I am An ACE నేను వర్షవరను

I am an Ace
నేను వర్షవరను

నా పేరు ఆనంద్.
నా భార్య పేరు సునంద.
మా పెళ్లయి పదిహేనేళ్లు అయ్యింది. మొదటి మూడేళ్లలోనే మాకు ఇద్దరు పిల్లలు పుట్టారు. ఆ ఇద్దరూ మా జీవితంలోకి వచ్చిన తర్వాత, బయటికి చూస్తే మేము ఒక సాధారణ కుటుంబమే. నేను ఉద్యోగం, సునంద ఇల్లు, పిల్లలు చదువులు—ఇలా జీవితం తన పద్దతిలో ముందుకు నడుస్తున్నట్టే కనిపించింది.
కానీ మనిషి జీవితం బయట నడిచేంత సులభంగా లోపల నడవదు. కొన్ని సంఘటనలు శరీరాన్ని తాకవు; కానీ మనసులో ఎముకల దాకా దిగిపోతాయి.
నాలో దాంపత్య సమాగమం పట్ల వైముఖ్యం ఒక్కరోజులో రాలేదు. అది నాలో నెమ్మదిగా పెరిగింది. మొదట సంకోచంలా వచ్చింది. తర్వాత భయంలా నిలిచింది. చివరికి అది నా స్వభావంలో భాగమైపోయింది.
దానికి మూలం సునంద ప్రసవాలు.
మొదటి కాన్పుకీ, రెండో కాన్పుకీ మేము సునంద పుట్టింటికి వెళ్లాం. వాళ్ల ఊరు ఒక చిన్న గ్రామం. రవాణా సౌకర్యం అంతగా ఉండదు. దగ్గర పట్టణానికి తీసుకెళ్లాలంటే బండి దొరకాలి, సమయం కలవాలి, రహదారి అనుకూలించాలి. ప్రసవం దగ్గర పడిన రోజుల్లో ఆ ఏర్పాట్లు అన్నీ మాటల్లోనే సాధ్యమయ్యాయి; ఆ క్షణాల్లో కాదు.
మంత్రసానే పురుడు పోసింది.
ఇప్పటికీ ఆ రాత్రులు నాకు స్పష్టంగా గుర్తున్నాయి. ఇల్లు వెలుతురు తక్కువగా ఉంది. గాలి కూడా ఆగి నిల్చున్నట్టుంది. గదిలో ఆడవాళ్ల గొంతులు, నీళ్లు వేడి చేసే పాత్రల చప్పుళ్లు, మధ్య మధ్యలో సునంద గొంతు—అన్నీ కలసి ఒక భయంకరమైన సంగీతంలా వినిపించాయి.
నేను మగవాడిని. భర్తను. కానీ ఆ రాత్రి నేను ఎంత అసహాయుడినో అప్పుడు తెలిసింది.
సునంద పురిటి నొప్పులతో వంగిపోయింది. ఆమె నొప్పి శరీరానికే పరిమితం కాలేదు; ఆ నొప్పి గోడల మీద పడింది, నా గుండెలో పడింది, నా పురుషత్వంపై పడింది. ఆమె చేయి నేను పట్టుకున్నాను. కానీ ఆమె నొప్పిలో నా చేయి ఏమీ చేయలేకపోయింది.
ఆమె కొన్నిసార్లు ఒక్కసారిగా భయంతో అరవేది.
“నన్ను వదులు బావా… నన్ను వదులు బావా…”
మొదట నాకు అర్థం కాలేదు. ప్రసవ నొప్పిలో మనసు ఎటో తికమక పడుతుందని అనుకున్నాను. కానీ అదే అరుపు మళ్లీ మళ్లీ వినిపించింది. ఆ అరుపులో నొప్పి మాత్రమే లేదు. ఏదో పాత భయం కూడా ఉంది.
మరుసటి రోజు మా అత్తగారిని అడిగాను.
“అమ్మా, సునంద ఎందుకు అలా ‘నన్ను వదులు బావా’ అంటోంది? ఏదైనా జరిగిందా?”
ఆమె మొదట మౌనంగా నిలిచింది. తర్వాత నెమ్మదిగా చెప్పింది.
