కిరణ్‌మై — నా జీవితాన్ని నేను ఎంచుకున్న రోజు

పార్ట్ 5 — ఆ కల నిజమైన రోజు

అధ్యాయం 1 — చిన్ననాటి పండుగల జ్ఞాపకాలు

కిరణ్‌మై జీవితంలో ఎన్నో మార్పులు వచ్చాయి.

తన కుటుంబాన్ని తిరిగి కలుసుకుంది.

తన కెరీర్‌ను మళ్లీ నిర్మించుకుంది.

తన స్వంత నిర్ణయాలు తీసుకోవడం నేర్చుకుంది.

ఆర్థికంగా నిలబడటం ప్రారంభించింది.

తనకు నచ్చిన విధంగా జీవించడం నేర్చుకుంది.

అయినా ఆమె మనసులో చాలా లోతుగా దాగి ఉన్న ఒక చిన్ననాటి జ్ఞాపకం మాత్రం ఎప్పుడూ అలాగే ఉంది.

పండుగలు.

చిన్నప్పుడు గ్రామంలో జరిగే జాతర అంటే కిరణ్‌కు ఎంతో ఇష్టం.

దూరం నుంచే కనిపించే రంగురంగుల లైట్లు.

దుకాణాల వరుసలు.

మిఠాయిల వాసన.

పిల్లల నవ్వులు.

దేవాలయం దగ్గర వినిపించే సంగీతం.

డప్పుల శబ్దం.

ప్రజల సందడి.

అన్నీ అతనిని ఆకర్షించేవి.

కానీ ఆ జాతరల్లో అతనికి అత్యంత ఆసక్తి కలిగించినది ఒక విషయం.

పండుగలో నృత్యం చేసే మహిళలు.

వాళ్లు రంగురంగుల చీరలు కట్టుకుని, పూలతో జడను అలంకరించుకుని, గాజులు మోగిస్తూ సంగీతానికి అనుగుణంగా నృత్యం చేసేవారు.

చిన్న కిరణ్ వారిని ఎంతో ఆసక్తిగా చూస్తూ ఉండేవాడు.

అతనికి అప్పుడు ఆ ఆకర్షణను వివరించే మాటలు తెలియవు.

కేవలం ఒక భావన మాత్రమే ఉండేది.

"ఒకరోజు నేను కూడా అలా పండుగలో ఉండగలిగితే ఎంత బాగుంటుంది."

---

అధ్యాయం 2 — ఆ పాత కల

ఒకసారి చిన్నప్పుడు జరిగిన జాతర కిరణ్‌కు ప్రత్యేకంగా గుర్తుండిపోయింది.

ఆ రోజు దేవాలయాన్ని మొత్తం పూలతో అలంకరించారు.

చుట్టూ దీపాలు.

రంగురంగుల జెండాలు.

వేదికపై సంగీతం.

ప్రజల మధ్య పండుగ సందడి.

కిరణ్ తన కుటుంబంతో కలిసి జనాల్లో నిలబడి ఆ కార్యక్రమాన్ని చూస్తున్నాడు.

ఒక దశలో ఒక నృత్య కార్యక్రమం ప్రారంభమైంది.

ఒక యువతి సంప్రదాయ దుస్తుల్లో వేదికపైకి వచ్చింది.

ఆమె చీర పల్లూ గాలిలో కదులుతోంది.

జడలో పూలు.

చేతులకు గాజులు.

సంగీతం మొదలవగానే ఆమె నృత్యం ప్రారంభించింది.

చిన్న కిరణ్ కళ్లను ఆ దృశ్యం నుంచి తిప్పలేకపోయాడు.

ఆ రాత్రి ఇంటికి తిరిగి వచ్చిన తర్వాత అతను మంచంపై పడుకుని అదే దృశ్యాన్ని గుర్తు చేసుకున్నాడు.

అతని మనసులో ఒక చిన్న కల పుట్టింది.

"ఒకరోజు నేను కూడా అలాంటి పండుగలో, దేవాలయం ముందు, ఆ ఆనందంలో భాగమై నృత్యం చేయాలి."

అది ఎవరితోనూ చెప్పని కల.

సంవత్సరాలు గడిచాయి.

ఆ కల జ్ఞాపకాల వెనుక దాగిపోయింది.

కానీ పూర్తిగా మాయ కాలేదు.

---

అధ్యాయం 3 — మళ్లీ ఆ కల గుర్తొచ్చిన రాత్రి

ఒక సాయంత్రం కిరణ్‌మై తన పాత ఫోటోలు చూస్తోంది.

కుటుంబ ఫోటోలు.

చిన్ననాటి ఫోటోలు.

పాత పండుగల ఫోటోలు.

ఒక ఫోటోలో చిన్న కిరణ్ దేవాలయం ముందు నిలబడి ఉన్నాడు.

ఆమె ఆ ఫోటోను చేతిలోకి తీసుకుంది.

ఆమెకు ఒక్కసారిగా ఆ జాతర గుర్తొచ్చింది.

లైట్లు.

సంగీతం.

పూలు.

జనం.

నృత్యం.

ఆ కల.

కిరణ్‌మై నెమ్మదిగా నవ్వింది.

"నేను ఆ రోజును ఇంకా గుర్తుపెట్టుకున్నానా?"

ఆమె కళ్లలో ఒక వెలుగు కనిపించింది.

