లేడీ క్యారెక్టర్ (గల్పిక)

లేడీ క్యారెక్టర్
(ఒక గల్పిక)
మాది బాయస్ కాలేజీ.
కాలేజీ నాటకాలలో ఎప్పుడైనా లేడీ క్యారెక్టర్ అవసరం వచ్చినా, మా లెక్చరర్ నన్నే పిలిచేవారు.
సాంఘిక నాటకం అయినా, జానపదం అయినా, పౌరాణికం అయినా —
ఆడపాత్ర అంటే నేనే.
బయటివాళ్లకు అది ఒక చిన్న గౌరవంలా కనిపించి ఉండొచ్చు.
నాకు మాత్రం అది క్రమంగా ఒక అసౌకర్యంగా మారింది.
నాటకం మొదలయ్యే ముందు మేకప్ రూమ్‌లో లెక్చరర్ దగ్గరుండి అన్నీ చూసేవారు.
“ఇక్కడ ఇలా ఉంటే బాగుంటుంది…”
“అక్కడ అలా ఉండాలి…”
అంటూ ముఖం, భుజం, నడుము, చేతులు —
పాత్ర పేరుతో శరీరాన్ని సవరించేవారు.
ఆ చేష్టలో ఉన్న చూపు నాకు తెలుసు.
బయటికి అది శ్రద్ధగా కనిపించి ఉండొచ్చు.
నాకు మాత్రం అది శ్రద్ధ కాదు అని తెలుసు.
నెమ్మదిగా నేను లోపలికి కుంచించుకుపోయేదాన్ని.
ఎందుకంటే ఆ దృష్టి మేకప్‌ది కాదు.
ఆసక్తిది.
ఆసక్తి కూడా కాదు.
అవకాశం దొరికిన చూపు.
స్టేజీ మీద నేను లేడీ క్యారెక్టర్.
స్టేజీ వెనుక నేను ఒక విద్యార్థి.
కానీ కొందరి కళ్లలో నేను ఈ రెండింటిలోనూ కాదు —
స్త్రీగా కనిపిస్తున్న ఒక శరీరం మాత్రమే.
లెక్చరర్‌తో ఆ ప్రథమ హక్కు పూర్తయ్యాక,
నేను స్టేజీ ఎక్కి దిగే లోపు
ప్రతి అవకాశాన్ని వాడుకున్న వాడు
మా స్టూడెంట్ యూనియన్ ప్రెసిడెంట్.
ఆయన కళ్లలోనూ అదే.
ఒక పాత్రపై గౌరవం కాదు.
ఒక శరీరంపై హక్కు వెతుకుతున్న ఉత్సాహం.
అప్పుడు నాకు తెలిసిన ఒక పెద్ద సత్యం ఉంది—
స్త్రీగా కనబడే క్షణంలో
కొంతమందికి కళ కనిపించదు.
అవకాశం మాత్రమే కనిపిస్తుంది.
నాటకం ముగిసేది.
మేకప్ తుడిచిపెట్టేది.
చప్పట్లు ఆగిపోయేవి.
కానీ కొన్ని చూపులు మాత్రం
పాత్ర ముగిసిన తర్వాత కూడా
శరీరాన్ని వదలవు.
ఆ రోజుల్లో నేను మాటల్లో చెప్పలేకపోయాను.
కాని నా శరీరం బాగా తెలుసుకుంది—
చెడుచూపు ముందు నిశ్శబ్దమూ కుంచించుకుపోతుంది.
లేడీ క్యారెక్టర్ వేసింది నేను.
కానీ ఆ పాత్రలోకి ప్రవేశించినది రంగస్థలం మాత్రమే కాదు.
మనుషుల మృగదృష్టి కూడా.
ఆ రోజునుంచి నాకు అర్థమైంది—
స్త్రీత్వాన్ని ఆరాధించేవాళ్లు కొందరే.
దాన్ని అవకాశంగా చూసేవాళ్లు ఎక్కువ.

స్టేజీ మీద నేను పాత్ర పోషించాను.
స్టేజీ వెనుక వారు
నా శరీరాన్ని తమ తమ చూపులకు పాత్రను చేశారు.