अनोळखी तरी सोबती.......... भाग 6

फोनच्या दुसऱ्या टोकाला काही क्षण शांतता पसरली.सोनालीने हळू आवाजात विचारलं,“स्वरा… तू नेमकं काय सुचवतेयस?”स्वरा थोडी घाबरली, पण मागे हटली नाही.“दीदी, फक्त एका दिवसासाठी. तू माझ्या बाजूने उभी राहशील — जसं मी आहे तसं. मला awkward वाटू नये म्हणून.”सोनालीने हलकं हसत विचारलं,“आणि रोहित? त्याचं काय?”स्वरा काही क्षण थांबली.
“तो… तोही comfortable असेल.”“Comfortable?” सोनालीचा आवाज आता गंभीर झाला.“तुम्ही दोघी काहीतरी प्लॅन करता आहात का?”
काही दिवसांनी सोनाली मुंबईत आली.लग्नाच्या तयारीचा गोंधळ सुरू झाला.
एका संध्याकाळी, दोघी बाल्कनीत बसल्या होत्या.स्वरा म्हणाली,“दीदी… जर एखाद्या व्यक्तीला समाजाच्या चौकटीत बसता आलं नाही तर?”सोनाली शांतपणे म्हणाली,“मग त्याने स्वतःची चौकट बनवावी.”स्वराचं हृदय धडधडलं.“आणि जर ती व्यक्ती… आपल्या घरातली असेल तर?”सोनालीने तिच्याकडे पाहिलं.“तू काही सांगायचा प्रयत्न करतेयस का?”स्वरा हळूच म्हणाली,“जर रोहित तसा नसेल जसा तू समजतेस… तर?”सोनाली बराच वेळ काही बोलली नाही.शेवटी ती म्हणाली,“मला माहित आहे.”स्वरा थबकली.
“काय?”सोनाली हसली — जाणिवेने भरलेलं हसू.“मला खूप वर्षांपासून माहित आहे. पूर्ण नाही… पण काहीतरी आहे हे कळत होतं.”“आणि… तुला वाईट वाटत नाही?”सोनालीने डोळे मिटले.“सुरुवातीला गोंधळ होता. भीती होती. पण मी त्याच्यावर प्रेम करते.प्रेम व्यक्तीवर असतं — रूपावर नाही.”
लग्नाचा दिवस जवळ येत होता.रोहित अजूनही अस्वस्थ होता.
फोनच्या स्क्रीनवर सोनालीचा चेहरा दिसत होता — थोडी घाबरलेली, थोडी संकोचलेली.रोहितने हलकंसं हसत विचारलं,“Alternative म्हणजे काय?”
सोनालीने काही क्षण डोळे मिटले.“ती म्हणते… जर तू… वेगळ्या प्रकारे आला तर तिला awkward वाटणार नाही.”रोहितचा श्वास जड झाला.“वेगळ्या प्रकारे?”सोनालीने सरळ पाहिलं.“जर तू… साडी नेसून आलास तर.”
काही क्षण पूर्ण शांतता.“आणि तुला?” रोहितने विचारलं.“तुला कसं वाटेल?”सोनाली हलकं हसली.“मला वाटतं… तू सुंदर दिसशील.”रोहित थबकला.“तुला… माहित आहे?”सोनालीने मान हलवली.
“पूर्ण नाही. पण इतकं नक्की माहित आहे की तू कधी कधी स्वतःला
लपवतोस.”रोहितच्या डोळ्यांत पाणी आलं.“मी तुला दुखवू इच्छित नव्हतो.”
“मला दुखवायचं असेल तर खोटं जग.सत्य नाही.”सोनाली हलकं हसली.
“स्वराला वाटतं — जर मी groom सारखी dress झाले, आणि तू… माझ्या शेजारी साडी नेसून उभा राहिलास — तर तिला strength मिळेल.”रोहितने डोळे मिटले.“जर लोक हसले तर?”“मग आपण दोघं आधी हसू.”“जर कुणी judge केलं तर?”“मग आपण हातात हात घालू.”“आणि जर मला stage वर चालताना भीती वाटली तर?”सोनालीचा आवाज मऊ झाला.“मी तुझा हात धरून चालीन… रोहिणी.”तो शब्द ऐकून रोहित थरथरला.“तू… पुन्हा म्हणशील?”सोनाली हसली.“रोहिणी.”त्याच्या गालावरून अश्रू ओघळले.