అప్పుడే ఆమెకు ఒక ఆలోచన వచ్చింది.

"ఆ కలను ఇప్పుడు నిజం చేసుకోవచ్చా?"

---

అధ్యాయం 4 — నందుతో సంభాషణ

మరుసటి రోజు కిరణ్‌మై నందుతో మాట్లాడుతోంది.

"నందు, నీకు ఒక విషయం చెప్పాలి."

"ఏమైంది?"

ఆమె తన చిన్ననాటి జ్ఞాపకం గురించి చెప్పింది.

జాతర.

దేవాలయం.

నృత్యం.

తన చిన్ననాటి కల.

నందు శ్రద్ధగా విన్నాడు.

కొద్దిసేపటి తర్వాత నవ్వుతూ అన్నాడు—

"అయితే మనం నిజమైన జాతరకు వెళ్దాం."

కిరణ్‌మై అతన్ని చూసింది.

"నిజంగానా?"

"ఎందుకు కాదు?"

"కానీ అక్కడ చాలా మంది ఉంటారు."

"ఉంటారు."

"ఎవరైనా నన్ను గుర్తిస్తే?"

"అయితే?"

ఆమె కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉంది.

నందు మెల్లగా అన్నాడు—

"కిరణ్‌మై, నువ్వు ఇన్ని సంవత్సరాలు నీ గురించి భయపడుతూ వచ్చావు. ఇప్పుడు నీ చిన్ననాటి కలను కూడా భయంతో వదిలేయాలా?"

ఆమె చిరునవ్వు నవ్వింది.

"లేదు."

"అయితే వెళ్దాం."

కిరణ్‌మై తల ఊపింది.

ఆమె చిన్ననాటి కలకు ప్రయాణం మొదలైంది.

---

అధ్యాయం 5 — పండుగ కోసం సిద్ధం

జాతరకు కొన్ని రోజుల ముందు నుంచే కిరణ్‌మై ఉత్సాహంగా తయారీ ప్రారంభించింది.

ఈసారి ఆమెకు సాధారణ దుస్తులు సరిపోవు.

ఇది ఆమె చిన్ననాటి కల.

అందుకే ప్రత్యేకంగా సిద్ధం కావాలని నిర్ణయించుకుంది.

ఆమె తన అల్మారాలోని చీరలను ఒక్కొక్కటిగా చూసింది.

ఎరుపు?

పసుపు?

ఆకుపచ్చ?

నీలం?

చివరికి ఆమె ఒక అందమైన సంప్రదాయ చీరను ఎంచుకుంది.

దానికి సరిపోయే బ్లౌజ్.

చిన్న సంప్రదాయ నగలు.

చెవులకు జిమికీలు.

మెడకు సరళమైన గొలుసు.

చేతులకు గాజులు.

నుదుటిపై చిన్న బొట్టు.

అన్నింటికంటే ముఖ్యంగా—

జడలో పెట్టుకోవడానికి మల్లెపూలు.

ఆమె వాటిని చూసి చిన్నగా నవ్వుకుంది.

"చిన్నప్పుడు చూసిన ఆ పండుగలో కూడా ఇలాగే పూలు ఉండేవి."

---

అధ్యాయం 6 — అద్దం ముందు

జాతర రోజు ఉదయం కిరణ్‌మై చాలా ముందుగానే లేచింది.

ఆమె స్నానం చేసి జుట్టును జాగ్రత్తగా ఆరబెట్టుకుంది.

జుట్టును పొడవుగా దువ్వి చక్కటి జడ వేసుకుంది.

జడలో మల్లెపూలు పెట్టుకుంది.

తర్వాత చీర కట్టుకుంది.

ప్లీట్స్ సరిచేసుకుంది.

పల్లూను భుజంపై అమర్చుకుంది.

గాజులు వేసుకుంది.

చెవులకు జిమికీలు పెట్టుకుంది.

చివరగా చిన్న బొట్టు పెట్టుకుంది.

ఆమె అద్దం ముందు నిలబడింది.

కొన్ని క్షణాలు తనను తాను చూస్తూ ఉండిపోయింది.

ఆమెకు ఒక్కసారిగా చిన్ననాటి జాతర గుర్తొచ్చింది.

అప్పుడు జనాల్లో నిలబడి ఒక నృత్యాన్ని చూస్తున్న చిన్న కిరణ్.

ఇప్పుడు అదే వ్యక్తి అద్దం ముందు నిలబడి ఉంది.

కానీ జీవితం చాలా దూరం ప్రయాణించింది.

కిరణ్‌మై మెల్లగా అద్దంలో తన ప్రతిబింబాన్ని చూసి చెప్పుకుంది—

"ఈ రోజు మన కల కోసం వెళ్తున్నాం."

---

అధ్యాయం 7 — జాతరకు ప్రయాణం

నందు కారులో ఎదురుచూస్తున్నాడు.

కిరణ్‌మై బయటకు వచ్చినప్పుడు అతను కొద్దిసేపు ఏమీ మాట్లాడలేదు.

తర్వాత చిరునవ్వుతో అన్నాడు—

"సిద్ధమా?"

"సిద్ధం."

ఆమె కారులో కూర్చుంది.

ప్రయాణం మొదలైంది.

రహదారి వెంట పండుగకు వెళ్తున్న వాహనాలు కనిపించాయి.