“చిన్నప్పుడు దీనిని భయపెట్టడానికి వాళ్ల మేనత్త కొడుకు, ఇంకొంతమంది పిల్లలు క్రైం నాటకం ఆడారు. అందులో బలవంతం చేసే సన్నివేశం ఉందట. పిల్లల ఆట అనుకున్నారు వాళ్లు. కానీ దీని మనసులో అది ఆటగా మిగలలేదు. ఆ బావ బెదిరించిన తీరు దీని అంతరంగంలో గుచ్చుకుపోయింది. అప్పటినుంచి పురుషస్పర్శ మీద దీని లోపల ఎక్కడో ఒక భయం మిగిలిపోయింది.”
ఆ మాట విన్నప్పుడు నా లోపల ఏదో విరిగిపోయింది.
సునంద నా భార్య. కానీ అంతకంటే ముందు ఆమె తన శరీరాన్ని భయపడిన ఒక ఆడపిల్ల. పెళ్లి ఆమెకు సంసారం ఇచ్చింది; కానీ బాల్యంలో మిగిలిన భయం అంత తొందరగా పోయలేదు. పిల్లల తల్లిగా మారుతున్న క్షణంలో కూడా, ఆమె నొప్పి మధ్య నుంచి ఆ పాత భయం మళ్లీ వచ్చి ఆమె గొంతులో అరుస్తోంది.
ఆ రోజు నేను నా మనసులో ఒక మాట పెట్టుకున్నాను.
ఇక ఆమెను కష్టపెట్టి నేను దాంపత్య సుఖం పొందకూడదు.
ఆ నిర్ణయం ఎవరూ నాపై బలవంతంగా పెట్టలేదు. సునంద నన్ను దూరం పెట్టలేదు. ఆమె భార్యగా తన కర్తవ్యాన్ని తప్పించుకునే ప్రయత్నం కూడా చేయలేదు. కానీ నాకు మాత్రం ఆ తర్వాత ఆమె దగ్గరకు భర్తగా వెళ్లడం అంత సులభంగా అనిపించలేదు. ఆమె శరీరాన్ని చూసినప్పుడు నాకు ఆకర్షణకన్నా ముందుగా ఆమె బాధ గుర్తొచ్చేది. ఆమె చేతిని పట్టుకున్నప్పుడు, ఆ పురిటిగదిలో ఆమె నా చేతిని నొప్పితో బిగించిన వేళ్లు గుర్తొచ్చేవి.
సంవత్సరాలు గడిచాయి.
మా మధ్య అనురాగం తగ్గలేదు. మాటలు తగ్గలేదు. కలసి తినడం, పిల్లల గురించి ఆలోచించడం, ఇంటి ఖర్చులు చూసుకోవడం, పండుగలు చేసుకోవడం—ఇవి అన్నీ అలాగే ఉన్నాయి. కానీ దాంపత్య సమాగమం అనే తలుపు మాత్రం నాలో నెమ్మదిగా మూసుకుపోయింది.
నాకు పరస్త్రీ వ్యామోహం లేదు. అది అసలు నా మనసులోకి రాలేదు. స్త్రీని కోరికగా చూడటం కంటే, ఆమె బాధను గమనించడం నాకు సహజమైపోయింది. ఆశ్చర్యం ఏమిటంటే, కాలం గడిచేకొద్దీ నాలో సంభోగేచ్ఛ కూడా క్రమంగా శాంతించింది. మొదట అది నియంత్రణ అనిపించింది. తర్వాత అది అవసరం లేకపోవడంలా మారింది. చివరికి అది నా నిజ స్వభావమే అయి ఉండొచ్చేమో అన్న అనుమానం నాలో మొదలైంది.
అదే సమయంలో ఇంకో మార్పు వచ్చింది.
నా నడవడికలో స్త్రీత్వం పెరిగింది. మొదట ఇంటి పనుల్లో ఎక్కువగా పాల్గొనడం. తర్వాత సునంద చీర మడతలు గమనించడం. ఆమె జడ వేయించుకుంటే చూస్తూ ఉండటం. పండుగరోజు ఆమె అలంకారంలో శరీరాన్ని కాదు, ఒక సౌందర్య నియమాన్ని చూడటం. ఇవన్నీ మొదట నాకు ఆసక్తిగా అనిపించాయి. తర్వాత వాటిలో నేను నన్ను చూసుకున్నాను.
ఒక రాత్రి అందరూ నిద్రపోయాక, సునంద పాత చీరను భుజానికి వేసుకుని అద్దం ముందు నిలబడ్డాను. అది ఏదో సరదాగా మొదలైంది. కానీ అద్దంలో కనిపించిన రూపం నన్ను సరదాగా చూడలేదు. అది చాలా కాలంగా లోపలే ఎదురు చూస్తున్న నిశ్శబ్దాన్ని బయటికి తెచ్చినట్టుంది.
