కోకిల

కోకిల
ఇందుమతి హాస్పిటల్ నుంచి ఇంటికి వచ్చాకా భానుమతిని బహుమతి గా ఇచ్చిన (వివరాలకు  నేను వ్రాసిన "భానుమతి.... ఒక బహుమతి" కథను చదవండి.) కోకిల మూడు నెలలకు కోకిల తను మళ్ళీ ఊరు వెళిపోతానంది.

ఇందుమతి, భానుమతి కోకిల లేకపోతే ఒక్కక్షణం ఉండలేని స్థితికి వచ్చారు. భానుమతి పగలు భానుమూర్తి. సాయంత్రం నుంచి భానుమతి. కోకిల సంరక్షణలో చాలా నాజూకు గా తయారైంది. ప్రతి రోజూ సాయంత్రం అయ్యేసరికి ముగ్గురు ఆడవాళ్ళు ఏ గుడికో,  ఏ షాపింగ్ కో, ఏ సినిమా కో వెళ్తూ ఉంటారు. ఆదివారాల్లో ఎక్కడికైనా పగలే పిక్నిక్ వెళ్తూ ఉంటారు. దుస్తులు మార్చుకోవటం దగ్గర నుంచి ముగ్గురికీ ఏ దాపరికాలూ లేవు.
అటువంటిది కోకిల వెళ్ళి పోతానంటే ఇద్దరికీ నచ్చలేదు. ఆ రోజు సాయంత్రం భానుమతి కోకిలని దగ్గర కూర్చోపెట్టుకుని ఆమె చెయ్యి తన చేతిలోకి తీసుకుని నిన్ను చాలా రోజులు గా ఒక విషయం అడుగుదామనుకుంటున్నాను. "నీ భర్త నిన్ను విడిచిపెట్టి ఇంట్లోంచి వెళ్లిపోయాడని, మిగిలిన వివరాలు తెలియవని ఇందుమతి చెప్పింది. నీకు అభ్యంతరం లేకపోతే నాకు చెబుతావా? అతను ఎక్కడ ఉన్నా తీసుకువచ్చి మిమ్మల్ని ఇద్దర్నీ నేను కలుపుతాను."
ఆని అడిగింది. "ఇదిగో భానమ్మా! మేం ఇద్దరం మళ్ళీ కలవలేమేమో. కానీ నాకథ చెబుతాను. ఇద్దరూ వినండి. అని చెప్పటం మొదలు పెట్టింది.
"నాకు అప్పుడు 18 ఏళ్ళు. అప్పుడే ఇంటర్ బైపిసి పూర్తి చేశా. బియస్సి లో చేరాలనుకున్నా. ఇంతలో మా మేనత్త కొడుకు రత్నంతో నా పెళ్లి జరిపించారు. పెళ్ళైన పదిరోజులకి నేను మా అత్త వాళ్ళింటికి వెళ్ళాను. మా సంసారంలో మా ఆయన నన్ను బాగానే గుంజేవాడు కానీ అతగాడి బీరువా లో రెండరలనిండా మగదుస్తులూ, రెండు అరలనిండా ఆడదుస్తులు, బ్రాలు, పాంటీలు, లంగాలు, నైటీలు ఉన్నాయి. మా అత్తని "ఏమత్తా మన దుస్తులు ఉన్నాయి. అతగాడి బీరువా లో?". అని అడిగా. అత్త చిన్న గా నవ్వి"ఆడి బీరువాలో ఏముంటే నీకేమే? నిన్ను బాగా గుంజుతున్నాడా లేదా?" అని అడిగింది. నేను మౌనంగా తలూపాను. తరువాత రెండు రోజులకి రత్నం పక్కూరు జాతరకెళ్ళాలి బాగ్ లో బట్టలు సద్దమన్నాడు. నేను పాంట్లు, చొక్కాలు పెడుతుంటే అయికాదే. ఆడబట్లెట్టు. అన్నాడు. అవెందుకు బావా? అని అడిగాను. ఆటితో పనుందే. జాతరలో నేనలాగే తిరగాల. అందుకు ఆకమిటీ వోళ్ళు డబ్బులిత్తారన్నాడు. బాగ్ లో తనే సర్దుకున్నాడు. ఆరోజు రాత్రి తను టాపు, చుడీదార్, చున్నీ వేసుకుని బయల్దేరాడు. నాకు విడ్డూరం అనిపించింది. అలా ఎక్కడ జాతరలు జరిగినా అలాగే వెళ్ళేవాడు.
అంతే కాదు. మా ఆయన అండర్-19 బాలికల జిల్లా కబడ్డీ పోటీలు సాధారణంగా 65 కిలోల కంటే తక్కువ బరువు వర్గంలో ఆడే స్థానిక కబడ్డీ క్రీడాకారిణులకు కోచ్ కూడా. అక్కడికి వెళ్లినప్పుడు కూడా యూనిసెక్స్ డ్రెస్సు ల్లో వెళ్ళేవాడు. భానమ్మ మాదిరే ఆకారం అంతా గుదిమట్టంగా ఉంటాడు. ఒక సంవత్సరం తిరిగేసరికి మాకు అబ్బాయి పుట్టాడు. ఈలోపు రత్నం గురించి నాకు చాలా వరకూ అర్థం అయ్యింది. ఎక్కువగా ఆడదానిలాగనే తిరిగే వాడు. అతని ఫ్రెండ్స్, కబడ్డీ స్థానిక సంస్థల్లో, జిల్లా బోర్డులో ఆడదాన్ని పిలిచినట్టే పిలిచే వారు. అయితే నన్ను మాత్రం సమయం దొరికినప్పుడల్లా బాగానే గుంజేవాడు. అయితే కబడ్డీ కి వచ్చే ఆడపిల్లల్ని కూడా అప్పుడప్పుడు గుంజేవాడని వింటూండే దాన్ని.