కొంతమంది కుటుంబాలతో.

కొంతమంది స్నేహితులతో.

పిల్లలు రంగురంగుల బట్టల్లో.

రోడ్డుపక్కన చిన్న చిన్న దుకాణాలు.

జాతర దగ్గరపడుతున్న కొద్దీ సంగీతం కూడా వినిపించడం ప్రారంభమైంది.

కిరణ్‌మై గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.

"ఇదేనా ఆ రోజు?"

నందు నవ్వుతూ—

"అవును. కానీ ఈసారి నువ్వు ప్రేక్షకురాలు మాత్రమే కాదు."

ఆమె అతని వైపు చూసింది.

అతను మిగతా మాట చెప్పలేదు.

కిరణ్‌మై చిరునవ్వు నవ్వింది.

---

అధ్యాయం 8 — దేవాలయం కనిపించిన క్షణం

కారు జాతర ప్రాంతానికి చేరుకునే సరికి దూరం నుంచే దేవాలయం కనిపించింది.

గోపురం చుట్టూ విద్యుత్ దీపాలు.

పూల అలంకరణ.

రంగురంగుల జెండాలు.

దేవాలయ ప్రాంగణం చుట్టూ జనసందడి.

కిరణ్‌మై కారు కిటికీ నుంచి బయట చూస్తూ ఉండిపోయింది.

ఆమె కళ్లలో ఆనందం.

"చిన్నప్పుడు నేను చూసినట్టే ఉంది."

కానీ ఈసారి దృశ్యం మరింత ప్రత్యేకంగా అనిపించింది.

ఎందుకంటే ఈసారి ఆమె తన కలను దూరం నుంచి చూడడం లేదు.

ఆ కలలోకి తానే అడుగు పెడుతోంది.

కారు ఆగింది.

నందు తలుపు తెరిచాడు.

కిరణ్‌మై బయటకు దిగింది.

---

అధ్యాయం 9 — వెలుగుల మధ్య మొదటి అడుగు

దేవాలయం వైపు నడుస్తూ కిరణ్‌మై చుట్టూ చూసింది.

లైట్లు.

పూల అలంకరణ.

చిన్న దుకాణాలు.

మిఠాయిలు.

బొమ్మలు.

పిల్లల నవ్వులు.

దూరంగా వినిపిస్తున్న డప్పుల శబ్దం.

ఆమె గుండెల్లో పాత జ్ఞాపకాలు మళ్లీ మేల్కొన్నాయి.

కానీ ఈసారి ఆమె వెనుకకు తగ్గలేదు.

ఆమె చీర పల్లూను సరిచేసుకుని ముందుకు నడిచింది.

కొంతమంది ఆమెను చూశారు.

కొంతమంది పట్టించుకోలేదు.

ఎవరైనా చూసినా ఆమె తన నడక ఆపలేదు.

ఆమెకు ఇప్పుడు ఒక విషయం తెలుసు.

తాను ఎవరో తెలుసుకోవడానికి ఇతరుల చూపులు అవసరం లేదు.

---

అధ్యాయం 10 — జాతరలో ఊహించని బంధువుల కలయిక

జాతర ప్రాంగణంలోకి అడుగు పెట్టిన కిరణ్‌మైకి మొదట చుట్టూ ఉన్న రంగులు, లైట్లు, పూల అలంకరణలు మాత్రమే కనిపించాయి.

ఆమె మనసంతా చిన్ననాటి జ్ఞాపకాలతో నిండిపోయింది.

చేతులకు గాజులు మోగుతున్నాయి.

జడలో మల్లెపూల పరిమళం.

చీర పల్లూ భుజంపై సరిగ్గా అమర్చుకుంది.

ఆమె నెమ్మదిగా దేవాలయం వైపు నడుస్తోంది.

అప్పుడే వెనుక నుంచి ఒక పరిచయమైన స్వరం వినిపించింది.

"అరే... అది కిరణ్ కాదా?"

కిరణ్‌మై అడుగులు ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాయి.

ఆమె గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.

మెల్లగా వెనక్కి తిరిగింది.

అక్కడ ఆమెకు తెలిసిన కొంతమంది బంధువులు నిలబడి ఉన్నారు.

ఒక మామయ్య.

ఒక పెద్దమ్మ.

ఇద్దరు కజిన్లు.

వాళ్లు మొదట ఆమెను చూస్తూ ఏమీ మాట్లాడలేదు.

వారి ముఖాల్లో స్పష్టమైన ఆశ్చర్యం.

కిరణ్‌మై కూడా నిశ్శబ్దంగా నిలబడింది.

ఆమెకు ఆ క్షణంలో ఎన్నో సంవత్సరాల క్రితం ఉన్న తన కుటుంబ సమావేశాలు గుర్తొచ్చాయి.

అప్పుడు వీళ్లంతా తనను "కిరణ్" అని పిలిచేవారు.

ఇప్పుడు వాళ్ల ముందు ఆమె కిరణ్‌మైగా నిలబడి ఉంది.

మొదటి గుర్తింపు

మామయ్య కళ్లను చిన్నగా చేసి ఆమెను జాగ్రత్తగా చూశాడు.

"కిరణ్... నువ్వేనా?"

కిరణ్‌మై ప్రశాంతంగా తల ఊపింది.

"అవును మామయ్య."