అలా రాత్రిపూట స్త్రీ వస్త్రాలు ధరించడం మొదలైంది. తరువాత కొద్దిగా అలంకారం. ఆపై ఇంట్లో ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడు స్త్రీలా కదలడం. ఈ మార్పులను మొదట నేను నాకే దాచుకున్నాను. తర్వాత ఒకరోజు సునంద చూసింది.
ఆమె భయపడలేదు. నవ్వలేదు. అవమానించలేదు. కేవలం అడిగింది.
“ఆనంద్, ఇది నీకు సాంత్వన ఇస్తుందా?”
నేను చాలా సేపు మాట్లాడలేకపోయాను. చివరికి తల ఊపాను.
ఆమె నాతో గొడవపడలేదు. నా మీద ఆపాదించలేదు. కానీ ఆమె కళ్లలో బాధ ఉంది. తన భర్తను కోల్పోతున్న బాధ కాదు; తన భర్త చాలా కాలంగా ఒంటరిగా మోస్తున్న ఒక రహస్యాన్ని ఇప్పుడే చూసిన బాధ.
“నువ్వు నన్ను వదిలిపెట్టాలనుకుంటున్నావా?” అని అడిగింది.
“లేదు సునంద. నిన్ను వదిలి ఎక్కడికి వెళ్తాను? నేను నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను. కానీ ఆ ప్రేమ ఇప్పుడు శరీరంతో మాట్లాడటం లేదు.”
ఆమె కన్నీళ్లు పెట్టుకుంది. నేను కూడా ఏడ్చాను. ఆ రాత్రి మేమిద్దరం భార్యాభర్తల్లా కాక, ఒకరినొకరు అర్థం చేసుకోవడానికి భయపడుతున్న ఇద్దరు మనుషుల్లా కూర్చున్నాం.
ఆ తర్వాత మేము వైద్యులను కలిసాం.
మాకు తెలిసిన ఒక ఆయుర్వేద వైద్యుడు చాలా శ్రద్ధగా విన్నాడు. నా మాటల్లో కామవాంఛ లేకపోవడం, పురుషుల పట్ల ఆకర్షణ లేకపోవడం, స్త్రీల పట్ల కూడా శారీరక కోరిక లేకపోవడం, కానీ స్త్రీత్వంతో జీవించాలని ఉండే అంతరంగ ఆకర్షణ—ఇవన్నీ వినాక ఆయన పాత గ్రంథాల్లో ఉన్న ఒక పదం చెప్పాడు.
“వర్షవర.”
నేను ఆశ్చర్యంగా చూశాను.
“కొన్ని తృతీయ ప్రకృతి భేదాల్లో ఒకటి,” అన్నాడు. “కొంతకాలం పురుషునిగా జీవించి, ఒకరిద్దరు పిల్లలు పుట్టిన తర్వాత స్త్రీ లక్షణాలు పెరిగి, స్త్రీగా జీవించాలనుకునే స్వభావం. ఇందులో పురుషులపై మోహం ఉండాల్సిన అవసరం లేదు. స్త్రీలపై కోరిక ఉండాల్సిన అవసరం లేదు. ఇది మీలోని ప్రకృతి మార్పు అయి ఉండొచ్చు.”
తరువాత ఆంగ్ల వైద్యుడిని కూడా కలిశాం. ఆయన ఎన్నో ప్రశ్నలు అడిగాడు. నా జీవితం, నా శరీర స్పందనలు, నా కోరికల లేమి, నా లింగానుభూతి—అన్నీ పరిశీలించాడు. చివరికి నవ్వుతూ చెప్పాడు.
“You are an asexual. Or simply, you are an ace.”
ఆ మాట నాకు వింతగా తాకింది.
ఏస్.
అది ఓటమిపేరు కాదు. వ్యాధిపేరు కాదు. తప్పుపేరు కాదు. నేను ఒంటరిగా అనుకున్న ఒక శూన్యానికి పేరు దొరికినట్టు అనిపించింది.
నేను సునందను చూశాను. ఆమె నా చేతిని పట్టుకుంది. ఆ పట్టులో సానుభూతి లేదు; సహచర్యం ఉంది.
కానీ ఒక ప్రశ్న మాత్రం మా ముందుంది.