రోజులు గడుస్తున్నకొద్దీ ఆడపిల్లల్ని గుంజటం అలవాటైపోయింది. ఆతరువాత కొన్నాళ్ళకి మరో కొత్త అలవాటైంది. చిన్న వయస్సులో ఉన్న ట్రాన్స్ గర్ల్స్ ని తీసుకువచ్చి వాళ్ళని ఆడపిల్లలంటూ కబడ్డీ జట్టులో చేర్చేవాడు. ఒకసారి అలా చేసేసరికి ఎవరో గుట్టు రట్టు చేశారు. అమాయకంగా తనకేమీ తెలియనట్లు నటిస్తూ తప్పుకున్నాడు. మా కొడుకును ఆడపిల్ల పేర్లతో పిలుస్తూ దీన్ని పెద్దయ్యాక మంచి కబడ్డీ ప్లేయర్ ను చేస్తా అనేవాడు. అదేంటి వాణ్ణి ఆడపిల్ల లా పిలుస్తావంటే కోపంతో ఎగిరెగిరి పడేవాడు.
ఇలా మరి రెండేళ్ళు గడిచాయి. మొత్తం మీద మా కొడుక్కి అయిదేళ్ళ వయస్సు వచ్చింది. ఆడపిల్ల డ్రెస్సులు వేసి తనతో జాతర్లకి, కబడ్డీ ఆటలకీ తీసుకు పొయ్యే వాడు.
ఒకసారి మరో చెత్త ఆలోచన వచ్చింది మా ఆయనకి. మాకు తెలిసిన వాళ్ళ పిల్లాడు పన్నెండేళ్ళవాడుంటే వాణ్ణి మచ్చిక చేసుకుని వాడికి హార్మోన్ లు ఇప్పించి ఆడదానిలాగా మార్చటం మొదలెట్టాడు. ఒకసారి ఎవరికీ చెప్పా పెట్టకుండా చెన్నై తీసుకుపోయి ఎవరికో బాగాడబ్బులిచ్చి నాటుపద్ధతిలో పురుషాంగాన్ని తీయించేశాడు. ఇంతలో పోలీసులు వచ్చి మా ఆయన్ని పట్టుకున్నారు. కుర్రాడి బంధువులు పౌలీసులకి డబ్బులిచ్చి మా ఆయన్ని ఎత్తుకు పోయి పురుషాంగాన్ని ఖండించారు.
నొప్పి భరించలేక విలవిల్లాడుతుంటే నేను, మా అత్త అందరం రత్నాన్ని హాస్పిటల్ లో చేర్చాం. ఒక మూడు నెలలకు రత్నం కోలుకుంది. ఇప్పుడు మగతనం లేని మనిషి. ఊళ్ళో అందరూ ఎగతాళి చేస్తుంటే తట్టుకోలేక తనతో పాటు మా కొడుకును కూడా తీసుకుని ఒక కాగితం వ్రాసి పెట్టి నేను నా కూతుర్ని మంచి కబాడీ ప్లేయర్ గా చేస్తా. అంటూ ఎటో వెళ్లిపోయింది రత్నం. మేం ఎక్కడ వెతికినా లాభం లేకపోయింది. అప్పటికి నాకు ఇరవై అయిదు ఏళ్ళు.
అప్పటినుంచి ఇప్పటివరకు అనేక పన్లు చేశా. బ్యూటీ పార్లర్ లో పనిచేశా. నర్సు గా పనిచేశా. అలా చేస్తూ చేస్తూ ఇందుమతమ్మకి కష్టం వచ్చిందని తెలిసి ఇక్కడికి వచ్చాను. వచ్చాకా మొదట్లో నిన్ను చూసి కోపం వచ్చింది. కానీ ఇందుమతమ్మకి నువ్వు ఎలా ఉన్నా ఒప్పుకునే గుణం చూసి, నీ మంచితనం చూసి నాలో నువ్వంటే ఒక ఇష్టం ఏర్పడింది. నిన్నో ఆడదాన్ని చేయాలనుకున్నా. ఇప్పుడు భానుమతమ్మ రెడీ అయ్యింది." అని కోకిల నవ్వుతూ ముగించింది. అప్పుడు ఇందుమతి, భానుమతి చెరో వైపు నుంచి కోకిలను దగ్గరకు తీసుకుని"ఇంక నువ్వు ఎక్కడికి వెళ్ళక్కరలేదు. మనం ముగ్గురం ఎప్పటికీ కలిసే ఉందాం." అన్నారు.