ఆ సమాధానం విన్న వెంటనే ఆయనకు మాటలు రాలేదు.

పక్కన ఉన్న పెద్దమ్మ కిరణ్‌మైని తల నుంచి పాదాల వరకు చూసింది.

ఆమె చూపులో అవమానం కంటే ఎక్కువగా అర్థం చేసుకోవాలనే ప్రయత్నం కనిపించింది.

"నువ్వు... చాలా మారిపోయావు."

కిరణ్‌మై చిన్నగా నవ్వింది.

"అవును పెద్దమ్మ."

"ఎప్పటి నుంచి ఇలా...?"

ఆమె ప్రశ్నను పూర్తిగా ముగించలేకపోయింది.

కిరణ్‌మై ఆమెను అర్థం చేసుకుంది.

"చాలా కాలంగా నా గురించి నేను ఆలోచిస్తూ వచ్చాను. ఇప్పుడు మాత్రం నాకు నేను ఎవరో స్పష్టంగా తెలుసు."

పెద్దమ్మ మౌనంగా తల ఊపింది.

---

పాత జ్ఞాపకాలు

అక్కడే ఉన్న ఒక కజిన్ ఒక్కసారిగా నవ్వుతూ అన్నాడు—

"నాకు గుర్తుంది. చిన్నప్పుడు నువ్వు జాతరలో డ్యాన్స్ చూసి గంటలకొద్దీ అక్కడే నిలబడేవాడివి."

కిరణ్‌మై ముఖంలో ఆశ్చర్యం కనిపించింది.

"నీకు గుర్తుందా?"

"ఎలా మర్చిపోతాను? అందరూ ఇంటికి వెళ్దాం అంటున్నా నువ్వు మాత్రం 'ఇంకొంచెం చూస్తాను' అనేవాడివి."

కిరణ్‌మై నవ్వింది.

ఆ జ్ఞాపకం ఆమెకు ఎంతో దగ్గరైంది.

"అవును. నాకు ఆ పండుగలు చాలా ఇష్టం."

కజిన్ ఆమె చీర, పూలు, గాజులను చూసి మళ్లీ ఆమె వైపు చూశాడు.

"ఇప్పుడు నువ్వే ఆ పండుగలో భాగమై ఉన్నట్టున్నావు."

ఆ మాట విన్న కిరణ్‌మై కళ్లలో ఒక్కసారిగా తేమ వచ్చింది.

ఆమె మెల్లగా చెప్పింది—

"అదే నా చిన్ననాటి కల."

---

ప్రశ్నల వెనుక ఉన్న గందరగోళం

మామయ్య కొద్దిసేపు ఆలోచించి అడిగాడు—

"కానీ కిరణ్... అంటే కిరణ్‌మై... ఇది నీకు నిజంగా సంతోషంగా ఉందా?"

ఆ ప్రశ్నలో తీర్పు లేదు.

కానీ ఎన్నో సంవత్సరాల అలవాట్లు, అర్థం చేసుకోలేని గందరగోళం ఉన్నాయి.

కిరణ్‌మై అతని కళ్లలోకి చూసింది.

"అవును మామయ్య."

"నువ్వు సంతోషంగా ఉన్నావా?"

"చాలా."

ఆమె కొద్దిసేపు ఆగింది.

"ఇది నాకు బయట కనిపించే మార్పు మాత్రమే కాదు. నేను ఎవరో అర్థం చేసుకున్న తర్వాత వచ్చిన జీవితం."

మామయ్య మౌనంగా విన్నాడు.

"మొదట నాకు కూడా చాలా భయం వేసింది. అందరూ ఎలా స్పందిస్తారో తెలియదు. కానీ ఇప్పుడు నేను నా జీవితాన్ని నాకిష్టమైన విధంగా జీవిస్తున్నాను."

---

"నీకు భయం లేదా?"

పెద్దమ్మ మెల్లగా అడిగింది—

"జనం ఏమైనా అంటారని భయం లేదా?"

కిరణ్‌మై చిరునవ్వు నవ్వింది.

"మొదట ఉండేది."

"ఇప్పుడు?"

"ఇప్పుడు ప్రతి ఒక్కరి అభిప్రాయాన్ని నా జీవితానికి కొలమానంగా చేసుకోను."

ఆమె చేతిలోని గాజులను మెల్లగా తాకింది.

"నాకు ముఖ్యమైన వాళ్లు నన్ను అర్థం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తున్నారు. మిగతావాళ్లందరినీ నేను ఒప్పించాల్సిన అవసరం లేదు."

పెద్దమ్మ ఆమె వైపు చూసి నిశ్శబ్దంగా నిలిచింది.

ఆమెకు వెంటనే సమాధానం రాలేదు.

కానీ కిరణ్‌మై మాటల్లో ఉన్న ప్రశాంతత ఆమెను ఆలోచింపజేసింది.

---

ఒక బంధువు మాత్రం నేరుగా అడిగాడు

అప్పటివరకు మౌనంగా ఉన్న మరో బంధువు కొంచెం నేరుగా ప్రశ్నించాడు.

"అయితే ఇక నుంచి నిన్ను కిరణ్‌మై అని పిలవాలా?"

కిరణ్‌మై క్షణం ఆగింది.

ఆమె చిరునవ్వుతో తల ఊపింది.

"అవును."

"నీకు అదే నచ్చుతుందా?"