ఇలా మేమిద్దరం జీవిస్తే పిల్లలపై ప్రభావం పడుతుందా?
సునందకు దాంపత్య సుఖం అవసరం లేకపోయిందా? లేదా ఆమె తనలోని భయాలను మించి కోరికను అనుభవించలేకపోయిందా? నాకు తెలియదు. నేను ఆమెను దాని గురించి బలవంతంగా అడగలేదు. ఆమె నాకు ఒకసారి మాత్రమే చెప్పింది—
“నాకు నీతో భయం లేదు ఆనంద్. కానీ శరీరం అనే విషయం వచ్చినప్పుడు నా లోపల ఏదో మూసుకుపోతుంది. నువ్వు దాన్ని బలవంతంగా తెరవాలని ప్రయత్నించలేదు. అందుకే నిన్ను గౌరవిస్తాను.”
ఆ రోజు నా నిర్ణయం స్పష్టమైంది.
మేమిద్దరం ఒకరినొకరు ప్రేమించాం. కానీ మా ప్రేమకు శరీరపు సాధారణ నిర్వచనాలు సరిపోలేదు. అది మాకు సరిపోవచ్చు. కానీ పిల్లలు పెరుగుతున్న వయసులో ఉన్నారు. వాళ్లు మమ్మల్ని చూసి గందరగోళంలో పడకూడదు. వాళ్లకు తమ తమ జీవితాలు, తమ తమ ప్రేమలు, తమ తమ శరీరాలపై స్వతంత్ర అవగాహన ఉండాలి. నా ప్రయాణం వాళ్ల మీద నీడలా పడకూడదు.
నేను కొన్నాళ్లు ఆలోచించాను.
తర్వాత నా ఆస్తులన్నీ సునంద పేర మీద, పిల్లల పేర మీద రాసేశాను. ఇంటి పత్రాలు, బ్యాంక్ ఖాతాలు, ఇన్సూరెన్స్, భూమి—ఏది నా పేర ఉండకూడదని నిర్ణయించుకున్నాను. ఇది పరారీతనం కాదు. బాధ్యత పూర్తిచేసిన తర్వాత తీసుకున్న దూరం.
సునందకు చెప్పిన రాత్రి ఆమె చాలా సేపు మాట్లాడలేదు.
“నువ్వు ఎక్కడికి వెళ్తావు?” అని అడిగింది.
“హిమాలయాల దగ్గర ఒక ఆశ్రమం ఉంది. అక్కడ సేవ చేసుకునే మహిళల వర్గం ఉంది. నేను అక్కడ సేవికగా ఉండాలనుకుంటున్నాను.”
“నువ్వు తిరిగి రావా?”
నేను సమాధానం చెప్పలేకపోయాను.
ఆమె అడిగింది, “ఆనంద్‌గా వెళ్తావా? లేక…”
“వర్షవరగా,” అన్నాను.
ఆమె కళ్లలో కన్నీళ్లు వచ్చాయి. “నీ పేరు?”
“అక్కడ నేను ఆనంది.”
ఆమె నెమ్మదిగా తల ఊపింది. “నీకు శాంతి దొరకాలి.”
ఆమె ఆశీర్వాదం భార్యది కాదు. తల్లిదీ కాదు. అది నన్ను అర్థం చేసుకున్న ఒక సహచరి ఆశీర్వాదం.
పిల్లలకు నేను పూర్తిగా చెప్పలేదు. వాళ్లు అప్పుడు అంత అర్థం చేసుకునే వయసులో లేరు. “నాన్న కొంతకాలం ఆశ్రమ సేవకు వెళ్తున్నారు” అన్నాను. వాళ్లు ఏడ్చారు. నేనూ ఏడ్చాను. కానీ వాళ్ల ముందు నేను బలంగా ఉన్నట్టు నటించాను. మనిషి తీసుకునే కొన్ని నిర్ణయాలు సరైనవే అయినా, అవి గుండెను కోయకుండా ఉండవు.
ప్రయాణం చేసే రోజు తెల్లవారుజామున సునంద నా సంచిలో ఒక తెల్లని చీర పెట్టింది.
“అక్కడ చలి ఎక్కువ. ఇది పలుచగా ఉంటుంది. కానీ నీకు నచ్చేలా ఉంటుంది,” అంది.
నేను ఆ చీరను చేతిలోకి తీసుకున్నాను. అది బట్ట కాదు. మా పదిహేనేళ్ల సంసారానికి గుర్తుగా మిగిలిన మృదువైన వస్త్రం.
