మత్తు మబ్బు అనే శశిరేఖ మాయ (సామాజిక సంక్రమణం ప్రేరితులు THE INDUCED — కథ 4)

సెషన్ ముగిసిన తర్వాత సైకాలజిస్ట్ తన నోట్స్‌లో రాసింది—
“మత్తు, peer-conditioning, eroticized validation ఉన్న స్థితిలో feminine identity response బలంగా కనిపిస్తోంది. కానీ spontaneous heterosexual male attraction మేల్కొన్నప్పుడు primary male self-assertion బయటపడుతోంది. ఇది genuine gender dysphoria కంటే induced role-conditioningకు దగ్గరగా ఉంది. పూర్తి నిర్ధారణకు మరిన్ని సిట్టింగ్స్ అవసరం.”
ఆ తర్వాతి సిట్టింగ్స్‌లో చికిత్స జాగ్రత్తగా సాగింది.
ముందుగా శశాంక్‌కి అతని మీద జరిగిన దాడి స్వభావం అర్థం చేసుకునేలా చేశారు.
అది కేవలం “చెడుస్నేహం” కాదు.
అది isolation, praise, intoxication, sexualized role-play, shame, secrecy, blackmail అన్నివి కలిసిన ఒక వల.
“నువ్వు బలహీనుడివి కాబట్టి కాదు,” అంది సైకాలజిస్ట్. “నీ ఒంటరితనాన్ని వాళ్లు గుర్తించారు. నీ అందాన్ని వాళ్లు ఉపయోగించారు. నీ మత్తును వాళ్లు నియంత్రించారు. నీ గందరగోళాన్ని వాళ్లు identityగా నీకే తిరిగి అమ్మారు.”
శశాంక్ మొదట తలదించుకున్నాడు. తర్వాత కళ్ళల్లో నీళ్లు.
“అంటే నేను తప్పు చేయలేదా?”
“తప్పు, బాధ్యత—ఇవి రెండూ వేరు. నువ్వు కొన్ని తప్పు పరిస్థితుల్లోకి వెళ్లావు. కానీ నీపై బలప్రయోగం కూడా జరిగింది. ఇప్పుడు ముఖ్యమైనది నిన్ను నువ్వు తిరిగి పొందటం.”
కొన్ని సెషన్ల తర్వాత అతనికి ఒక ప్రశ్న వేశారు.
“నీకు నిజంగా స్త్రీగా జీవించాలనిపిస్తే, నీ శరీరం నీకు శత్రువులా అనిపిస్తే, దీర్ఘకాలిక వైద్యమార్గాల గురించి మాట్లాడవచ్చు. కానీ అది నీ స్వచ్ఛమైన, మత్తులేని, ఒత్తిడిలేని నిర్ణయం కావాలి. నువ్వు నిజంగా ఆ దారిలో వెళ్లాలనుకుంటున్నావా?”
శశాంక్ ఒక్కసారిగా వణికిపోయాడు.
“నో… నో…” అన్నాడు. “ఐ యాం మేల్. ఐ వాంట్ టు బి మేల్. నాకు మత్తులో వాళ్లు పెట్టిన పేరు వద్దు. నాకు నా పేరు కావాలి.”
ఆ వాక్యం చికిత్సలో మొదటి నిజమైన వెలుగు.
కౌన్సెలింగ్ పది, పదిహేను సిట్టింగ్స్ కొనసాగింది. డ్రగ్స్ నుంచి బయటపడటానికి వైద్యపర్యవేక్షణ జరిగింది. ఫోన్, పాత గ్రూపులు, పబ్ సర్కిల్స్ అన్నింటి నుంచి అతన్ని దూరం చేశారు. అతని రోజువారీ జీవితం మళ్లీ క్రమబద్ధం చేశారు.
కానీ సైకాలజిస్ట్‌కు తెలుసు—కేవలం నగరం మార్చడం సరిపోదు. అతని నరాల్లో మిగిలిన మత్తు, మనసులో మిగిలిన shame, గుర్తింపులో మిగిలిన అయోమయం—ఇవన్నీ శరీరశాసనం, మౌనం, శ్వాస, నియమంతో నెమ్మదిగా శాంతించాలి.
అందుకే లక్ష్మీపతి అంగీకారంతో శశాంక్‌ను బెంగళూరు దగ్గర ఉన్న ఒక ఆశ్రమానికి పంపించారు. మూడు నెలల యోగసాధన.
ఆశ్రమ జీవితం మొదట అతనికి శిక్షలా అనిపించింది.
ఉదయం నాలుగున్నరకి మేల్కొలుపు.
ప్రాణాయామం.
మౌన సమయం.
సాధారణ ఆహారం.
ఫోన్ పరిమితి.
శరీర క్రమశిక్షణ.
ధ్యానం.
మొదటి వారం అతను చిరాకు పడ్డాడు. రెండో వారం ఏడ్చాడు. మూడో వారం నిద్ర బాగా పట్టింది. నెల రోజులకు అతని కళ్లలో మత్తు నీడ తగ్గింది. రెండు నెలలకు అతను తన పేరు చెప్పేటప్పుడు గొంతు స్థిరంగా మారింది.
“నీ పేరు?” అని గురువు అడిగాడు.
“శశాంక్,” అన్నాడు.
“అంతేనా?”
కొద్దిసేపు ఆలోచించి అన్నాడు—“ఇప్పటికి అంతే చాలు.”