"అవును."

"అయితే అలాగే పిలవాలి."

ఆ మాట చాలా సాధారణంగా అనిపించింది.

కానీ కిరణ్‌మైకి అది ఎంతో విలువైనది.

ఎందుకంటే తన పేరు గురించి ఆమె ఎప్పుడూ ఇతరుల అనుమతి కోరాలని అనుకోలేదు.

అయినా ఒక బంధువు స్వయంగా ఆ పేరును అంగీకరించడం ఆమె మనసును తాకింది.

---

తల్లి గురించి అడిగినప్పుడు

పెద్దమ్మ ఒక్కసారిగా అడిగింది—

"నీ అమ్మకు ఎలా ఉంది?"

కిరణ్‌మై ముఖం వెలిగింది.

"మొదట ఆమెకు కూడా చాలా కష్టం."

"ఇప్పుడు?"

"ఇప్పుడు నన్ను కిరణ్‌మై అని పిలుస్తుంది."

ఆ మాట విన్న వెంటనే పెద్దమ్మ ముఖంలో ఒక చిన్న చిరునవ్వు.

"అంటే ఇంట్లో పరిస్థితి బాగానే ఉందా?"

"అవును."

"నీ నాన్న?"

కిరణ్‌మై కొద్దిసేపు ఆలోచించి చెప్పింది—

"ఆయనకు ఇంకా అలవాటు పడటానికి సమయం పడుతోంది. కానీ ఇప్పుడు నా గురించి అడుగుతారు. నేను బాగున్నానా అని తెలుసుకుంటారు."

మామయ్య తల ఊపాడు.

"అది కూడా పెద్ద విషయమే."

కిరణ్‌మై ఏమీ చెప్పలేదు.

కానీ ఆమె కళ్లలో గర్వం కనిపించింది.

---

బంధువుల మధ్య చిన్న చర్చ

కిరణ్‌మై కొద్దిసేపు పక్కకు వెళ్లినప్పుడు బంధువులు తమలో తాము మాట్లాడుకున్నారు.

"మొదట చూసినప్పుడు గుర్తుపట్టలేకపోయాను."

"నాకూ అలాగే."

"కానీ ఆమె మాట్లాడే విధానం మాత్రం అదే."

"అవును. చిన్నప్పుడు ఎలా ప్రశాంతంగా ఉండేదో అలాగే ఉంది."

మరో బంధువు అన్నాడు—

"మనకు అలవాటు పడటానికి కొంత సమయం పడుతుంది. కానీ ఆమె మాత్రం చాలా స్పష్టంగా ఉంది."

పెద్దమ్మ నెమ్మదిగా చెప్పింది—

"మనకు అర్థం కావడానికి సమయం పట్టొచ్చు. కానీ ఆమె ఎన్నో సంవత్సరాలు తనను తాను అర్థం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నించి ఉంటుంది."

ఆ మాటల తర్వాత కొంత నిశ్శబ్దం.

ఎవరూ వెంటనే తీర్పు ఇవ్వలేదు.

ఎవరూ ఆమె జీవితాన్ని తమ చేతుల్లోకి తీసుకోలేదు.

వాళ్లు మొదటిసారి ఆమె కథను ఆమె కోణంలో ఆలోచించడం ప్రారంభించారు.

---

మళ్లీ కిరణ్‌మై దగ్గరకు

మామయ్య ఆమె దగ్గరకు వచ్చాడు.

"కిరణ్‌మై."

ఆమె వెంటనే తిరిగి చూసింది.

ఆయన కొద్దిగా సంకోచంతో అడిగాడు—

"మేము ఇంకా నేర్చుకుంటున్నాం. ఏదైనా తప్పుగా మాట్లాడితే చెప్పు."

కిరణ్‌మై కళ్లలో కన్నీళ్లు చేరాయి.

"అదే నాకు కావాలి మామయ్య."

"ఏమిటి?"

"మీరు వెంటనే అన్నీ అర్థం చేసుకోవాల్సిన అవసరం లేదు. కానీ నన్ను అర్థం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తే చాలు."

మామయ్య తల ఊపాడు.

"అది చేస్తాం."

పెద్దమ్మ కూడా దగ్గరకు వచ్చింది.

ఆమె కిరణ్‌మై జడలోని మల్లెపూలను చూసింది.

"చాలా బాగున్నాయి."

కిరణ్‌మై చిరునవ్వు నవ్వింది.

"ధన్యవాదాలు పెద్దమ్మ."

"ఈ రోజు పండుగ కదా. ఆనందంగా ఉండు."

ఆ మాట విన్న కిరణ్‌మై కళ్లలో మళ్లీ తేమ.

"ఉంటాను."

---

చివరి క్షణం

కజిన్ నవ్వుతూ అడిగాడు—

"మరి నువ్వు జాతరలో డ్యాన్స్ చేయబోతున్నావా?"

కిరణ్‌మై ఒక్కసారిగా ఆశ్చర్యంగా అతని వైపు చూసింది.

తర్వాత చిన్ననాటి జ్ఞాపకం గుర్తొచ్చి నవ్వింది.

"బహుశా."

కజిన్ నవ్వాడు.

"చిన్నప్పుడు చూడటానికి ఎంత ఇష్టపడేవో. ఇప్పుడు నువ్వే చేస్తావేమో."