“ठीक आहे,” तो शेवटी म्हणाला.“मी येईन. जसा आहे तसा.”आता उरलं होतं फक्त —त्या दिवशी,मंडपात,सगळ्यांसमोर,रोहित की रोहिणी?की दोघंही एकत्र?इशाने हलकंसं हसत रोहिणीच्या खांद्यावर हात ठेवला.“आजचा दिवस तुझाही आहे,” ती म्हणाली.रोहिणीने आरशात स्वतःकडे पुन्हा पाहिलं.
आज ती लपून नव्हती तयार झाली —आज ती उघडपणे, स्वीकारून तयार झाली होती.सलूनमधून बाहेर पडताना तिच्या चालण्यात एक वेगळाचआत्मविश्वास होता, तरीही मनात धडधड होतीच.दरम्यान, घरी सोनाली आणि स्वरा तयार होत होत्या.सोनालीने शेरवानीसारखा पोशाख घातला होता — साधा पण देखणा. केस मागे नीट विंचरलेले. तिच्याचेहऱ्यावर थोडा ताण होता, पण डोळ्यांत ठामपणा होता.स्वरा तिच्याकडे पाहत म्हणाली,“दीदी… तू कमाल दिसतेयस.”सोनाली हसली.“आज आपण सगळेच कमाल करणार आहोत बहुतेक.”दोघींनी एकमेकींचे हात घट्ट धरले.
मंडपात पाहुणे जमायला लागले होते.काहींना थीम माहित होती, काहींना नव्हती.हलकी कुजबुज, कुतूहल, आश्चर्य — वातावरणात सगळं मिसळलं होतं.सर्वात आधी सोनाली आणि स्वरा पोहोचल्या.लोक काही क्षण थक्क झाले.मग हळूहळू टाळ्यांचा आवाज उमटला.सोनालीने मान वर करून सगळ्यांकडे पाहिलं —जणू सांगत होती, हो, आम्ही हे जाणूनबुजून करतोय.
काही वेळाने बाहेर गाडी थांबली.इशा उतरली.आणि मग…रोहिणी.हलक्या पावलांनी, पण डौलात.हिरव्या-लाल साडीत ती उजळून निघाली होती.दागिन्यांची खणखण, पैंजणांचा नाद — आणि चेहऱ्यावर सौम्य स्मित.
क्षणभर सगळं शांत झालं.नजरा तिच्यावर खिळल्या.रोहिणीने गर्दीत सोनालीला शोधलं.सोनालीने एक क्षणही न दवडता पुढे पाऊल टाकलं.
ती सरळ रोहिणीसमोर येऊन उभी राहिली.दोघींचे डोळे भेटले.“खूप सुंदर दिसतेयस,” सोनाली हळू आवाजात म्हणाली.रोहिणीच्या डोळ्यांत पाणी दाटलं.“धन्यवाद… माझ्या नवऱ्या,” ती हलक्या चेष्टेत म्हणाली.सोनाली हसली.“आज मी तुझा नवरा नाही… मी तुझी साथ आहे.आणि तिने सगळ्यांसमोर रोहिणीचा हात हातात घेतला.त्या क्षणी कुजबुज थांबली.कोणी हसलं नाही.कोणी टवाळी केली नाही.कारण त्यांच्या समोर उभं होतं काही वेगळंच —धैर्य.प्रेम.स्वीकार.लग्नविधी सुरू झाले.स्वरा आणि इशा मंडपात बसल्या.रोहिणी आणि सोनाली बाजूला, पाहुण्यांमध्ये — पण
एकमेकींचा हात सोडला नाही.मंगलाष्टकांच्या आवाजात, हसण्यात, कॅमेऱ्यांच्या फ्लॅशमध्ये —आज फक्त दोन लोकांचं लग्न नव्हतं होत.आज चार जणांनी आपापलं खरं रूप स्वीकारलं होतं.विधी संपल्यावर स्वरा उठली आणि माईक हातात घेतला.“आजचा theme कपड्यांचा नव्हता,” ती म्हणाली.“आजचा theme होता — स्वतःसारखं जगण्याचा.”ती रोहिणीकडे पाहून म्हणाली,“धन्यवाद… माझ्या बहिणी.”रोहिणीच्या गालावरून अश्रू ओघळले —पण यावेळी ते भीतीचे नव्हते.ते होते — मुक्तीचे.मंडपात आता शांतता होती.फुलांचा सुगंध अजून हवेत दरवळत होता.स्वरा हसत पुढे आली.“तर… आता अधिकृतपणे दोन जोडपी झाली,” ती म्हणाली.सोनाली अजूनही थोडी स्तब्ध होती.रोहिणीने हलकेच तिच्या गळ्यातील मंगळसूत्राला हात लावला.ती कुजबुजली, “हे खरंच झालं का?”सोनाली तिच्याकडे वळली.