“నన్ను క్షమించు సునంద,” అన్నాను.
“ఎందుకు?”
“భర్తగా సఫలం కాలేకపోయాను.”
ఆమె కళ్లలో ఏదో గట్టిగా మెరిసింది. “నన్ను కష్టపెట్టని మనిషి సఫలం కాలేదా? నా భయాన్ని గౌరవించిన మనిషి తక్కువా? నువ్వు ఏ రూపంలో ఉన్నా, నా జీవితంలో నీ స్థానం తగ్గదు ఆనంద్.”
ఆ మాటలు నాకు చివరి ఇంటివెలుగు.
నేను వెళ్లిపోయాను.
హిమాలయాలకు వెళ్లిన తర్వాత మొదటి కొన్ని రోజులు నా లోపల ఒక వింత ఖాళీ ఉంది. కొండల మధ్య గాలి చాలా స్వచ్ఛంగా ఉంటుంది. కానీ మనసు మసకగా ఉంటే ఆ స్వచ్ఛత కూడా గుచ్చుతుంది. ఆశ్రమంలో నేను చిన్నచిన్న పనులు చేసాను. పూలు ఏరడం, వంటగదిలో కూరగాయలు కోయడం, వృద్ధ సాధ్వులకు ఔషధ కషాయాలు ఇవ్వడం, మందిరం ముందు దీపాలు సిద్ధం చేయడం.
అక్కడ ఎవరూ నా గతాన్ని అడగలేదు. ఎవరూ నా శరీరాన్ని తీర్పు చెప్పలేదు. ఒకరోజు ఆశ్రమంలోని వృద్ధ సాధ్వి నన్ను చూసి అడిగింది—
“నీకు ఇక్కడ ఏం కావాలి?”
నేను చెప్పాను, “శాంతి.”
ఆమె నవ్వింది. “శాంతి కొండల దగ్గర ఉండదు. నువ్వు నీతో యుద్ధం ఆపినచోట మొదలవుతుంది.”
ఆ మాట విన్నాక చాలా సేపు నేను నిశ్శబ్దంగా కూర్చున్నాను.
ఇప్పుడు నేను ఆనంద్ కాదా? అవును, నేను ఆనందిగా మారిన ఆనంద్‌నే.
నేను సునంద భర్త కాదా? ఆ బంధం నా జీవితంలో చెరగదు.
నేను పిల్లల తండ్రి కాదా? ఆ ప్రేమకు రూపం మారినా, మూలం మారదు.
నేను స్త్రీనా? నా జీవితం ఆ ప్రశ్నకు ఒకే పదంలో జవాబు చెప్పదు.
నేను పురుషుడిని కాదా? నా గతం దానికి సాక్ష్యం.
నేను ఏస్‌నా? అవును.
నేను వర్షవరనా? బహుశా అవును.
కానీ ఇవన్నింటికంటే ముందు నేను ఒక మనిషిని—మరొక మనిషి బాధను చూసి తన కోరికల్ని ప్రశ్నించిన మనిషిని. సునంద నొప్పిని చూసి తన పురుషత్వాన్ని విడిచిపెట్టిన మనిషిని. కోరిక లేకపోవడాన్ని లోపం అనుకోకుండా, దానికి ఒక నిశ్శబ్ద స్థానం వెతికిన మనిషిని.
ప్రతి ఉదయం హిమాలయాలపై వెలుగు పడుతుంది. మంచు కొండల మీద ఆ వెలుగు మొదట గులాబీగా, తర్వాత బంగారంలా మారుతుంది. ఆ క్షణాల్లో నేను నా తెల్లని చీర అంచు సరిచేసుకుని మందిరం ముందు దీపం వెలిగిస్తాను.
ఆ దీపం ముందు నేను ఒక ప్రార్థన మాత్రమే చేస్తాను.
సునందకు శాంతి కలగాలి.
నా పిల్లలకు స్వేచ్ఛ కలగాలి.
నాలోని ఆనంద్‌కు క్షమ లభించాలి.
నాలోని ఆనందికి స్థానం దొరకాలి.
నేను పరారైనదానిని కాదు.
నేను పాపాత్మురాలిని కాదు.
నేను అసంపూర్ణురాలిని కాదు.
నేను ఒక ఏస్.
నేను వర్షవరను.
నేను నాకు లభించిన సత్యంలో జీవించడానికి హిమాలయాల ఒడిలోకి వచ్చిన ఒక సేవికను.