కిరణ్‌మై తన గాజులను చూసింది.

దూరంగా సంగీతం మళ్లీ వినిపిస్తోంది.

ఆమె హృదయంలో ఒక కొత్త ఉత్సాహం.

ఆమె నందు వైపు చూసింది.

తర్వాత బంధువుల వైపు చూసి చెప్పింది—

"ఈ రోజు నేను ఒక పాత కలను నెరవేర్చుకోవడానికి వచ్చాను."

పెద్దమ్మ అడిగింది—

"ఏ కల?"

కిరణ్‌మై దేవాలయం వైపు చూసింది.

ఆమె ముఖంలో ప్రశాంతమైన చిరునవ్వు.

"చిన్నప్పుడు పండుగలో నృత్యం చేయాలని కల కనేదాన్ని."

బంధువులందరూ ఆమె వైపు చూశారు.

మామయ్య చిరునవ్వుతో అన్నాడు—

"అయితే ఈ రోజు ఆ కలను నెరవేర్చు."

కిరణ్‌మై కళ్లలో ఆనందభాష్పాలు మెరిశాయి.

ఆమె తల ఊపింది.

తర్వాత దేవాలయం వైపు అడుగులు వేసింది.

ఈసారి ఆమె వెనుకకు తిరిగి చూడలేదు.

ఆమె ముందుకు సాగుతుండగా—

చిన్ననాటి కిరణ్ కల,

కిరణ్‌మై ప్రస్తుత జీవితం,

మరియు ఆమె కుటుంబం అంగీకరించడానికి మొదలైన కొత్త ప్రయాణం—

మూడు ఒకే దారిలో కలిశాయి.

ఆ జాతర కిరణ్‌మైకి కేవలం ఒక పండుగ కాదు.

తన గతాన్ని తిరస్కరించకుండా, తన వర్తమానాన్ని దాచుకోకుండా, తన భవిష్యత్తును భయపడకుండా ముందుకు నడిచిన రోజు.

అధ్యాయం 11 — జనాల మధ్య ధైర్యంగా

జాతర మరింత రద్దీగా మారింది.

జనం నడుస్తున్నారు.

పిల్లలు పరుగులు తీస్తున్నారు.

సంగీతం పెరుగుతోంది.

కిరణ్‌మై నందుతో కలిసి దేవాలయం చుట్టూ నడిచింది.

కొంతకాలం తర్వాత నందు కొంచెం వెనక్కి నడిచాడు.

కిరణ్‌మై ఒక్కసారిగా గమనించింది.

ఆమె ఒంటరిగా జనాల్లో నడుస్తోంది.

కొద్దిరోజుల క్రితం అయితే ఇది ఆమెకు పెద్ద పరీక్ష అయ్యేది.

కానీ ఇప్పుడు ఆమెకు భయం లేదు.

ఆమె తన చీరను సరిచేసుకుని, జడలోని పూలను సర్దుకుని, దేవాలయం వైపు నడిచింది.

ఆమె అడుగులు ధైర్యంగా ఉన్నాయి.

నందు కొద్దిదూరం నుంచి ఆమెను చూసి నవ్వుకున్నాడు.

అతను ఆమెను కాపాడాల్సిన అవసరం లేదు.

ఆమె తనను తాను చూసుకోగలదని అతనికి తెలుసు.

---

అధ్యాయం 12 — సంగీతం మొదలైంది

దేవాలయం పక్కన ఉన్న ప్రాంగణంలో సంగీత కార్యక్రమం ప్రారంభమైంది.

మొదట నాదస్వరం.

తర్వాత డప్పులు.

ఆపై జానపద సంగీతం.

ప్రజలు చుట్టూ చేరారు.

కిరణ్‌మై ఆ శబ్దాన్ని వింటూ నిలబడిపోయింది.

ఆమెకు చిన్ననాటి జాతర మళ్లీ గుర్తొచ్చింది.

అదే డప్పుల శబ్దం.

అదే పండుగ ఉత్సాహం.

అదే దేవాలయం.

కానీ అప్పటి చిన్న కిరణ్ జనాల్లో నిలబడి చూస్తూ ఉండేది.

ఈరోజు కిరణ్‌మై ఆ వాతావరణంలో భాగం.

సంగీతం వేగం పెరిగింది.

ఆమె చేతులకు వేసుకున్న గాజులు మెల్లగా మోగాయి.

ఆమె హృదయంలో ఒక విచిత్రమైన ఉత్సాహం.

---

అధ్యాయం 13 — నృత్యానికి ఆహ్వానం

స్థానిక కళాకారులు పండుగ నృత్యం ప్రారంభించారు.

ప్రజలు చుట్టూ నిలబడి చూస్తున్నారు.

కిరణ్‌మై దూరంగా నిలబడి చూస్తోంది.

ఒక మహిళ ఆమె వైపు చూసి నవ్వింది.

"రండి, మీరు కూడా."

కిరణ్‌మై మొదట ఆశ్చర్యపోయింది.

"నేనా?"

"అవును."

ఆమె ఒక క్షణం నందు వైపు చూసింది.

నందు కేవలం చిరునవ్వుతో తల ఊపాడు.

నిర్ణయం మాత్రం ఆమెదే.

కిరణ్‌మై మెల్లగా ముందుకు అడుగు వేసింది.

సంగీతం కొనసాగుతోంది.