“हो. आणि यावेळी कोणत्याही भीतीशिवाय.”इशाची आई पुढे आली.
तिने आधी स्वरा आणि इशाला आशीर्वाद दिला.मग ती सोनाली आणि रोहिणीसमोर थांबली.क्षणभर तिने रोहिणीकडे बारकाईने पाहिलं.आणि मग — हलकंसं हसत — दोघांच्या डोक्यावर हात ठेवला.“आनंदी रहा,” ती म्हणाली साधेपणाने.सकाळ उशिरा उजाडली.स्वरा आणि इशा
स्वयंपाकघरात चहा बनवत होत्या.दरवाजा हलकेच उघडला.
सोनाली बाहेर आली — अजूनही कालच्या पेहरावात, पण चेहऱ्यावर एक वेगळीच चमक.“गुड मॉर्निंग,” ती सहजपणे म्हणाली.स्वरा लगेच विचारलं,
“कसं वाटतंय, मोठ्या भावाला?”सोनाली हसली.“असं वाटतंय की कालचा दिवस आपल्याला खूप वर्षांपूर्वी हवा होता.”इशाने चहा हातात दिला.
“आणि रोहिणी?”सोनालीने मागे वळून पाहिलं.दरवाज्यात रोहिणी उभी होती — साडी अजूनही व्यवस्थित, केस थोडे सैल झालेले, पण चेहऱ्यावर शांत स्मित.ती आत आली.स्वरा पुढे येऊन तिला मिठी मारली.“आज कसं वाटतंय?”रोहिणीने हलक्या आवाजात उत्तर दिलं,“हलकेपणाने. जणू खांद्यावरचं ओझं उतरलं.”सोनाली तिच्या शेजारी उभी राहिली.“आता काही लपवायचं नाही.”इशा मिश्कीलपणे म्हणाली,“मग पुढचं कायAnniversary दोन साजऱ्या करायच्या का?”सगळे हसले.सोनाली गंभीर झाली.
“काल जे झालं ते फक्त एक थीम नव्हतं. ते निर्णय होतं. आता आपण परतमागे जाणार नाही.”रोहिणीने तिचा हात धरला.“तू खात्रीने बोलतेयस?”
“हो,” सोनाली ठामपणे म्हणाली.“तू रोहित असशील, रोहिणी असशील, किंवा दोघंही — तू माझी जीवनसाथी आहेस. ते बदलणार नाही.”स्वराच्या डोळ्यांत पाणी आलं.“दीदी… तू खूप strong आहेस.”सोनाली हसली.
“Strong नाही. फक्त प्रामाणिक.”इशा म्हणाली,“आणि प्रामाणिकपणा contagious असतो.”संध्याकाळी पाचही जण बाल्कनीत उभे होते.खाली शहराचा गोंधळ, वर मावळतीचा सूर्य.स्वरा म्हणाली,“आपण खरंच इतिहास घडवला.”इशा हसली.“इतिहास नाही. फक्त आपलं सत्य जगलो.”सोनालीने रोहिणीकडे पाहिलं.“आणि भविष्य?”रोहिणीने हलकं स्मित केलं.
“ते उज्ज्वल दिसतंय.”कालपर्यंत जे गुपित होतं,आज ते स्वीकृत झालं होतं.
आता भीती नव्हती.फक्त विश्वास होता.आणि त्या विश्वासात —त्यांचं आयुष्य खरंच उजळून निघालं.............
समाप्त. ✨