మూడో నెల చివరికి అతను తన తండ్రికి ఒక లేఖ రాశాడు.
“నాన్నా, నన్ను పోలీస్ కేసు నుంచి కాపాడినందుకు కాదు, నన్ను నా గందరగోళం నుంచి బయటకు తీయడానికి ప్రయత్నించినందుకు ధన్యవాదాలు. నాకు సిగ్గు ఉంది. కానీ ఇప్పుడు ఆ సిగ్గు నన్ను చంపడం లేదు. నేను తిరిగి రావాలనుకుంటున్నాను. కానీ పాత అమాయక శశాంక్‌గా కాదు. నేర్చుకున్న శశాంక్‌గా.”
లక్ష్మీపతి ఆ లేఖ చదివి చాలాసేపు మాట్లాడలేదు. తండ్రిగా తన కొడుకును రక్షించగలిగాడు. కానీ తన కొడుకు ఒంటరితనాన్ని ముందే గమనించలేకపోయాననే బాధ అతన్ని తాకింది.
మూడు నెలల తర్వాత శశాంక్ ఇంటికి తిరిగి వచ్చాడు. ముఖం సన్నబడింది. కానీ కళ్లలో గందరగోళం తగ్గింది. అతను తన గదిలోకి వెళ్లి పాత అద్దం ముందు నిలబడ్డాడు. ఒకప్పుడు అద్దం అతనికి తీర్పు చెప్పేది. ఇప్పుడు అద్దం కేవలం ప్రతిబింబం ఇచ్చింది.
అతను మెల్లగా అన్నాడు—
“నేను నా మీద తిరిగి హక్కు సంపాదిస్తున్నాను.”
చివరి కౌన్సెలింగ్ సెషన్‌లో సైకాలజిస్ట్ అతనితో పాటు లక్ష్మీపతిని కూడా కూర్చోబెట్టింది.
“ఇప్పుడు ప్రమాదం పూర్తిగా పోయిందని అనుకోవద్దు,” అంది. “కానీ విత్తన దశలోనే దాన్ని పీకగలిగాం. అందుకే దీనికి నేను పేరు పెట్టాలనుకుంటే—Nip in the bud అంటాను.”
శశాంక్ తల ఊపాడు.
ఆమె కొనసాగింది—
“కొందరు విధి నిర్దేశాన్ని బట్టి తృతీయ ప్రకృతిగా పుడతారు. వాళ్ల శరీరం, మనసు, గుర్తింపు—వీటి మధ్య వారి స్వరూప యాత్ర ఉంటుంది. వారిని గౌరవించాలి. వారికి వారి జీవితం ఇవ్వాలి.
కానీ మరికొందరు బలప్రయోగం, మత్తు, peer pressure, exploitative circles వల్ల అయోమయ స్థితిలోకి నెట్టబడతారు. అలాంటి సందర్భాల్లో జాగ్రత్తగా, త్వరగా, కరుణతో జోక్యం అవసరం.
రెండింటిని కలిపి చూడటం కూడా తప్పే. రెండింటినీ హేళన చేయటం మరింత పెద్ద తప్పు.”
శశాంక్ నిశ్శబ్దంగా విన్నాడు.
“నీ దారిలో నువ్వు నిలబడాలి,” అంది ఆమె. “కాని ఒక విషయం గుర్తుపెట్టుకో. విలాసాల కోసం, peer thrill కోసం, మత్తులో, వినోదం కోసం తృతీయ ప్రకృతి రూపాలను వాడుకోవద్దు. సహజంగా ఆ స్వరూపంతో పుట్టినవారి గౌరవాన్ని అది దెబ్బతీస్తుంది. వాళ్లను వాళ్లుగా ఉండనివ్వాలి. మనం మనంగా ఉండాలి.”
ఆ మాట శశాంక్ హృదయంలో నెమ్మదిగా దిగింది.
కొన్ని నెలల తర్వాత అతను మళ్లీ చదువుకు తిరిగాడు. కాలేజీ మారింది. స్నేహవర్గం మారింది. ఫోన్ నంబర్ మారింది. కానీ అతనిలో ఒక అవగాహన మిగిలింది.
అతను ఇక ట్రాన్స్‌జెండర్ వ్యక్తులను హేళనగా చూడలేదు.
అలాగే cross-dressingను సరదా మత్తుగా చూడలేదు.
తనకు జరిగినదాన్ని దాచుకున్నాడు కాదు; కానీ ప్రతి ఒక్కరికీ చెప్పే ప్రదర్శనగా కూడా మార్చుకోలేదు.
ఒకసారి కాలేజీలో కొందరు అబ్బాయిలు ఒక ట్రాన్స్‌జెండర్ మహిళను చూసి నవ్వారు. శశాంక్ ఆగాడు.
“నవ్వకండి,” అన్నాడు.
వాళ్లు అతన్ని చూసి, “ఎందుకు రా?” అని అడిగారు.
శశాంక్ కొద్దిసేపు ఆలోచించాడు.
“ఎవరైనా ఎలా కనిపిస్తున్నారో చూసి నవ్వడం సులభం. వాళ్లు ఎందుకు ఆ రూపంలో ఉన్నారో తెలుసుకోవడం కష్టం. కష్టమైన పని చేయలేకపోతే కనీసం నోరు మూసుకోవడం నేర్చుకోండి.”
ఆ మాట చెప్పాక అతను వెళ్లిపోయాడు.