ఆమె మొదట చేతులను మాత్రమే కదిలించింది.

తర్వాత తాళానికి అనుగుణంగా అడుగులు వేసింది.

గాజులు మోగాయి.

జడలోని పూలు ఊగాయి.

చీర పల్లూ మెల్లగా కదిలింది.

ఆమె ముఖంలో చిరునవ్వు.

---

అధ్యాయం 14 — చిన్ననాటి కల నృత్యంగా మారింది

కొన్ని క్షణాల తర్వాత కిరణ్‌మైకి చుట్టూ ఉన్న జనాలు కనిపించలేదు.

ఆమెకు కనిపించింది ఒక్కటే—

తన చిన్ననాటి కల.

దేవాలయం.

లైట్లు.

సంగీతం.

పూలు.

పండుగ.

ఆ చిన్న కిరణ్.

జనాల్లో నిలబడి నృత్యం చూస్తున్నాడు.

అతను ఒకప్పుడు ఊహించిన దృశ్యం ఇప్పుడు తన ముందే ఉంది.

కానీ ఈసారి—

ఆ దృశ్యంలో నృత్యం చేస్తున్నది ఆమె.

కిరణ్‌మై అడుగులు మరింత సహజంగా మారాయి.

ఆమె ముఖంలో ఆనందం పెరిగింది.

ఆమె నృత్యం ఒక ప్రదర్శన కోసం కాదు.

ఎవరినైనా మెప్పించడానికి కాదు.

తన చిన్ననాటి మనసుకు ఇచ్చిన ఒక వాగ్దానాన్ని నెరవేర్చడానికి.

---

అధ్యాయం 15 — నందు చూసిన గర్వం

నందు కొద్దిదూరంలో నిలబడి ఆమెను చూస్తున్నాడు.

కిరణ్‌మై అతని వైపు చూసింది.

అతను చప్పట్లు కొట్టాడు.

ఆమె నవ్వింది.

ఆ నవ్వులో ఎన్నో సంవత్సరాల ప్రయాణం ఉంది.

నందుకు మొదటి రోజు గుర్తొచ్చింది.

భయపడిన కిరణ్‌మై.

తనను తాను అర్థం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నించిన వ్యక్తి.

ఇప్పుడు అదే కిరణ్‌మై జనాల మధ్య నిలబడి తన కలను జీవిస్తోంది.

నందు తనలో తాను అనుకున్నాడు—

"ఇప్పుడు ఆమెకు నా ప్రోత్సాహం మాత్రమే కావాలి. నా అనుమతి కాదు."

అది అతనికి కూడా ఆనందం ఇచ్చింది.

---

అధ్యాయం 16 — గతం మరియు వర్తమానం ఒకే క్షణంలో

నృత్యం ముగిసిన తర్వాత కిరణ్‌మై కొంచెం దూరంగా వెళ్లి నిలబడింది.

ఆమెకు శ్వాస వేగంగా ఉంది.

కానీ ముఖంలో చిరునవ్వు.

ఆమె కళ్లను మూసుకుంది.

మళ్లీ చిన్ననాటి జ్ఞాపకం.

చిన్న కిరణ్.

దేవాలయం.

ఆ రాత్రి.

ఆ కల.

"ఒకరోజు నేను కూడా ఇలా ఉండాలి."

కిరణ్‌మై కళ్లను తెరిచింది.

చుట్టూ నిజమైన పండుగ.

నిజమైన దేవాలయం.

నిజమైన సంగీతం.

తన చీర.

తన జడలో పూలు.

తన గుండెల్లో ఆనందం.

ఆమె మెల్లగా చెప్పుకుంది—

"కల నిజమైంది."

---

అధ్యాయం 17 — దేవాలయం ముందు నిశ్శబ్దం

పండుగ క్రమంగా ముగిసింది.

జనం తగ్గడం ప్రారంభించారు.

దుకాణాలు ఒక్కొక్కటిగా మూసుకుంటున్నాయి.

లైట్లు ఇంకా వెలుగుతున్నాయి.

దేవాలయం ముందు కిరణ్‌మై ఒంటరిగా కొద్దిసేపు నిలబడింది.

నందు కొంత దూరంలో ఆమెకు సమయం ఇచ్చాడు.

ఆమె గోపురాన్ని చూసింది.

తర్వాత ఆకాశాన్ని చూసింది.

ఆమె కళ్లలో కన్నీళ్లు.

అవి బాధతో వచ్చిన కన్నీళ్లు కావు.

అవి ఎన్నో సంవత్సరాలుగా తనలో దాచుకున్న ఒక కల నెరవేరిన ఆనందం.

ఆమె తన చేతులను జోడించింది.

"ధన్యవాదాలు."

ఎవరికి అనేది ఆమెకు తెలియదు.

జీవితానికా?

కాలానికా?

తనను తాను వెతుక్కున్న ప్రయాణానికా?

తనకు తోడుగా ఉన్నవారికా?

బహుశా అన్నింటికీ.

---

అధ్యాయం 18 — "నేను చేరుకున్నాను"

నందు నెమ్మదిగా ఆమె దగ్గరకు వచ్చాడు.

"వెళ్దామా?"

కిరణ్‌మై వెంటనే సమాధానం చెప్పలేదు.

ఆమె దేవాలయాన్ని చూస్తూనే ఉంది.

