెట్టాడు.

నాకు అప్పుడు గుర్తొచ్చింది... మాతాజీ అన్న మాటలు, నేను విసిరిన ఆ మూర్ఖపు సవాల్! నా అహంకారమే నా భర్తను ఇలా మార్చేసిందని అర్థమై నా ప్రాణం విలవిలలాడింది. కానీ ఈ విషయం ఇప్పుడు సందీప్‌కి చెబితే తట్టుకోలేడని దాచేశాను. ఇప్పుడెలాగైనా సందీప్‌ని తీసుకుని ఆ మాతాజీ దగ్గరికే వెళ్లాలి. కానీ, సందీప్‌ని ఈ మగవారి బట్టల్లో, ఇలా బయటకు తీసుకెళ్లడం సాధ్యం కాదు. ఎవరైనా చూస్తే నవ్వుతారు.

"సందీప్... నువ్వు వెంటనే నాతో బయటకు రావాలి, పదా..." అని పిలిచాను.
"నేను రాను లావణ్య! ఈ రూపంలో నేను బయటకు రాలేను... జనాలు నన్ను చూస్తే ఏమనుకుంటారు?" అన్నాడు సందీప్ భయపడుతూ.
"ఏం పర్లేదు సందీప్, నేనున్నాను కదా. నీకు ఇలా ఎందుకు జరిగిందో తెలుసుకోవాలి కదా? నన్ను నమ్ము..." అన్నాను.
"తెలుసుకోవాలి ఉంది... కానీ... ఇలా బయటకు రావడానికి నాకు చాలా భయంగా, సిగ్గుగా ఉంది..." అన్నాడు దీనంగా.

నాకు అప్పుడు ఒక ఆలోచన వచ్చింది. "ఒక పనిచేయ్... నేను నా చీర ఇస్తాను, అది కట్టుకో. అప్పుడు చూడటానికి నువ్వు కంఫర్టబుల్‌గా ఉంటావు, ఎవరికీ అనుమానం రాదు" అన్నాను.
ఆ మాట వినగానే సందీప్‌కి కోపం వచ్చింది. "ఏంటి లావణ్య? నేను అమ్మాయిని కాదు, అబ్బాయిని! నేను చీర కట్టుకోనంటే కట్టుకోను!" అన్నాడు కోపంగా.
"సందీప్! ప్లీజ్ నా మాట విను. ఇప్పుడు నేను చెప్పినట్టే చేయాలి, మనకి వేరే ఆప్షన్ లేదు!" అని కాస్త గట్టిగా సర్దిచెప్పాను.

చివరికి తను ఇష్టం లేకపోయినా సరేనని తల ఊపాడు. నేను నా బీరువాలో ఉన్న ఒక అందమైన చీరను తీసి, సందీప్‌కి కట్టడం మొదలుపెట్టాను. ఆరు అడుగుల నా భర్త, ఇప్పుడు నా చీరలో ఒక చక్కటి అమ్మాయిలా తయారవుతుంటే... నా మనసులోని కంగారు పక్కకు పోయి, ఉన్నట్టుండి ఒక చిలిపి కోరిక కలిగింది........................

కథ చాలా ఇంట్రెస్టింగ్ పాయింట్ దగ్గర ఆగింది లావణ్య! ఆ చిలిపి కోరిక ఏంటి? సందీప్‌ను మాతాజీ దగ్గరకు తీసుకెళ్లాక ఏం జరిగింది?