కొద్దిసేపటి తర్వాత చిరునవ్వుతో—

"నందు..."

"హ్మ్?"

"నేను చిన్నప్పుడు ఇదే కల కనేదాన్ని."

"నాకు తెలుసు."

"అప్పుడు ఇది ఎప్పుడైనా నిజమవుతుందని అనుకోలేదు."

నందు మౌనంగా విన్నాడు.

ఆమె కొనసాగించింది—

"కానీ ఈ రోజు నేను ఇక్కడ నిలబడి ఉన్నాను."

ఆమె కళ్లలో కన్నీళ్లు.

"నేను ఆ చిన్న కిరణ్‌కు మాట ఇచ్చినట్టుంది."

"ఏ మాట?"

ఆమె చిరునవ్వుతో చెప్పింది—

"ఒకరోజు నువ్వు నీకు నచ్చిన విధంగా జీవిస్తావు."

నందు ఆమెను చూసి నవ్వాడు.

"ఆ మాట నువ్వు నిలబెట్టుకున్నావు."

---

అధ్యాయం 19 — చివరి చూపు

వాళ్లు తిరిగి వెళ్లడానికి నడిచారు.

కొంతదూరం వెళ్లిన తర్వాత కిరణ్‌మై మళ్లీ వెనక్కి తిరిగి చూసింది.

దేవాలయం ఇంకా వెలుగుల్లో ఉంది.

పూల అలంకరణలు ఇంకా కనిపిస్తున్నాయి.

పండుగ శబ్దాలు మెల్లగా తగ్గుతున్నాయి.

ఆమె తన చేతిలోని గాజులను చూసింది.

తర్వాత జడలోని మల్లెపూలను తాకింది.

చీర పల్లూను సరిచేసుకుంది.

అద్దం అవసరం లేకుండా ఆమెకు తాను ఎలా కనిపిస్తుందో తెలుసు.

కానీ ఈసారి ఆమెకు రూపం గురించి ఆలోచన లేదు.

ఆమె మనసులో ఒకే ఆలోచన.

"నేను ఇక్కడికి చేరుకున్నాను."

---

ముగింపు — కల జీవితం అయింది

కారులో తిరుగు ప్రయాణంలో కిరణ్‌మై కిటికీ బయట చూస్తూ ఉంది.

ఆమె కళ్ల ముందు ఒకదాని తర్వాత మరొకటి జ్ఞాపకాలు వచ్చాయి.

చిన్ననాటి పండుగ.

దేవాలయం.

నృత్యం.

తనలో దాచుకున్న కోరిక.

తన జీవితంలోని మార్పులు.

తన కుటుంబాన్ని తిరిగి పొందడం.

తన కెరీర్‌ను నిర్మించుకోవడం.

తన స్వంత గుర్తింపును కనుగొనడం.

మరియు—

ఈ రోజు.

ఆమె చిన్ననాటి కల ఇప్పుడు కేవలం ఒక జ్ఞాపకం కాదు.

అది ఒక నిజమైన అనుభవం.

ఆమె ఒకప్పుడు దూరంగా నిలబడి చూసిన పండుగలో ఇప్పుడు తానే భాగమైంది.

ఒకప్పుడు ఇతరులను చూస్తూ ఊహించిన నృత్యాన్ని ఇప్పుడు తానే చేసింది.

ఒకప్పుడు "ఒకరోజు" అని అనుకున్న జీవితం—

ఇప్పుడు ఆమె ముందు నిజంగా నిలిచింది.

కిరణ్‌మై కళ్లను మూసుకుని చిరునవ్వు నవ్వింది.

ఆమెకు ఇప్పుడు తెలుసు—

జీవితంలో కొన్ని కలలు మనం అనుకున్న విధంగానే నెరవేరకపోవచ్చు.

కొన్ని కలలు మారిపోవచ్చు.

కొన్ని ఆలస్యంగా రావచ్చు.

కానీ మనసులో నిజంగా దాచుకున్న కలను మనం అర్థం చేసుకున్నప్పుడు—

దానిని చేరుకునే దారి కూడా ఒకరోజు కనిపిస్తుంది.

కారు రాత్రి రహదారిపై ముందుకు సాగుతోంది.

వెనుక దేవాలయ దీపాలు మెల్లగా కనుమరుగవుతున్నాయి.

కిరణ్‌మై మాత్రం తన జీవితంలో ఒక పూర్తి వలయం ముగిసిందని అనుభవిస్తోంది.

చిన్ననాటి కిరణ్ కల కన్నాడు.

కిరణ్‌మై ఆ కలను గుర్తు చేసుకుంది.

ఆమె దాన్ని వెతికింది.

ఆమె దాన్ని జీవించింది.

ఆ రాత్రి దేవాలయం దగ్గర నిలబడి కిరణ్‌మై తనలో తాను చివరిసారిగా చెప్పుకుంది—

"నేను ఊహించిన జీవితాన్ని నేను చేరుకున్నాను."

ఆమె కళ్లలో కన్నీళ్లు.

పెదవులపై చిరునవ్వు.

హృదయంలో ప్రశాంతత.

కిరణ్‌మైకి ఆ రాత్రి ఒక పండుగ ముగియలేదు.

ఆమె చిన్ననాటి కల నిజమైన రోజుగా అది ఎప్పటికీ మిగిలిపోయింది.